Santiagowalk 2007 & 2008 Türkçe & Nederlands

Sultanlar Yolu Trailer

2010-09-25T07:48:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=RYUPkvuiOpU Santiago 2007 op By Giovanni Cordoni

2010-04-25T08:30:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=RYUPkvuiOpU

A video compilation of the pictures taken by Giovanni Cordoni. A great photographer. His pictures are also used in a Dutch book about Santiago de Compostela written by Karin Snoep en Nelleke Bos.

Santiagomis, Vredeskerk, Amsterdam - 6 maart 2010. Buen Camino

2010-03-09T08:09:00.000-08:00

Sedat Çakır, 6 maart 2010

Vredeskerk Amsterdam

Buen Camino..

Buen Camino, een van de eerste woorden die u hoort als u uw reis naar Santiago de Compostela begint. Het is Spaans voor Goede reis. Mensen die u onderweg tegenkomt en vooral medereizigers, medepelgrims wensen u een goede reis toe.

Dat doet men zonder u persoonlijk te kennen. Een intentie uitspreken, zoals een goede reis wensen, doet een ander goed en God zorgt dat een goedbedoelde intentie ook uitkomt. Het is een universele taal die wij allemaal begrijpen.

Vroeger zou men ook toegevoegd hebben Deo Volente. Als God het wil. Ook dat is universeel, u hoort het wellicht dagelijks hier in de buurt Inshallah..Als God het wil, in het Arabisch.

Het zijn de universele waarden die ons onderweg naar ons einddoel verbinden. Als men alleen naar de inhoud van de intentie kijkt zonder op de taal te letten waarin de intentie uitgesproken wordt, ziet men de schoonheid van de intentie èn van degene die deze uitgesproken heeft.

Buen Camino, zegt u terug. Men groet elkaar en een nieuwe vriendschap is geboren. Zo makkelijk gaat het onderweg naar Santiago de Compostela.

Dat zouden wij dagelijks vaker moeten doen. Elkaar oprecht een goede reis wensen, een goed leven wensen.

Men begint met elkaar te lopen. Soms stilzwijgen, soms pratend. Soms in talen waarin men elkaar niet verstaat maar bijna altijd begrijpt.

Men vraagt wie je bent, wat je bent, waar je vandaan komt. Uit nieuwsgierigheid, als stof voor een gesprek zonder er een oordeel over te hebben. Zonder vooroordelen.

Men praat voluit over de dingen die men belangrijk vindt. Men vraagt wat je heeft bewogen om te lopen, om te pelgrimeren. Men vertelt waarom men loopt. Het zijn vaak erg persoonlijke ervaringen.

Men deelt zijn of haar verhaal met anderen, met jou. Vaak zijn dat momenten van geluk, ook al is het verhaal of de aanleiding soms vol van verdriet. Je weet dat jij met je aanwezigheid en je luisterend oor iemand hebt geholpen. De ander is blij dat hij of zij heeft geholpen door naar jouw verhaal te luisteren. Want dat doe je, je eigen verhaal vertellen.

Santiago de Compostela is de weg van ontmoetingen. Ook de weg van loslaten. Van je dagelijkse leven, van de mensen om je heen, van de mensen die je net hebt ontmoet en nu al weer moet loslaten.

Santiago de compostela is ook de weg van opnieuw vinden, elkaar weer terugvinden. Geluksgevoel beleven van opnieuw de oude waardes des levens ontdekken.

Bij aankomst in Santiago, als het eindpunt in zicht is, zijn de meeste pelgrims vaak niet tevreden, men wil de aankomst liever uitstellen.

De weg erheen was zo leuk. Het is net als ons eigen leven. De weg die wij hebben gelopen, het leven dat wij hebben geleefd, is onderdeel van ons einddoel. Het einddoel geeft soms minder vreugde als de weg erheen. Als je als goed mens hebt geleefd, dus je weg plezierig hebt doorlopen beleef je aan de weg net zoveel, zo niet meer plezier dan bij aankomst op je bestemming.

Veel pelgrims willen dan ook dat gevoel vasthouden en lopen na aankomst in Santiago dan door naar Finisterre. Nog 3 a 4 dagen lopen. Uiteindelijk komt men dan bij de vuurtoren van Finisterre. Daar is de grote oceaan en zijn er de rotsen. Je weet het is zover. Het is nu tijd voor berusting in je lot dat het niet meer verder kan. Eindpunt van je reis.

Je bent blij. Maar je bent ook blij dat er nu een nieuwe reis kan beginnen.

Je kunt met een gerust hart en een voldaan gevoel aan je nieuwe reis beginnen.

Voor degenen die nog naar Santiago de compostela willen lopen ga gerust lopen, doe het op het moment dat het voor jou goed voelt. Buen Camino.

Degenen die al hebben gelopen wens ik ook een Buen Camino op de weg die wij het leven noemen.

Doe het allemaal met heel veel plezier. Toon respect voor alle schepselen van God die je onderweg tegekomt.

Ga met God. Het gaat u allen goed.

Video over Rosenstock Huessy huis Haarlem- Pelgrimeren naar Santiago de Compostela

2010-01-25T14:17:00.000-08:00

http://www.melkbrug.nl/videos.php

Reportage over het Rosenstock Huessy Huis, stempelplaats voor Pelgrims opweg naar Santiago de Compostella.
Karin Snoep en Sedat Cakir

Haarlem belediyesinin Melkbrug köprüsü tamiratı çerçevesinde köprü ve çevresi ile oluşturduğu websitesi ve yerel televizyon kanalı için çekilen video repörtajı. Santiago de Compostela'ya yürüyen hacıları tema olarak işleyen ve Sedat Çakır'ı deneyimli hacı/yürüyüşcü olarak görüntüleyen Melkbrug websitesi Sınt Jacob Godshuis ve Çakır'a ilgi gösterdi.

Santiago film van Mohammed El-fers, MokumTv - Amsterdam

2010-01-13T23:47:00.001-08:00

De Santiagofilm met Sedat is nog steeds te zien op google video (was
met 29 minuten te lang voor YouTube). Maar blijft leuk om te zien!
http://video.google.com/videoplay?docid=-7793547434560954912#

groet
Mohamed

Santiago Derneğinin yıllık toplantısı

2008-11-24T12:26:00.000-08:00

Santiago Derneğinin yıllık toplantısı bu yıl Haarlem kentinde yapıldı. Burasınında kanalları tüm Hollandada olduğu gibi ünlü.
Haarlem Hollanda'da Kuzey Hollanda eyaleti başkenti ve her yıl yapılan çiçek arabaları konvoyu ile ünlü.

Übung macht den Meister

2008-09-03T17:37:00.001-07:00

Übung macht den Meister. Yani deneye deneye bu yürüme işini öğreneceğiz. Tabii almanca ve İspanyolcayıda. Son günlerde daha iyi yürümeye başladım, belkide daha fazla zaman ayırdığımdan olsa gerek.

Santiago derneğinin yerel bölümü ile birlikte 20 kilometrelik bir yürüyüş yaptık. Noord Holland pad denilen yürüyüş yolunun son 20 kilometresi. Çok zevkliydi.

Anna ile güzel bir pazar yürüyüşü yaptık.

Kraantje lek denilen yere 9 kilometrelik bir yürüyüş yaptım. Sıkıydı 1 saat 45 dakikada

3 Mayıs 2008 Barcelona - Amsterdam Uçak

2008-05-13T14:24:00.001-07:00

2 Mayıs 2008 Finisterre - Barcelona Otobüs ve Uçak

2008-05-13T14:23:00.002-07:00

Deniz kenarından Finisterre köyüne dönüş yolunda bahar manzarası
John, Annemarie ve Johannes kahvaltı için yer arayışında
Meçhul yolcu anıtı. Eline valizini alıp uzak denizlere yol alan maceraperestlere adanmış olan bir anıt.
Finistere limanından bir manzara. Liman gece ve gündüz muhteşem. Romantik anlara gebe bir halde sizi bekliyor.

Bu sabah keyifli uyanıyoruz. Son günlerin yorgunluğu üstümüzden kalın bir yorgan gibi düşmüş gitmiş. Herkes sabah duş almanın keyfini yaşıyor. Küçük mutluluklarla hayat ne güzel. Kahvaltı için limanda bir yer bakıyoruz. İlk durağımız sabah sabah dumanaltı olmuş bir cafe. Almanya'da çalışmış olan bir İspanyolun cafesini açmasını bekliyoruz. Burası sigara içilmez bir yer. Ayrıca çörekleri ve sandöviçleride enfes. Yine tabiiki Cafe con lecche eksik değil. Meşhur sütlü kahvemiz.
Kahvaltı her ayrılıkta olduğu gibi hüzünlü ama aynı zamanda birşey başarmış insanların duyduğu başarı hissinin getirdiği sevinçte var. Yani iki arada bir derede hali hat safhalarda.

Annemarie İspanya'da birkaç gün daha kalacağından Cee kasabasında otobüsden iniyor. Biz 3 yanlız adam yolumuza devam ediyoruz.

Otobüs ancak yarı yola götürecekmiş bizi. Bazı Finistere otobüsleri buradan eyalet başkenti olan A Coruña 'ya ya gideceğinden bizi yolda atıyor. Ames kasabasında Santiago otobüsünü bekliyoruz. Otobüs bağlantısı iyi 10 dk.da otobüsümüz geliyor. Otobüsler restoranların aksine bürokrasiden arındırılmış. Hemen paranı ödeyip oturuyorsun. Yolculuk zevkli geçiyor. Otobüs yolunun bir kısmı yürüyüş parkuruna denk geliyor. Saatlerce yürüdüğün yerleri dakikalarla aşman ayrı bir duygu.

1 Mayıs 2008 Corcurbion - Finisterre 12 km

2008-05-13T14:23:00.001-07:00

Finisterre Sahil kıyısı. Issız plajda kendi ayak izlerini görebilirsin.
John From Australia. Aslen Maltalı.

Italyan kahvesinde sabah çayı ve dondurma. Sabah sabah dordurmada yenirmi demeyin. Afiyetler sizde yeyin keyfini çıkarın.

Sabah pek erken uyanmıyoruz. Nasıl olsa bugün son yürüyüş günümüz ve yolumuz çok kısa, sadece 12-13 kilometre. Yolun ilk bölümü asfalt üzerinden ve küçük yerleşim birimlerinden geçiyor. İlk bulduğumuz açık cafeterya pizzacı karışımı bir yere giriyoruz. Sahibi İtalyan Almanya'da uzun yıllar gurbetci olarak çalışmış ve sonunda bu kasabaya yerleşme kararı almış. Yani yeniden gurbet. Ama gurbete rağmen mutlu bir insan. Sonuçta herkes bir yere yerleşme kararı aldığında yeni bir vatan oluşuyor. Yeni vatana alıştığın sürece kişisel mutluluğunda çoğalıyor. Bu bizim gibi Hollanda ve diğer avrupa ülkelerinde yaşayan Türkler içinde geçerli.

Yolda Avusturyalı genç Johannes ile konuşuyoruz. Ahçıymış. İşinden mutluluk duyan bir genç ve yürümekten zevk alan biri. Dün 52 kilometre yürümesine rağmen bugün epey dinç ve sevinçli.

Yolda John yine Hermann Hesse üzerine konuşmaya başladı. Siddharta ve Sedat arasında bağlantılar kurmakla meşgul. Johannes, benim yanımda Siddharta Almanca olarak var diyor. Dördümüzde şaşkınız. Annemarie, John ve ben 2 günden beri bunu konuşuyoruz. Johannes yola çıkmadan ablasının verdiği Siddharta kitabını okuyor ve yolu bu kısmında bize denk geliyor. Tesadüfün bu kadarıda bizi şaşırtıyor.

Daha sonra kitabı okudukça kitap ve Hermann Hesse beni dahada çok şaşırtacak.

Zevkli konuşmalar ve şakalarla ilerlerken birden şaşırıyoruz. karşımızda deniz ve pırıl pırıl bir plaj. Gündüz yakamozları diyebileceğimiz pırıltılar denizin ve kumları yalıyor. 3 yaşlı çocuk ve bir genç adam deniz kabukları topluyoruz. Yassı deniz kabuklarına ilk defa denk geliyorum. Arkadaşlara dağıtmak üzere epey topluyoruz. Deniz kabuğu aynı zamanda Santiago yürüyüşününde simgesi.

Plajda kumların üstünde yürümek inanılmaz bir zevk. Herhangi biryerde sizde kumların üstünde yürüyün. Deniz kabuklarının ve kumun hışırtısı ayaklarının altında sana bir deniz masalı anlatır ve sen bunu gözlerin kapalı dinlersen denizin sana anlatmak istediklerini ve hayatın önemini anlarsın.

Daha doğrusu hayatın ve senin bu hayat içinde olan önemsizliğini.

Hayatın önemi seni hayatın ne kadar önemsemediği kadar önemli.

Plajın sonunda yeniden asfalt yola çıkıyoruz. Denizin gördüğün sürece denizin büyüsüde devam ediyor. Biz yolumuzun sonuna geliyoruz. Ama hayat her zaman sen yolun sonunda olsan bile bu yola yeni başlayanların olduğunu söylüyor. Bu burada böyle ama sizin hayatınızdada böyle. Siz yolun belirli bir yerindeyken yeni başlayacak olanlar doğuyor. Bazen de yolun bir yerinde sizden önce burada olanlarla ve sizden sonra gelenlerle yolunuz ve hayatınız çakışıyor.

Bu yolda olduğu gibi yolunuza çıkanlar için şükredin ve bunu hayatınızın, kısada olsa, güzel bir parçası yapın.

30 Nisan 2008 Olveira - Corcurbion 24 km

2008-05-13T14:22:00.001-07:00

Sabah kalkar kalmaz hemen cafe ye koşuyoruz. hem karnımız aç, hem kafein krizimiz gelmiş hemde ayakkabılarımız daha şöminenin yanında.
Dün akşam ayaküstü merhabalaştığım John ve Annemarie ile yürümeye başlıyoruz. Bu yolculuk bir garip sabah merhaba diyorsun ve sonra çoğu insanla kırk yıllık dostunmuş gibi yola çıkıyorsun. Güveniyorsun.

29 Nisan 2008 Negreira - Olveira 34 km

2008-05-13T14:21:00.002-07:00

28 Nisan 2008 Santiago - Negreira 24 km

2008-05-13T14:21:00.001-07:00

27 Nisan 2008 Lavacolla - Santiago 13 km

2008-05-13T14:20:00.000-07:00

26 Nisan 2008 Arzua - Lavacolla 30 km

2008-05-13T14:19:00.000-07:00

Arzua kasabasi misafirhanesinin önü. Sarria kasabasından 3 gün yürüyüş mesafesinde.

Vanessa ve Holy Crocs. Yolda ayakları ağrıyan İspanyollar çeşitli yöntemler deniyorlar. Vanessa, Barcelonadan geliyor, Crocs ayakkabıları ile yürümeyi tercih edenlerden. Benim gördüğüm tek insan bu ayakkabılarla.

Yol buralarda ökaliptus ağaçları ile kaplı. Mentol kokusu yürürken çok hoş oluyor

Bu sabah kalktığımda dün akşam yemek yediğim İtalyanlarda uyanmışlardı. Hava bahara meyil ettiğinden gece pek soğuk olmadı. Benimle birlikte horlayanlar epey olduğundan bende yabancılık çekmedim zannedersem. Dün akşamki yemek çok nefisti ve ayrıca 3 italyan ve Brezilyalı bayan aynı zamanda iyi bir masa arkadaşlıydılar.

3 haftadan beri birlikte yürüyen gruba benim dahil olmam sorun olacaktı. Sabah kahvaltıda olası yol sorunlarınıda göze alarak onlar yola çıkarken ben biraz daha kalmayı ve bir kahve daha içmeyi tercih ettim.

Cafe çıkışında Vanessa'ya denk geldim. Merhabalaştık ve ben yola devam ettim.

25 Nisan 2008 Melide - Arzua 18 km

2008-04-25T08:11:00.001-07:00

Bugun sabah gunesli bir havada yola ciktik.
Kahvaltiya luks kahvalti salonunda baslaik. 4 Euro. Bu yolculukta buyuk bir para. Gece kalacak yerimize konaklama ucreti olarak 3 Euro odedik.

24 Nisan 2008 Hospital e la Cruz - Melide 29 km

2008-04-25T08:10:00.003-07:00

23 Nisan Sarria - Hospital de la Cruz 34 km

2008-04-25T08:10:00.001-07:00

22 Nisan Barcelona - Santiago ve Sarria

2008-04-25T08:09:00.001-07:00

Burası havaalanı cafe'si. Barcelona havaalanında mutlaka uğrayın.

Yorucu bir gecenin sabahında havaalanında kahvaltı yapıyorum. Havaalanında bulunan pastanede çok güzel croissantlar var. Tek kelime enfes. Çörekler ve pastalar mis gibi kokuyor. Kendime kahve ve croissant alıyorum. Gözüm ve karnım aç. Yanına çukulatalı çöreklerden alıyorum. Birde portakal suyu. Ancak kahvaltı sonrasıda daha çok erken.

Barcelona Havaalani 21 Nisan gecesi

2008-04-21T21:20:00.001-07:00

Barcelonada isguzarlik yapip hotel ayarlamadigimdan havaalaninda yerde yattim. Evsizlerin kandilerini nasil hissettiklerini anlamak icin yeterli bir deneyim. Sonsuz bosluktaki yerini doldurmak istemek.
Buradaki yeni yolculugumda herkesin sonsuz boslukta (hiclik) yerini doldurmk istemesi. Bu bosluk sen yerini doldurdukcada bos kaliyor.
Bunun guzel ve dayanilmaz cekici tarafida bu.
Gecenin sessizliginde havaalaninin sesi bi daha korkunc

http://www.espritduchemin.org/nl_nieuwsbrief.htm

2007-07-21T12:04:00.000-07:00

http://www.espritduchemin.org/nl_nieuwsbrief.htm
Gasten
Vertrouwde gezichten. Het blijft erg fijn om “oude” gasten weer in huis te hebben. Die bewegen anders, voelen zich thuis, helpen makkelijk mee met de huishoudelijke zaken, etcetera!
Een opvallende bezoeker was Patrick, uit Belgie, nu voor het derde jaar op rij. En evenals de vorige jaren keerde hij al snel na zijn vertrek terug. Deze keer omdat hij vreesde opnieuw hartproblemen te krijgen. In het voorjaar had hij wekenlang in coma gelegen, na een plotselinge ziekte. Na een verrassend snel herstel ging hij nu opnieuw op weg naar Santiago. Na drie dagen stond hij echter weer op onze stoep. Het was hem toch even teveel geworden om de tocht aan te gaan. Hij bleek te bezorgd voor wat er zou kunnen gebeuren. Na twee dagen is hij weer vertrokken en onlangs belde hij op vanuit thuis dat hij veilig zijn tocht heeft kunnen afmaken. Driemaal scheepsrecht: Santiago was bereikt! Patrick wat zijn wij blij voor jou en de mensen die je lief zijn: dit moet een geweldig moment voor jullie zijn.
Een opvallende niet-bezoeker was Peter, uit Canada. Hij had bij ons gereserveerd, maar belde op de dag van de geplande aankomst op, dat zijn bagage zoek was en hij in Parijs moest blijven. Als alles verder goed zou verlopen, zou hij een dag later aankomen. Maar wie er ook aankwam ... geen Peter. En hij had ook niet meer gebeld. Balen! Enkele dagen later werd er toch nog gebeld, maar door Air France. Of ze de bagage van Monsieur F. bij ons mochten afgeven. Dat was al vaker gebeurd, dus op zich niets bijzonders. Maar ... Peter meldde zich ook die dag niet. En de volgende dag niet, en een week later was hij er nog niet. Ondertussen stond er een dure, gloednieuwe en volle rugzak bij ons op zolder. Een dankbare bron van flauwe grappen. Uiteindelijk beldde Air France opnieuw. Op we de rugzak nog hadden, want Monsieur F. bleek een ongeluk te hebben gehad en lag al een tijdlang in het ziekenhuis. Halverwege juni, precies drie maanden na de geplande aankomst, kwam Peter dan eindelijk zelf langs. Om ons te bedanken voor de zorg voor zijn rugzak. De Camino zat er dit jaar niet meer in, maar volgend jaar wil hij echt op pad!
Thomas en Jaime (Jacobus!) waren twee gasten uit Costa Rica. Na een lange reis kwamen ze moe bij ons aan, om de volgende dag samen naar Santiago te vertrekken. Zij zouden daar onder meer een beeld van Jacobus kopen, voor hun parochiekerk. Maar het lot bepaalde anders. Nog geen drie uur na zijn vertrek, vlakbij Hountto, werd Thomas onwel. Kort daarna overleed hij. Alle hulp kwam te laat. Van Jaime hoorden we later dat hij de dag ervoor nog urenlang had zitten mailen naar familie en vrienden. Alsof hij zijn afscheid vermoedde ... ’s Middags en ’s avonds hebben we een kaars voor hem gebrand, op de bar, nog geen meter van de plaats waar hij de avond ervoor nog bij ons aan tafel had meegegeten.
Marion uit Duitsland komt ’s avonds tijdens de maaltijd binnenlopen. Ze is moe van de reis en heeft weinig trek. Maar een glas wijn wil ze wel, en als er dan toch een toetje over is ... . Ondertussen vertelt ze dat ze al jarenlang naar dit moment heeft uitgekeken. Omdat ze alleen de zorg heeft voor drie gehandicapte kinderen kon ze echter niet eerder van huis. Totdat ... ze de stoute schoenen aantrok en haar familie als verjaardagskado vroeg om enkele weken die zorg van haar over te nemen. Dat kon en daarom zat ze nu hier. Ze kon het nog nauwelijks geloven! Het was voor haar temeer bijzonder omdat ”de Camino” het laatste jaar in Duitsland een enorme "hype" is geworden. Een bekende komiek heeft in 2002 de Camino gelopen en er een boek over geschreven. Dat staat inmiddels maandenlang op de bestsellerlijst. Er zijn al meer dan 1,8 miljoen exemplaren verkocht en er gingen dit jaar al vele duizenden Duitsers op pad, als het ware van het ene moment op het andere. En nu ging dan ook voor haar een oude droom in vervulling ...
Het is al verschillende keren, ondermeer tijdens het 'DankjeWelkom', voorgesteld om meer te 'doen' aan bezinning en spiritualiteit. Niet alleen de aanleg van de boventuin en het verbouwen van het kippenhok tot inspiratiehuisje zijn hiervan het reslutaat. Ook zijn we vorig jaar begonnen met een kort welkom en een echt moment van stilte voor de maaltijd. Regelmatig krijgen we hierop zeer positieve reacties. Bijzonder was de reactie van Hans, met zijn vrouw op de fiets uit Duitsland, die zijn tranen de vrije loop liet. "Glückstränen...", verklaarde hij met glans in zijn ogen. Wat een verrassing dat juist hij na drie weken opbelde, hij was weer thuis en wilde het ons nog even laten weten!
Ook was het een verrassing toen op een zondagochtend ineens vier moslims uit Nederland in de gang stonden. Ze hadden de hele nacht doorgereden. Sedat, een Haarlemse pelgrim van Turkse komaf, loopt de pelgrimstocht om de dialoog tussen christenen en moslims te bevorderen. We hebben samen koffie gedronken, de regencapes tevoorschijn gehaald (het was rotweer), de aanbevelingsbrief van Bisschop Punt gekopieerd (als je die wilt lezen, kijk dan op http://www.bisdomhaarlem.nnnnn/.nl), en hartelijk afscheid genomen. Geweldig zo'n positieve actie! Sedat was door 3 jonge mannen, twee Turken en een Marokkaan, naar Saint-Jean gebracht. We hebben heel wat met elkaar afgelachen. "Als jullie vertellen dat er een Marokkaan in jullie huis is geweest, geloven ze dat nooit, hè?".

Nou, om het te bewijzen staat er een mooie groet in het Arabisch in ons gastenboek. Dat is trouwens niet de enige. Fakhri , een Iraakse vluchteling, loopt de Camino samen met een Duitse. Ook als symbool van samen-leven van moslims en christenen. Ahmed, nu Fransman maar geboren en getogen in Syrië, tekende eveneens in sierlijke krullen. En legde ons uit hoe en waarom het Arabisch schrift in Noord-Afrika en het Nabije Oosten verschillen.
Ook Azië is goed vertegenwoordigd. Als eerste kwam Sjin uit Zuid-Korea. Hij vertaalde het gedichtje op ons "visitekaartje" in het Zuid-Koreaans. Hij was er zeer bevlogen mee bezig. Zoals met de hele Camino. Hij liep bijvoorbeeld met een MP3-speler met slechts 8 nummers! Ook daarin moet je je beperken, vond hij. Onderweg kwamen er wel allemaal liedjes in zijn hoofd, zoals Bob Dylans "Like a rolling stone". Dat liedje vond hij helemaal van toepassing op zijn camino. Wat een toeval dat wij dat nummer in de computer hadden, dus toen waren er 9!
Bijzondere aandacht gaat uit naar de pelgrim die hier vorig jaar twee keer te gast was. Marc liep van zijn huis - in noordoost Frankrijk - naar Saint-Jean-Pied-de-Port, vandaar via Santiago de Compostela naar Fatima, terug naar Saint-Jean, en daarna verder naar Rome. Een tocht van 7000 kilometer. Tien dagen geleden kregen we een grote doos met een worst, een kaas, en een fles wijn, met het berichtje dat hij was vertrokken voor de volgende 6000 kilometer, naar Jeruzalem. Hij hoopt daar op 25 december aan te komen! We hebben hem gebeld, toen hij in Rome was aangekomen: "Proost Marc, merci et bonne route!"

Tosantos - Verhaal van Marjann Kersten

2007-07-04T13:23:00.000-07:00

Net afscheid genomen van Annemieke en Sedat. In het park, zonnetje, bankje, rust, auto’s die zoef zoef heen en weer rijden, geritsel van een vogel in de bladeren, krachtige zonnestralen die door het bladerdek komen, zit ik te schrijven.
Twee/drie dagen opgetrokken met Juan (Argentinië, Sedat(Turk /moslim) en Norbert (Duitser) en nu in Burgos, eindhalte van mijn pelgrimstocht vanuit Saint Jean Pied de Port. Juan is met Miquel (Venezuela) richting ziekenhuis, knieblessure c.q. vreselijke blaren.

Hier wil ik niet over schrijven, wel gedachtes uiten over de ervaring in o.a. Tosantos.

In Delorado zouden we ’n auberge pakken. De eerste te nieuw en de tweede auberge was te vroeg. De deur dicht en er stond al ‘n rijtje rugzakken, pelgrims zaten rustig in de schaduw te wachten. Mensen kwamen richting kerk, we liepen door op zoek naar een panaderia voor stokbrood en wat kaas. Onderweg een processie die door de straten richting kerk ging. Meisjes, jongens, in prachtige, kleurige kledij. Een optocht voor vruchtbaar land. Op het centrale lege plein op een bankje gezeten. Na een uurtje verder richting volgend plaatsje of refugio. Een mooie tocht door wuivende groene graanvelden op zandpaden met kiezels.

Na twee uurtjes kwamen we aan bij overnachting Franciscanen in Tosantos. Jose Luis Anton kwam eraan gelopen en we werden meteen getrakteerd op een lesje in de pelgrimage.
Of we wel genoeg de tijd hadden genomen, of we niet teveel kilometers hadden gemaakt. Pelgrim is rust, bezinning, slapen, eten en verzorging voor zowel lichaam als geest. Toen hij zag dat we zo’n 21km hadden gelopen (in je pelgrimspas wordt bij elke overnachting een stempel geplaatst) veranderde hij van toon. Dat was de juiste manier: niet te snel, maar rustig de tijd nemen voor de wandeling. We werden uitgenodigd voor een moment in de gebedsruimte. Op de tweede etage onder de hanenbalken een kamer met raampje ‘n verhoging uitgespreid op een kleed een beeldje van Maria en Jezus, iconen en kaarsjes. Hij vroeg een moment stilte om onze gedachtes van de dag te laten bezinken.
Terwijl er lichte muziek met engelengezang de kamer vulde, kon ik een lichte glimlach niet onderdrukken. Deze man met zijn zalvende zachte stem, vriendelijke gelaat had ons gebracht waar hij wilde. Als vanzelf voegde je de daad bij het woord. Rustig en geduldig nam ik de tijd om de muziek in me op te nemen. De dag van me af te leggen.

Die avond maakten we met/voor 15 man/vrouw een pelgrimsmaaltijd. Zoals meestal een groene salade, krachtige aardappelsoep en vele verhalen en overpeinzingen van die dag. Het gesprek kwam op hoe je elkaar tijdens de pelgrimstocht ontmoet en elkaar verstaat, ook al spreek je een andere taal. Het met respect en aandacht naar elkaar luisteren en in discussie gaan. Deze gedachte klonk door in gezamenlijke avondgebed na de maaltijd. Om 22.00 uur was het donker in het huis en lag iedereen te slapen.

De volgende ochtend ging als vanzelf tijdens het ontbijt het gesprek verder met hetzelfde onderwerp. Of je nu God, Allah, Jahweh of Jehova zegt, in elk geloof wordt er aangesproken.
De koran die Sedat mee had genomen kwam tevoorschijn en Jose Luis vroeg of we gezamenlijk wilden bidden -voor mij meditatie’. Een bijzondere ervaring. De kaarsjes gingen in het rond en met z´n zessen zaten we rondom het altaartje. Sedat werd uitgenodigd om een gedeelte uit de koran voor te lezen waarna Luis een gedeelte uit de bijbel las. Juan las een gebed in het Spaans, terwijl deze ronde zich herhaalde ging er een zucht van vrede door mij heen.
De Turkse woorden, de Spaanse woorden waren voor mij niet te verstaan maar door de intentie hoe ze werden uitgesproken was er een sfeer, sereen.
Een moment van intense ruimte, rust.
Die ochtend gingen we na 10.00 uur op pad. Tot aan het volgende dorp liepen we stil en in onszelf gekeerd. De ceremonie had iets met ons allen gedaan. We waren allemaal geraakt door de rust en de ruimte die Jose Luis ons had gegeven.

Dankjewel Jose Luis, Sedat, Juan, Annemieke, Norbert dat we dit met elkaar mochten delen.

Voor de achterblijvers, een goede pelgrimage richting Santiago!

Marjan Kerssens
Alkmaar, 19 mei 2007

11 Temmuz 2007 Eve dönüş günü

2007-06-28T11:10:00.001-07:00

Gece mükemmel uyudum. Yanlız olarak bir odada uyumaya yeniden alışmam gerek. Gece televizyonu açtım öyle uyudum. Horlama sesleri olmadan uyumak değişik bir duygu.
Temiz ve iki kişilik yatakta serile serile uyudum.
Sabah kalktım. Duşta sıra yok hemen gir yıkan.
Traş oldum, giyindim. Sırt çantası toplu. Unuttuğum bir şeyler yok.
Mayorkalı Alberto kapıyı çalıyor. Uyandırma servisi.
Aşağıda Italyan Mikael var, Juan var. Barda kahvaltı yapıyoruz. Buruk bir kahvaltı. Yol ve yolculuk bitti. Bundan sonra batıya yürünmeyecek. Sana yol gösteren sarı oklarda yok. Artık bundan sonra kendi yolunu kendin bulman gerekecek.

Finisterre sabah serin. Cristina yolun başından beri benim ve Juan ın yanında oldu gibi. Yolun sonundada iyi ve sadık bir dost olarak bizi uğurluyor. Hepimiz hayatımızın bu anında bu yolda yollarımızın kısa bir sürede olsa birleşmiş olduğundan büyük bir mutluluk yaşıyoruz.

Otobüs hareket ediyor. Derin sessizlik otobüse hakim. İlk durakta büyü bozuluyor. Okul çocukları ve işlerine giden insanlar otobüse biniyor. Hayat yeniden bizim içinde başlıyor. Normal hayata hoşgeldin der gibi.

10 Haziran 2007 Olveira - Finisterre Dünyanın sonu

2007-06-13T00:01:00.000-07:00

Gece mükemmel uyudum. Miguel ve ben mısır ambarında uyuduk. Kimse horlamamdan rahatsız olmadı.
Miguel gece yine hemen hergün olduğu gibi fazla kaçırdı zannedersem. Sabah erkenden köylülerle birlikte uyandım. Dünyanın sonuna uzun bir günümüz var.
Sabah kahvaltısından sonra yola çıktık.
Dünden hızlı yürüyorum. Bizimkiler Miguel, Giovanni, Ever ve yeni dostumuz Eduardo dünyanın sonuna gelmeyeceklermiş. Yolda sahil kasabası olan Corbunion da kalacaklarmış. Yarın dünyanın sonuna gelecekler. 5 km yürüdükten sonra Hospital denilen yerde bir kahve içiyoruz. Hospitalden sonra 15 km yemek yiyecek veya içecek bir yer yok.

Buraya kadar yol çok güzeldi. Ağaçli ve bol yeşilli,

Hospitalden sonra yol aynı güzellikte devam ediyor. Bol inişli ve çıkışlı. Terliyoruz.

Arada diğer günlerdede gördüğüm gibi buradada yazın orman yangınlarından nasibini almış ağaçlar var. 20km sonunda korkma diyorum bu tepenin arkasında deniz var.

36 gün sonra yeniden denizi görüyorum. Hava güneşli deniz nazlı. Denizi seviyorum. Hemde çok seviyorum. Zannedersem denizde beni seviyor. Rüzgarsız bir gün.

Bol taşlı bir dere yatağından denize doğru iniyoruz. Ayak bileğim 3 defa burkuluyor. Allaha şükür bir sorun olmuyor. Yorgunluk alametleri. Neyseki bugün son gün.

Cee kasabasına geliyoruz. Bugün kilisenin ayin günlerindenmiş. Düğün var. Havai fişekler var.

Bizde seviniyoruz sanki bizim için özel havai fişek patlatıyor havasındayız.

Burada Hollandadan yürüyen Pierre denk geliyorum. O bizden 1 gün önce yola çıktığından dönüş yolunda. 2 gün daha Santiago da kalacakmış.

Biraz birşeyler yedikten sonra internet cafede biraz fotoğrafları kopyalıyoruz. Corburiona kadar asfaltta üzerinden denize paralel gidiyoruz. Sonra bizimkiler buradaki misafirhaneye doğru ayrılıyorlar.

Burada Giovanni, Ever, Miguel ve Eduardo ile yollarımız ayrılıyor. Öpüşüyoruz. Daha sonra görüşelim diyoruz ama biliyoruzki büyük bir ihtimalle bu son, son görüşmemiz.

Hüzünleniyoruz. Her ayrılık gibi buda üzüyor. Üzülüyoruz.

Sonra yanlız yürüme saatleri var. Denize giden insanlar ve benim gibi bu sıcak havada sırtında 10 kilo yük ile yürüyenler. Asfalt üzerinde bir 8-9 km yürüyorum. Asfalt normalde yorucu fakat sıcakta dahada yorucu. Heryer yapış yapış ter. Solda plaj gözüküyor. Son 6 km. Bunun 3 km si plajda. Altın rengi kumlar ve turkuaz mavisi deniz. Keyfim yerine geliyor. Denize gireyim diye düşünüyorum ama nedense sonraya bırakıyorum. Olmayacak bir sonraya. İstediklerini olmayacak bir sonraya bırakmamak gerek. Buda bugünlük beni olmayacak sonram.

Sahilde restoranların arasından geçerek köye doğru yürüyorum. Yürüyüş yapan insanlar var.

Sevgililer var. Ben burada tek başıma dünyanın sonuna yürüyorum. Misafirhanenin önünde Mayorkalı Alberto beni bekliyor. Almanlar yine sıradalar, Alberto otelde kalıyormuş.

Bende otelde kalmaya karar veriyorum. Tek kişilik odalar dolu. Bana tek kişi fiyatına çift yataklı büyük bir oda veriyorlar.

Odada küveti doldurup keyif yapıyorum. Çocuklar gibi seviniyorum. Bir yatak ve küvet insanı bu kadar mutlu ediyor.

Traş oluyorum. Kolonyaları sürünüyorum. Yeni mor gömleğimi giyiyorum. Ver elini dünyanın sonu.

Köy meydanında tanıdıklara rastlıyorum. Yolda görüştüğüm insanlar var. Merhaba dediğimiz ama konuşmadığımız insanlar. Burada daha rahatlar. Merhabalaşıyoruz. Birbirimizi tebrik ediyoruz. Yolun sonuna ve dünyanında sonuna geldik diye. Burada fenere ve dünyanın sonu olarak tamınlanan 0,00 km taşına 3,6 km varmış.

Güneşin batışını seyretmek üzere yola çıkıyoruz. Matheus, Nicole ve Cristina şarap ve sandöviç almışlar.

Juan erken geldiğinden o yukarı çıkmış. Yorgun. O gelmiyor. Biz yavaş yavaş çıkıyoruz. Sırt çantası olmadan yürümek biraz garip geliyor. Yolun keyfini çıkara çıkara yürüyoruz.

Fenerin hemen dibinde 0,00 km taşı. Yolun sonu burası. Aynı zamanda yolun başıda burası. Her yolun bitiminde yeni bir yol başlıyor. Bu yolda hayatımız gibi. Bugün bizim 37 gün önce başladığımız yerde bu yola başlayanlar var. Onlarda yola bitmeyecekmiş gibi bakıyorlar.

Ömür gibi, bitmeyecekmiş gibi bakıyorsun. Birde bakmışsınki 47 yıl geçmiş.

Yolda mezarlıklarda yatanlara bakıyorsun. Onlarda bu hayat hiç bitmeyecekmiş gibi yaşamış olan insanlar. Bizim gibi.

Kayalıklardan denize doğru iniyorum. Yağmur çiselemeye başlıyor. Sis başlıyor. Güneşin batışını göremeyeceğiz. Güneş biz onu görmesekte batıdan batmaya devam ediyor. Hayatta böyle sen olmasanda devam ediyor. Bundan sonra batıya yürümeyeceğiz. Doğuya yürüyüş başlıyor.

Barda oturuyoruz. Barda çalışan kızlar barın kapanış saati yaklaştığından müşterilere pek iyi bakmıyorlar. Yol anılarımızı anlatıyoruz. Gülüyoruz. Yolda tuvalet muhabbeti ana tema. Yolda ihtiyaç molası verirken yaşanan anlar.

İçkilerimizi içtikten sonra geriye yolculuğumuz başlıyor.

Dilaver, Hasan ve Fatih ile başlayan yolculuğum Cristina ile bitiyor. Sanki hayat boyu dost olan insanlar gibi sarılarak yokuş aşağı iniyoruz. O babasını özlemiş bende evimi ve çocukları özledim.

9 Haziran 2007 Negreira - Olveira 33 km İneklerle muhabbet günü

2007-06-12T15:30:00.001-07:00

Bu sabah kararsızım yürüyüp yürümeme konusunda. 770 km + 28 Km dün bana epey fazla geldi. Juan la geceden konuştuk nasıl yapalım diye. Buradan otobüse binebiliriz. Gecede pek iyi uyuyamadım. Hollandalılar herkesi rahatsız ettiler. Yaşlı ve birbirleriyle yürüme yarışı eden 3 Hollandalıdan ikisi bizim odada uyuyan ve horlayan iki kişiyle epey uğraştılar ve gürültü yaptılar.

Juan biraz yürüyüp otobüse binecek. Ben bizim çocuklarla yürüyorum. Dün akşam gruba katılan Brezilyalı Eduardo da bizimle. Eduardo nun ikinci yürüyüş günüymüş. Santiagodan Finisterra ya kadar yürüyecekmiş. Brezilyadan iş deneyimi kazanmak için İspanyadaymış. 3 ay daha kalıp Avrupayı dolaşıp ülkesine geriye dönecek. Ayakları epey ağrıyor. İlk günler zor oluyor. Biz ona göre daha rahatız. Nede olsa 35 günden beri yürüyoruz. Kaslarımız alıştı. Ayaklarımız nasırlaştı. Yol ruhumuza işledi.

Bugün hava sıcak yolda çok uzun yoruluyoruz.

Yol güzel dağlardan ve ovalardan geçiyor arada asfalt üzerinde yürümelerimiz var. Asfalt üzerinde yürümek ayakları yoruyor, patika yolları arıyoruz yürümek için.

İlk kahve molasından sonra Giovanni, Ever, Mikeale ve Miquel hızlı yürüdüklerinden gözden kayboluyorlar. Ben Eduardo ile arkadan yürüyorum. Karnımız acıkıyor. Dağ başında tezeklerin arasında ton balıklı sandöviç yapıyoruz.

Zevk için bu kadar boklu yolda yürümenin felsefesi üzerine biraz konuşuyoruz. Reel ve mantıklı bir çözüm bulamıyoruz.

Zaten her tarafta feci koktuğu için hızlı yolumuza devam ediyoruz.

Yorgun halde bir köye geliyoruz. Daha doğrusu mezra gibi bir yer. Meydanda merdivenleri olan bir haç var. Ben yorgunum burada biraz uzanacağım diyorum. Eduardo da benimle kalıyor. Başıboş köpeklerden biraz tırstı gibi bende korktuğumu itiraf edeyim. Epey başıboş köpek var. Saldırdıkları filan yok ama yinede korkuyorsun.

Uzanır uzanmaz uyumuşum. Öğle vakti siestaya iyi alıştım.

Bir saat kadar dinç bir şekilde uyandım.

Eduardo gülüyordu. Yaşlı bir kadında dehşetle bakıyordu.

Çoook horlamışım. Ben horladıkça ineklerde cevap veriyorlarmış.

Sanki ineklerle muhabbet ediyordun diyor. Benim horlamam artıkça ineklerde daha sert cevaplar veriyorlarmış.

Kız arkadaşınla muhabbetin iyiydi diyor.

Yaşlı kadında İspanyolca çok horladın gibi birşeyler söylüyor. Bazen dil bilmemekte iyi.

Su istiyoruz. Kadın sağ olsun veriyor. Suyumuzu içiyoruz, mataralarımızı doldurup yeniden yola çıkıyoruz.

5 dk sonra anayola geliyoruz bir Cafe var. Durup sütlü kahve içiyoruz sonra yeniden ver elini yollar.

Yolun bundan sonraki bölümü ana yol üzerinden gidiyor. Yorgun olunca yol bitmek bilmiyor.

Sonundan saat 16.30 da Olveira köyüne geliyoruz.

Eski köy evlerini ve mısır ambarlarını misafirhane yapmışlar. Yolculukta ve yürüyüşte son gece. Yarın akşam artık herşey bitmiş olacak.

Son gece için mükemmel bir yer.

İspanyol Miquel ile ben mısır ambarında uyuyoruz. Buradaki ismi Horreiro.

Taşların arasından rüzgar esiyor. Ambar yüksek taşlar veya ağaçlar üzerinde oluyor. Fare ve diğer haşaradan korunmak için.

Akşam yemeği için alışveriş yapılıyor yakındaki bir köyden. Taksi ile gidiyorlar ve otostopla dönmüşler. Giovanni, Ever ve Mayorkalı Alberto.

Dönüşte çok enfes bir makarna yapıyorlar ve yanındada ton balıklı makarna salatası. Şarapta almışlar. En ucuzundan 0,75 Euro. Ucuz şaraplarda güzel olabiliyor. Kirazda var.

Bu yolculukta eski kahvelerde asılı olan tabelalar gözümün önüne geldi. '' Gönül ne kahve ister ne kahvehane, gönül muhabbet ister kahve bahane'' Evet aynen öyle oluyor. Gönül muhabbet isteyince hepsi bahane oluyor.

Yanında yol arkadaşlarında mükemmel olunca çok keyifli bir yemek oldu. Juan bu akşam yok. O otobüsle Murcia ya gitti. Yarın oradan Finisterre ye yürüyecek. Onun şerefinede kadehler kalkıyor.

Yemek sonrası köy kahvesine gidiyoruz. Buradada yemek yiyenler var. Yemek kötü ve 12 Euro. Bizde kişi başı 2 Euro.

Maç izlemeye gidiyoruz ama kahvenin içi sigara altı olmuş. Dumandan televizyonu zor görüyorsun. Kahveler buradada bizdeki köy kahveleri gibi köylülerle dolu. İş güç pek yok gibi. Kahvenin önünde tanıdık yolcularla konuşuyoruz.

Amsterdamdan Bernice ile biraz konuşuyoruz. Adres alıp veriyoruz. Yolda o beni İspanyol zannetmiş bende onu Alman.

Sonra herkesi uzun günün yorgunluğu basıyor. Yatmaya gidiyoruz.

Tatlı bir gece.

Soğuk değil. Yağmur yok. Yıldızları görüyorsun. Allahın bir lütfu son günlerin ve gecelerin güzel olması.

Gece çok horlamamışım. Demekki güzel ve havadar bir yerde yatarsan daha az horluyorsun..

7 Haziran 2007 Santiago'da Akşam yemeği

2007-06-12T15:04:00.000-07:00

Bu akşam yemeğini Juan ve diğer yolcularla yemeyi planlıyorduk. Gün içinde Juan şarap ve Orujo likörünü fazla kaçırdığından pansiyonda uyumuş. Bulamayınca Restaurant Manolo yerine bizim Türklerin Anatolia Restoranına gittim.

Kasette anadolu türküleri var.

Acılı arabesk. Keyfim yerine geliyor. Nihayet normal yemek olacak. Restoran sahipleri Elazığdan Ali Boztaş sağda beyaz tişörtlü olan ve Erzurumlu Cemal Kaya. Santiago da bulunan 4 Türk restoranından ikisini işletiyorlar. İspanyol işletmelerin kapalı olduğu öğlen saatlerinde iyi iş yapıyorlarmış.

Bana güzel bir acılı adana kebap yapıyorlar. Yanına çoban salata ve ayran.

Hizmet tam bize göre. Ali tesadüfen buralara gelmiş. Yörenin çok yağmurlu olmasından yakınıyor. İspanyollar bizim yemeklere ve kebaplara epey ilgi duyuyorlarmış. İşleri iyi.

Yemek sonrası ince belli bardaklarda çaylarımız geliyor.

Ali ve Cemal'le çaylarımız yudumlayıp muhabbet ediyoruz.

Personel Alman ve İspanyollardan oluşuyor.

Restoranda döner, kebap ve lahmacun çeşitleri var.

Temiz ve bakımlı bir yer.

Santiago ya gidince uğranması gereken restoranlardan biri. Tabiiki Türk yemeklerini özlerseniz.

Yoksa buraya özgü balık ve deniz yemeklerinin olduğu restoranlarada gidebilirsiniz.

Envai çeşit deniz böceğini ve ahtapot yemeklerini bulabileceğiniz restoranlar eski şehir sınırları içinde bolca mevcut.

Ama herhalukarda tüm hacıların uğrak yeri olan Manolo restorana uğramadan dönmeyin.

8 Haziran 2007 Santiago de Compostela - Negreira Yeniden Yürüyüş

2007-06-12T14:37:00.000-07:00

Dün biraz kararsız kaldık yeniden yürüyüp yürümeme konusunda. Hedefe ulaşınca yeniden bir hedef seçmek zor oluyor. Akşamdan sabaha karar verme konusunda anlaştık. Sabah erkenden Juan ve ben pansiyon odamızda uyandık. Gece zaten sokak epey gürültülü olduğundan oda pek iyi uyumamış.

Sabah normal işlerimiz yeniden başlıyor. Geleneksel sırt çantası yüklememiz. Ayaklarımızın bakımı, vazelin ve diğer korumalı kremlerle koruma altına alınması. Vazelin yürüyecek olan arkadaşlar için tavsiye edilebilecek bir koruma aracı. Ayrıca Vicks de aynı şekilde hem ekonomik hemde en iyi koruyanlardan. Pahalı kremlerden daha etkili.

Konuşmadan yürüme konusunda ortak karar aldık.

Sabah kahvemizi pansiyon sahibinin Cafesinde içtik. Oda parasınıda kişi başı 15 Euro ödedikten sonra yola çıktık. Yolumuzu bu sefer bulmamız daha zor olacak gibi bir his var içimizde. Katedralin önüne geliyoruz. Otobüsler dolusu Japon turistler katedralin önündeki meydana geliyorlar. Tüm Japonlar koşuş koşuşa meydana geliyor.

Biz hemen kaçmaya çalışıyoruz ama nafile. Japonların tatil fotoğraflarına konu oluyoruz. Flaşlar patlıyor.

Sağ taraftan merdivenleri inerek yolumuza koyuluyoruz. Bugün şehir sınırından sonra 23 km var. Şehir içindede 5 km kadar yürümemiz gerekecek. Dünkü acılı Adana kebaptan dolayı acilen ihtiyaç molası vermemiz gerekiyor. İlk Cafe de duruyoruz. Tuvaletler Ala Turka. Rahatladıktan sonra ayıp olmasın diye bir sütlü kahve içiyoruz.

Bu arada kapının önünden geçen Giovanni, Ever ve Miqueli görüyoruz. Onlarda geliyorlar. Onlarada kahve ısmarlıyoruz.

Kahveden sonra sularımızı doldurup yola çıkıyoruz.

Yol yine sıfıra doğru azalan işaretlerle dolu. hayatın kendisindede olduğu gibi işaretleri iyi okuman lazım. Burada verilen işaretler çok bariz. Sarı okları takip edersen seni Santiago şehrine götürüyor. Santiago dan sonrada Finisterre ya götürüyor. Hayatın içinde olan işaretlerde bize hayatın bize neler sunduğunu gösteriyor. Bazen bunları anlıyoruz, bazende göremiyoruz. Geçmişte bize Tanrı vergisi olan bu yetenekler günümüzde köreldiğinden genelde göremiyoruz.

Bu yeteneklerimizi yeniden görebilmemiz içinde eski değerlerimizi bulup çıkarmamız gerekiyor.

Dua etmekte kendinle barışık yaşayabilmen için iyi yöntemlerden biri. Bulunduğun din içinde dua etmek en faydalısı. Senin değerlerine ne yakın olan içinde bulunduğun din ve onun değer yargıları olacaktır.

Yolumuz şehrin yeni yapılan semtleri arasından geçiyor. Şehre girdiğimiz doğu yakası fakir görüntü sergilesede batı yakası epey zengin bir görüntü gösteriyor.

Yeni villa semtlerin arasından yürüyoruz. Kapılarda yeni ve pahalı arabalar var. Ferrariler kapılarda duruyor. Tüm bu zenginliklerin ve varlıklarında korunması gerek. Her yer tel örgü kaplı. Tel örgülerin arkasında azman köpekler var.

Buda madalyonun diğer yüzü. Paran çok olursa her zaman tedirgin yaşamak zorunda kalıyorsun. Birileri senin elindeki varlıklar göz dikebilir. Hayatta senin olan şeyler bir sırt çantasına sığıyorsa korunma ihtiyacında azalıyor. Bizdede böyle bir ruh hali var. Rahatız. Herşeyimiz sırt çantası içinde.

Yolun büyük bir bölümü sisler içinde geçiyor. Sisli hava zaten mistik ve ruhani bir yürüyüşe dahada gizemli bir hava katıyor. İnsanın içi ürperiyor zaman zaman. Biliyorsun ve hissediyorsunki senin bu yürüdüğün yolda binlerce belkide milyonlarca yolcunun ve hacının ruhlarıda seninle birlikte yürüyor. Yolun sana verdiği sorumluluklar var. Kendini bulman gerekiyor ama belkide başkalarınada kendilerini bulman için yardım etmen gerekebilir.

Siste yürüyenlerin ve seninle birlikte olanların sana güvenebilmeleri gerekiyor. Gerektiğinde onları arayabileceğini ve sana sisli bir yolda gözleri kapalı güvenebileceklerini bilmeleri gerek.

Yolun bir kısmını yanlız yürüyorum.

7 Haziran 2007 Santiago de Compostela

2007-06-07T14:42:00.001-07:00

Bu sabah 33 günden beri ilk defa sakal traşı oluyorum. Kendime geldiğimi hissediyorum. Sakal traşından sonra berbere gidiyoruz. Traş oluyorum. Sonra gidip kendime after shave alıyorum.

Kendimi mükafatlandırıyorum. Aferin bana 770 kilometre yürüdüm. Bugün izinliyim. Yolculuk yok. Yarın devam.

Hac bürosundan hacılık belgesini alıyorum. Herkes hacılık belgesini aldığı için mutlu. Gelecek pazartesi günü için Başpiskopos ile randevuyu ayarlıyorum.

Bugün hergün olduğu gibi katedralde hacılar için ayin var. Her ülkeden gelen hacıların isimleri, yürümeye başladıkları yer ve ülkeleri okunuyor. İlk defa Türkiye adı geçiyormuş.

Ayin esnasında yürümeye başladığım ilk günlerde yol arkadaşımız olan insanlara denk geliyoruz. İtalyan Cristina yeni gelmiş. Yanıdan Alman Tİm var, Nicole var. Diğerleri var. Herkes ağlıyor.

6 Haziran 2007 Arco do Pino - Santiago de Compostela

2007-06-07T14:22:00.001-07:00

Bu gece epey geç yattık. Yemek çok güzel geçti. Güzel bir masa düzenlendi. Bu ilkel ortamlarda olabilecek en mükemmel masa. Mum ışıkları, çiçekler, şarap ve güzel insanlar.

Salata enfesti. Herkes ikişer tabak yedi gibi. Yemek sonrası güzel konuşmalar oldu. Herkes tek tek yolculuktan neler aldığını, nelerin hoşuna gittiğini, hayatında neleri değiştirmek istediğini veya değiştirdiğini anlattı. Bazıları ağladı. Bazıları teselli etti.

Sonra bahçede oturup yıldızları izledik.

Sabah uyandığımızda bizimle aynı yatakhanede olan öğrenciler yola çıkmışlardı.
Bizde

kahvaltımızı yaptık. Diğer yolcular bizden biraz şikayetci oldular. Biraz gürültü yapmışız. Uyuyamamışlar. Bizi şikayetin yanında ayrıca tebrikte ettiler güzel bir grup oluşturduğumuz için.

Bizim grup için iç dünyamızda yolculuğumuz dün akşam sona erdi. Bugünde fiili olarak sona erecek. Yemek ve yemekte olan konuşmalarımız bizi dün yolculuğun doruğuna ulaştırdı.

Herkes kendinden birşeyler bıraktı. Yolunu arayanlar bulduğunu düşünüyorlardı.

Fiili son kilometreleri yürümeye başladık.

Juan epey zorlukla yürüyor. Dün akşam yemek sırasında gelen Alman Anna Juan dan daha zor yürüyor. Her ikiside azimli Santiago ya ulaşmak için. Yolun ilk bölümü güzel. Ökaliptus ağaçlarının arasından geçiyor. 7 kilometre içecek bir yer arıyoruz. Kahve içecek bir yer bulamıyoruz. Ökaliptus ormanında Anna'yı kaybediyoruz.

5 Haziran 2007 Arzua - Arca do Pino

2007-06-05T08:35:00.000-07:00

Son günler gelince herkes sevinecek zannediyordum. Bugün itibarıyla 750 km yol yaptık. Herkes hüzünlü yol bitti diye. Yol boyunca oluşan dostluklar çoğu insan için önemli. Bazıları için belkide hayatlarında edindikleri tek tük dostluklardan biri.
Bu sabah Arzua da epey geç uyandık. Herkes yavaştan alıyor. Kahvaltı yapmadık. Yolda yapacağız gibi bir hava var.
Gece sol ayağım epey ağrıdı. İyi uyuyamadım ama keyfim yerinde.
Juan da pek iyi uyuyamamış, benimle yürümek için epey bir ağrı çekiyor.
Sabah Monte do Gozo diye yola çıkıyoruz. Yol proğram dinlemiyor. Hava bugün epey sıcak ve herkesin biryerleri ağrıyor.
Dün olduğu gibi bugünde ağırlıklı ökaliptus ağaçları arasında yürüyoruz. Yolda İngiliz Claire rastlıyoruz. Dün başka bir misafirhanede kalmış pek güzel bir yermiş. Bizde hayıflanıyoruz neden orada kalmadık diye. Ribadiso de Baixo da kalmışlar. Nehrin kenarındaki misafirhanede. Biz şehrin göbeğinde trafikte kaldık.
Gece horlayanlar yine ağırlıktaydı. Gerçi beni bu yolun en kral horlayanı seçecekler zannedersem. Bugün yine erken uyku tutmadı.
saat 1 gibi adamlardan biri yataktan düştü. Yerde bir müddet uyumaya devam etti.
Yolda 10 km kahvaltı yapacak veya kahve içecek bir yer yok.
Saat 10,30 gibi Salceda köyüne geliyoruz. Yolda köylü bir adam ikinci kahvede kahvenizi için diyor. Birinci kahvenin kahvesi kötüymüş. Birinci kahve kapalı olduğundan mecburen ikincide kahve içiyoruz.
Köy kahvesinin bahçesi ağzına kadar dolu. Sütlü kahvemizi alıyoruz. Ekmekler ve peynir yanımızda var. Sandöviçler hazırlanıyor.
Hem sevinçli hem yarı hüzünlü bir havada herkes email adresleri ve adresleri alıp veriyor. Teskere havası var.
Daha 30 km yolumuz var ve çoğumuz için burada yol bitecek.
Ben Brezilyali Giovanni ile yanlız yürüyorum. Biraz konuşuyoruz. Gelecek beklentileri üzerine. Çoğu Güney Amerikalı gibi oda burada kalmak istiyor. Buradan Londraya gidecek. Orada 3 ay İngilizce kursundan sonra çalışabilirse kalacakmış.
Yoksa Barselonaya gelip buralarda birşeyler yapmak istiyor.
Juan ve İspanyol Albert benimle birlikte gelecek yıl Arjantin Şili arasında 1000 km yol yürümek istiyorlar. Atlantik okyanusundan Pasifik okyanusuna.
Çok güzel bir yolculukmuş. Giovannide katılmak istiyor. Bakalım hele bir bunu bitirelimde sonra bakarız diyorum.
Rua da yeniden duruyoruz. Sütlü kahve hemen hazır geliyor. Buradaki yolcuların favori içeceği sütlü kahve.
Neşeli muhabbetlerimiz oluyor.
3 km sonra yolda bakıyoruz. Juan ve Albert yok. Nikaragualı Ever de Amerikalı kızın peşinde başka bir yola girmiş.
Arca do Pino çıkışında Giovanni ve ben bekliyoruz.
Barda can sıkıntısından kahve içiyoruz. Yanımızdaki kalan ekmekleri yiyoruz. Gelen giden yok. Yoldan geçenlere bizimkileri soruyoruz. Arca do Pino misafirhanesine girmişler. Bizde dönüyoruz. Son gece tanıdıklarla olmak istiyoruz. Misafirhane bahçesinde oturmuşlar bizi bekliyorlar. ne yapalım diye istişare ediyoruz. Juan pek iyi değil. Menisküsü epey kötü. Ever kızlarla kalmak için can atıyor. Kalalım diyoruz. Ever kızlar için değil ama mutfak için kalıyorum diyor. Akşam yemek yapacaklarmış.
Burasıda yola yakın bir yer. Gece yine trafik gürültüsü olur.
Burada tek bacaklı bir adam var. Protez bacakla yürüyor.
Giovanni yolda son günlerde denk geldiğimiz Brezilyalı Antonio nunda sol ayağında sorunu olduğunu ve birkaç yıl içinde yürüyemeyecek olduğundan şimdi yürüdüğünü söyledi. Adam şimdide zor yürüyor.
Bu yolda zorla yürüyen insanlara çok fazla denk geliyoruz. Takdir edilecek bir azimle yürüyorlar.

4 Haziran 2007 Melide - Arzua Eski dostlarla yeniden buluşma günü

2007-06-04T09:57:00.002-07:00

Bugün az yürüyeceğiz. 12 km.
2 günlük yolu 3 güne böldük. Yolun keyfini çıkarıyoruz. Yol ökaliptus ağaçları arasında gidiyor.
Galiçya bölge hükümeti son 50 yılda köylülere yeni iş imkanları oluşturmak için ökaliptus ekenlere teşvik vermiş. Ökaliptus burada yerel doğal dokuya epey zarar verdiğinden sonradan vazgeçmişler ama bazı yerlerdede iş işten geçmiş. Doğal yapıya dokunmak herzaman karlı olmayabiliyor.
Felsefi konuşmalar arasında bakıyoruz çok güzel bir köydeyiz. Köylüler birşeyler söylüyorlar. Yanlış yola girmişiz. 1 saat yürümeden sonra yeniden aynı yoldan geriye dönüyoruz. Başka bir yol daha varmış ama biz kendi geldiğimiz yolu tercih ediyoruz.
Normal hayattada yanlışlarımız oluyor. Bizi bu yanlışımızda uyaranlar oluyor. Dinleyip dinlememek bize kalmış olan birşey. Uyraıdan sonra burada olduğu gibi seçenekler oluşuyor. Yanlış yolda devam edebilirsin. Yanlış yolda sonunda doğru yola çıkarabilir. Uzak bir ihtimal ama olasılıklar arasında.
Sunulan seçeneklerden birini seçebilirsin. Seçenekler seni doğru yola götürebilir. Geldiğin yoldan geriye dönebilirsin. Geldiğin yol uzun bir yolda olabilir. Bizde olduğu gibi.
Her yol yanlış olabilir. Her yolun doğru olabileceği gibi.
Ancak yolun sonunda doğru karar verip vermediğini görebilirsin.
Doğru kararda bile diğer seçeneklerin daha iyi olabileceğini düşünebilirsin.
Biz geri dönüş yolunda doğru karar vermiş insanların mutluluğu içinde yürüyoruz.
Brezilyalı Giovanni telefon ediyor. Arzua daymış. Biz yanlış yoldayken bizi geçmiş. Beklemesini söylüyoruz.
Yorgun olarak bir kahveye oturuyoruz. Dün gördüğümüz Hollandalı Yvonne geliyor.
Kahvelerimizi içmeden yolda Nikaragualı Ever i görüyoruz. Çocuk sevinçli. Yanında Amerikalı ve İngiliz 2 kız var. Onlarda sevinçli bizi buldukları için.
Kahveden sonra ökaliptus ağaçları arasında yolumuza devam ediyoruz.
Arzua girişinde Giovanni bizi bekliyor. Oda sevinçli kaybettiği akrabalarını bulmuş biri gibi bize sarılıyor.
Arzua misafirhanesinde yer var. Mutfak yok. Bağış üzerine çalışıyorlar.
Duş yapıyoruz. Elbiselerimizi toplu olarak çamaşır makinasında yıkıyoruz. Lüks bir gün çamaşır makinası var. Ayrıca kurutma makinasıda var.
Sonra köy meydanında oturup içkilerimizi yudumluyoruz.
Wonderfull Life. Hayat ne güzel.
Akşam yemeği güzel. Milanese dedikleri yemek şinitzelmiş.
Tatlı olarak dondurma var. Lüks bir gün vesselam.

3 Haziran 2007 Hospital de Crux - Melide Ahtapot gunu

2007-06-04T09:57:00.001-07:00

Bu sabah çok erken yola çıkmıyoruz.

Melide ahtapot yemeği ile ünlü bir yer. Tüm Galiçyada ahtapot ünlü ama burası en iyi yermiş. Melide ye yola erken çıkıyoruz. 28 km yolumuz var.

2 Haziran 2007 Ferrerios - Hospital de Crux

2007-06-04T09:56:00.001-07:00

1 Haziran 2007 Triacastela - Ferreiros 29 km Juan ve Albert gunu

2007-06-04T09:55:00.000-07:00

31 Mayis 2007 Trabadello - Triacastela 41 km

2007-06-01T05:54:00.001-07:00

Gece Avusturyalı Gerda habire tuvalete gitti. Dün oda dağ yolundan geldiğinden zorlu yolda dizleri ve ayakları ağrımış. Bütün gece kadın öfledi pufladı inledi durdu. İyi uyumuşum ama bunlara rağmen.

Trabadello misafirhanesi temiz ve bakımlı. Odalar dörder kişilik. Banyolar ve tuvaletler ortak kullanımda.

Giyinip aşağıya indiğimde taksi ile dağa çıkacak olan Hollandalı bayan dışında misafirhanede kimse kalmamıştı. Herkes kendini yollara vermiş. Bende yola çıkıyorum. Yağmur var. Hemde çok. Bugün yine yanlızım galiba.

Otoyolun kenarında yolculuk başlıyor. Cennet bir vadi paralı otoyol tarafından bölündüğünden cehennem gibi olmuş. Vadinin iki tarafından otoyol geçiyor. Üstte viadükler var.

Karşıdan gelen yaşlı kadın dikkatimi çekiyor. Konuşuyoruz. O ters istikamete yürüyor.

Fransızmış. Portekiz Fatima dan Fransadaki Lourdes kentine yürüyor. Santiago üzerinden yürümüş. Rahat bir 1100 km yürüyüş. maşallah kadına. Bu yolu yürüyen çok sayıda insan var. Buradanda yola devam ederek Roma'ya ve oradanda Türkiye üzerinden Kudüs'e kadar yürüyen çok sayıda insan var.

Bugün zorlu tırmanışlardan birini daha yapacağız. 1370 metreye tırmanış var. Hava yağmurlu ve dahada yağmur artarak devam edecek gibi. Hadi hayırlısı.

Portela köyünde kahve içiyorum. Bardaki kadınla zor konuşuyorum. İspanyolca dışında başka bir lisan konuşmuyor. Benimde İspanyolca kahve ısmarlama dışında işe yaramıyor. Yolda Anna'ya denk gelirim diye düşünüyorum. Portela çıkışında Antonio'ya denk geliyorum. Brezilyalı müthiş bir azimle koltuk değnekleri ile yürüyor. Brezilyalıların azmi diğer milletlerden daha fazla. Hem dini duyguları diğer katoliklere göre daha kuvvetli gibi geldi. Her ne kadar Brezilya'dada Katoliklik gerilesede kalıntıları bile batı Avrupalı dini bütün katoliklerden güçlü.

Katolik dini 3 büyük kalesini kaybederse zannedersem yok olur gibi. Brezilya başta olmak üzere Güney Amerika katolikliğin birinci kalesi.

Polonya başta olmak üzere Doğu Avrupa ikinci kale. Son kalede Filipinler başta olmak üzere Güneydoğu Asya. Antonio'ya başarılar dileyerek yola devam ediyorum. Yağmur feci bir şekilde yağmaya devam ediyor.

Yemyeşil vadide yol kıvrılarak yükseliyor. Bugünün en yüksek noktası O'Cebreiro. Ama daha yolumuz uzun ve zor. Dünden daha zor geliyor bana. Sağnak yağan yağmur yürüyüşü zor hale getiriyor. Ambasmestas'ta durmadan geçiyorum. Yolda film çeken Brazilyalılar var. Vega de Valcarce köyüne geldiğimde rakım 630 oldu. Sabah 575 metrede başlamıştım. Burada sert bir turmanışla 1 kilometre sonra Ruitelan denilen köyde 915 metreye çıkıyorum. Yağmur aralıksız devam ediyor.

Burada seçim yapmak durmundayım. Ya asfalt yoldan gideceğim ve arabalarla uğraşacağım yada orman içinden giden yoldan gidip zorlukları göğüslemem gerekecek. Orman içinden giden yolda yolun yağmurdan dolayı tıkanması söz konusu.

30 Mayis 2007 Cacabellos - Trabadello Zorlu yürüyüş günü - Camino Duro

2007-06-01T05:53:00.002-07:00

29 Mayis 2007 Manjarin - Cacabellos * Kirazların mucize günü

2007-06-01T05:53:00.001-07:00

Gece epey soğuktu. Dağevinde sıcaklık 0 derece santigrad civarındaydı zannedersem. Bugün uyku tulumu ve ekstra 2 battaniye ile yattım ve ona rağmen üşüdüm gibi.

Gece ben iyi bir horlayıcı olmama rağmen bizim deli benden ve herkesden daha fazla horladı.

Bir insan nasıl böyle horlayabilir hayret.

Sabah erken uyandık. Su olmadığından elimizdeki şise suyu ile yüzümüzü yıkar gibi yaptık.

Tomas sabah çamaşır makinasından bozma sobada odunları yakmış.

Çaylar hazır. Bisküvide var. Sabah sisli. Çiçeklere ve ağaçlara kırağı çalmış.

Sisten dolayı gelen yolcuların üstü yaş.

Gelenler hem damga alıyor hemde çay içiyorlar ısınmak için.

Birde tabiiki bizleri izliyorlar burada bu izbe yerde nasıl uyuduk diye.

Biz hayatımızdan memnunuz. Yolculuğun en güzel gecelerinden biriydi. Otantik bir hacı ağırlama misafirhanesi. Tomas ta eski zaman hancıları gibi hizmetkar ve alçakgönüllü.
Evini ve hayatını Allah rızası için gönüllü olarak insanlara adamış olan insanların rahatlığı var. Allah rızası dışında bir karıda yok. Parasal bir beklentisi yok ve ayrıca başka bir düşünceside yok. Bizdede Tomas gibi insanların çoğalması yaşam kalitemizide yükseltecektir.

Kahvaltı sonrası yavaş yavaş herkes yola çıkıyor. Anna ilk önce yola çıkıyor sonra ben çıkıyorum. Diğerleri benden sonra çıkacaklar ama benden hızlı yürüdüklerinden nasıl olsa bana yolda yetişirler ve hatta geçerlerde.

Sisden dolayı burnunun ucunu zor görüyorsun. Dağa yükselen bir yürüyüş var. Parkur inişli ve çıkışlı gittiğinden olduğundanda daha zor geliyor. Sanki çıkışlar hiç bitmeyecekmiş gibi.

Dağ çiçekleri, dikenli otlar ve bitkiler sis tabakasının içinde daha gizemli ve güzel gözüküyor.

Yarım saat kadar sis içinde yanlız yürüyorum. Garip bir duygu siste yanlız olmak, normal yanlızlıktan daha yanlızmışsın gibi geliyor. Şehir insanı bu duygulara uzak yaşıyor.

Birden arkamdan gelen sesle irkiliyorum. Düşüncelere dalınca her ses seni ürkütüyor. Brezilyalı Giovanni geliyor.
Fotoğrafcımda yanımda. Sisler içinde fotoğraflarımızı çekiyoruz. O yeniden daha hızlı yola devam ediyor. Yokuş aşağı epey hızlı gidiyor. Ben yine daha yavaş gidiyorum.

Uzaktan Ponferrada görünüyor. Burada önüme çıkan köyler çok bakımlı, arkada bıraktığımız bölgeye hiç benzemiyor.

Daha refah düzeyi yüksek bir bölgeye geldiğimiz hemen belli oluyor. İlk köyde hemen bir cafe ye giriyorum. Canım kahve istedi ve üşüdüm aynı zamanda karnımda acıktı. Dağ havası insanın iştahını artırıyor.

İçerde Fransadan gelen Hollandalı bayan var ve sabah bizden önce yola çıkan Anna aus Bonn. Bonn şehrinden gelen Anna. Bir kahve ısmarlıyorum yanınada omletli sandöviç. Anna da aynısından istiyor.

28 Mayis 2007 Astorga - Manrajin Eksentrik adam Tomas ın günü

2007-05-29T09:55:00.000-07:00

Gece epey kötü uyudum. Yaşlı Alman kadınlar ve yaşlı DAnimarkalılar tüm gece boyu horladılar. Bende horladığım için sorun yok. Ödeştik gibi. Ama Danimarkalılar gece boyu osurdular. Hemde çok sesli. Sabah erken uyanınca bunlar bende mecburen erken kalktım. Duşa girdim. Sıra yok burada. Sabah duşa girenler pek olmuyor.

Giovanni ve Ever henüz hazır değiller. Ben yola çıkıyorum. Yol bugün uzun. Dün biraz tembellik yaptım. Biraz zaman kazanmam gerek.

Bugün bütün gün tırmanacağız.

Astorga çıkışında bir sütlü kahve içiyorum. Yanına 2 küçük pasta ve bizim simite benzeyen ama tadı daha değişik olan birşeyler yiyorum. Sonra yol başlıyor.

Yolda epey bir yürüyen var. Kalabalığı sevenler için iyi. Otoyolda trafik sıkışıklığı gibi bir şey oluyor. Arabalar yerine insanlar dar patikalarda sıkışıyor.

Sabah buz gibi rüzgar var. Üstüme montumuda giyiyorum. Hava atmanın yeri değil akıllı ol Sedat diyorum.

Kendimide dinliyorum.

Yol çok güzel. Lavantalar var. Sarı çiçekler ve her yer bahar çiçekleri dolu.

Tanıdık Almanlara denk geliyorum. Sabah benden önce yola çıkan yaşlı Alman kadınları görüyorum.

Zevkli bir şekilde konuşa konuşa yürüyorlar.

Bende kendime düşünmek için zaman ayırıyorum. Rabanal del Camino ya kadar durmak istemiyorum. 19 Km.

4 saatlik bir yürüyüş. Yaparım. Yaparım tabiiki.

Sonra yürüyüşe devam. Giovanni ve Ever henüz ortalıkta yoklar.

Yorulmayada başlıyorum. Allahtan Rabanal del Camino gözüktü.

Bakkaldan ekmek, ton balığı, domates, soğan ve içecek alıyorum.

Kilisenin bahçesinde oturup yayılıyorum.

Kilisenin duvarına yaslanmış yaşlı Hollandalı Hans uyuyor. Adam 81 günden beri yolda. Hollandadan yürüyerek Santiago ya gidiyor. Dün Astargoda baika bir Hollandalıya denk geldim oda 78 günden beri Hollandadan yolda. O Hans dan biraz daha genç olduğu için hızlı gidiyor.

Yemek yerken bisikletli Alman bir aile geliyor. Anne Baba tandem bisiklette. Arka arkaya oturuyorlar. Çocuklar 14 ve 16 yaşında kendi bisikletleri ile yoldalar. Kavga ediyorlar.

Çocuklar hemen yemek istiyorlar. Annede istiyor ama Baba daha sonra yemek istiyor.

Onlar kavga ederken bende ekmeğimi yiyorum. Bu arada bizimkiler geliyor.

Onlarda ekmek almışlar. Onlar yemek yerken Alman aile ile biraz konuşuyoruz.

Aile her yıl bu tip yolculuk yapıyormuş. Baba yolda çektiği fotoğrafları daha sonra satıyormuş.

Ayrıca çeşitli şekilde kullanarak ailenin geçimini sağlıyormuş. Hemde 15 yıldan beri.

Giovannı ve Ever de benimle yola devam etmek istiyorlar. Normalde burası mola yerlerinden biri. 5 km sonra bir misafirhane var ve daha sonra bir 5 km sonra.

Bundan sonrası birazda zorlu. 1570 metreye tırmanmamız gerekecek.

Havada soğuk. Yağmur yok gibi ama burada belli olmuyor. Biranda hava değişebiliyor.

Bunu göze alıp yola çıkıyoruz. Zar zor ilk misafirhaneye geliyoruz. Terk edilmiş bir köy. 2 Misafirhane var bir özel diğeri Alman hıristiyanların. İkiside hoşumuza gitmiyor. Giovanni ve Ever biraz köpeklerle oynuyorlar. Fotoğraf çekiyoruz.

Sonra yola devam ediyoruz. Ünlü demir Haç tepesine doğru gidiyoruz.

Buranın en yüksek noktası burası. Tüm yolunda en yüksek noktası burası.

Bundan sonra Manrajin köyü var.

Köy demeye bin şahit ister. her yer harabe. Bir tek Tomas ın yeri var. Tomas ın dağ evi.

Tomas profesyonel hacı gibi bir şey. Eksentrik yaşlı biri. Burasını kimseden para istemeden işletiyor.

Elektrik, su, tuvalet, internet yok. Akşam yemeği var. Kahvaltı var.

27 Mayıs 2007 Hospital de Orbigo - Astorga 16 km.

2007-05-27T05:17:00.000-07:00

Bu sabah kahvaltı şirketten. Kilise yumurta bile hazırlamış. Kahvaltı güzel. Oda biraz soğuk. Yağmurda yağdı yağacak.
Yola çıkıyoruz. Venezüellalı Miguel i görüyoruz. Oda bugün bizimle yürüyor. Yolda nerede duralım diye düşünüyoruz. Mola yerlerine bakıyoruz.
Bugün artık düz ve can sıkıcı yolları arkada bırakıyoruz. Yol yeniden yükselmeye başlıyor, yarın yeniden dağa çıkacağız.
Güzel bahçeli evleri olan köylerden geçiyoruz. Hava açıyor gibi. İlk köyden sonra İrlandalı biri ile bir müddet yürüyorum. İkinci defa yürüyormuş. 2 yıl önce Astargo dan Santiago ya yürümüş bu yıl benim yürüdüğüm yerden başlayarak yürüyor.
Katolik değilmiş. Yürüyüş esnasında yeteri kadar dini veya inanç üzerine bilgi verilmediğinden şikayetci. Kiliselerde hep kapalı diye şikayet ediyor. Haklıda.
Hacı adayları hacılıktan bihaber habire yürüyorlar.
Yol bugün güzel. Gelincikler, papatyalar ve diğer kır çiçekleri ile süslü tepeler var. Baharda yürümek iyi oluyor. Buralarda biraz sulu tarım var birazda ekin tarlası. Geçtiğimiz ova gibi tümüyle ekin tarlası değil.
Uzakta Astargo gözüküyor. Farkına varmadan ve mola vermeden 16 km yürümüşüz. Sola ayağımın altı ağrıyor. Topukta zaten su topladı. Havada yağmurlu olacak gibi.
Şehir girişinde Brezilyalıların işlettiği misafirhanenin önünde bizimkiler bekliyor.
Sırt çantasını buraya bırakıyorum. Onlar kalacaklar. Yemeğe çıkıyoruz. Pizza berbat. Tavuk iyi değil. Kahvede içmiyoruz.
Meydanda kahve içiyoruz. İyi.
Dondurmacıdan dondurma alıyorum. Yeniden yola çıkmaya karar veriyorum ama yağmur başlıyor. Vazgeçiyorum. Bugün burada kalacağım. Katedralin fotoğraflarını çekeyim.
Astorga Romalılar tarafından kurulmuş bir şehir. Romalıları batıyı fethetmesinde ve fetih sonrası kalmalarında önemli rol oynamış şehirlerden biri.
Misafirhane 4 Euro. Internet bedava.

Gaudinin sarayı mükemmel. Katedral kapalı. Dışıda tamiratta. Sırf Gaudi nin sarayı için gelinebilir bir yer.

27 Mayıs 2007 La Virgen del Camino - Hospital del Orbigo

2007-05-26T12:40:00.000-07:00

Bugün yine en son biz çıkıyoruz. Dükkanı kapatma işi bize kalıyor. Sabah Hollandalılar epey gürültü yaptılar.
Kahvaltı epey zengindi. Bir tek kuşsütü eksik. Kahvaltı sonrası yürümeye başlıyoruz. Şehirden kurtulmaya çalışıyoruz. 30 km yürüyeceğiz bugün.
Santiago yolu ana yola paralel gidiyor. 3 km sonra yol ikiye ayrılıyor. Giovanni ve ben alternatif yola giriyoruz. Nikaragualı Ever anayola paralel giden yoldan gidiyor. Bizim yolun daha güzel olması gerek 3,5 km de fazladan yürüyeceğiz.
Yol feci cabasıda fazladan yürüme. Asfalt üzerinden gidiyoruz. Asfaltta yürümek insanı çok yoruyor.
Yolda tarlalarda var. Sulu tarım yapılıyor. 3 defa sütlü kahve içtikten sonra Hospital del Orbigo ya geliyoruz.
Sol ayağımın ağrısı devam ediyor. Sol topuğumdada yara oluşmaya başladı.
Yolun en güzel yanı yolun sonu. Muhteşem bir Romalılardan kalan köprü var. Nehir hızlı akıyor. Köprü altında balık avlayanlar var.
Köprünün hakiki olmuş hikayesi var.
Orta çağlarda şövalyenin bir bir asil kadına her perşembe boynuna kalın bir zincir takıp dolaşacağına söz veriyor. Bir dönem sonra bu tabiiki zor geliyor. Bundan kurtulmak için köprü başında turnuva düzenliyor. Temmuz ayı boyu süren turnuva sonunda gelen diğer şövalyeleride yenerek bu vermiş olduğu sözden kurtuluyor.
Bunun şerefine her yıl Temmuz ayında bu turnuva temsili olarak tekrarlanıyor.
Kaldığımız yer kilisenin misafirhanesi. Çok şirin bir yer. Bahçede beni arayan bir İspanyolla konuşuyorum. Burgos kentinden beri beni arıyormuş. Sarılıyor. Adı Juan mış. 5 yıl Ankarada kalmış. Hayatımın en güzel 5 yılıydı diyor. Tüm İspanyol arkadaşlarına Türkiyeyi tavsiye ediyormuş. Bizimde Ankarada olduğumuz dönemlerde orada bulunmuş. Çocuklarıda benim çocuklarım ile aynı okulda okumuşlar. Ayşe Abla kolejinde okumuşlar. Mutlaka birbirlerini tanıyorlardır diye adres alışverişi yapıyoruz. Adam ne kadar mutlu anlatamam.
Akşam yemeğini sade yiyoruz bugün. Ekmek, ton balığı, peynir ve bizimkiler için sosis. Yanında gazoz.
Yemek sonrası biraz futbol izliyoruz. Ben ve Giovanni köprünün fotoğrafını çekmek üzere gidiyoruz. Mayorkalı ve Nikaragualı futbol izliyorlar.
Güneşin köprü üzerinde batışı muhteşem. Bugünün en güzel anı.
Misafirhane kahvaltı dahil 6 Euro

25 Mayis 2007 Leon - la Virgen de la Camino

2007-05-26T08:25:00.000-07:00

Bu sabah tembel tembel kalktık. Epey horlamışım yine. 7.30 da uyandık. Bisikletli Almanlar yola çıkmışlar. Gece koridorlarda çocuklar koşuşturuyordu. Okul gezisi var zannedersem. Okul çocuklarıda burada kalıyorlar.
Saat 9 a kadar kahvaltı yapıyoruz. Sıcak kahve, dünden kalan ekmek, peynir, at salamı ve domuz salamı Brezilyalı ve İspanyol Miguel için.
Sonra biraz internette oyalanıyoruz.
Cristina ve 2 Alman Tim ve Nicole Leon da bir gün daha kalacaklarmış. Biz kararsısız ne yapacağımız konusunda.Yolda kalalımmı diye konuşuyoruz. Diğer misafirhanede yol üzerinde. Hacı adayı olarak misafirhanede bir gün kalma hakkın var. Hasta olursan bir gün ekstra daha kalma hakkın oluyor.
Saat 10.30 da diğer misafirhanenin önü dolu. Beklerken yaşlı Macar kadın Gyorgina yı görüyorum. Seke seke geliyor. Sakat ayakla nasıl geldi hayret ediyorum. kadın katolik bile değil.
Bize yeni açılan bir misafirhaneye gideceğini söylüyor. Şehrin 8 km dışında. Bizde oraya gitme kararı alıyoruz.
Miguel ayakkabıları vurduğu için yenisini alacakmış.
Bize sonra katılacağını söylüyor. Giovanni ve ben Katedrale doğru yürüyoruz.
Katedral epey görkemli ama Burgos katedrali gibi altın dolu değil. Girişte ücretsiz.
Burası daha dini bir havaya sahip, diğer katedraller gibi teatral bir hava yok.
Katedralde Nikaragualı Ever arıyor. Bizi özlemiş. 30 km yürümüş ama bizimle 8 km daha yürüyecek. Katedralin önünde kahve molası veriyoruz. Pasta alıyoruz ve bizim bohca böreğine benzeyen börekten yiyoruz.
Kahve sonrası dondurma alıyorum. 3 top olmuyormuş yanlız 2 top dondurma veriyorlar. Neden? Neden yok. Öyle işte. İşine gelirse.
Kahve sonrası şehir içi yorucu yürüyüş başlıyor. Leon küçük bir Ankara gibi. Bölgesel başkent. Memur çok. Ağrıbaşlı bir hava var. Ankara gibi sevimli bir yer. Şehir çıkışında bir alışveriş merkezinden harddisk alıyorum fotoğraflar için. Kaybolur diye korkuyorum. Yenimahalle gibi. Burasıda yeni bir semt. Sonra kayboluyoruz. 2 saat yol arıyoruz. Yolumuz bulduktan sonra ilk durak Trabajo del Camino. Burası eski bir köy ama şehre yapışmış. Ankaranın Karakursunlar köyü gibi. şehrin içinde tipik köy ve köylüler.
Küçük bir sanayi bölgesinden ve benzin istasyonundan geçerek La Virgen del Camino ya geliyoruz. Leon havaalanı ve askeri havaalanı burada.
Askeri helikopterler uçuyor.
Misafirhane Domingo tarikatının yeri. Çok yeni ve temiz. Yataklar tertemiz. İlk defa çok temiz bir misafirhanede kalıyoruz.
Her yer pırıl pırıl. Yönetici şaşırıyor Türk olduğumu söyleyince. Türkler kara olur diyor.
Biraz aksi gibi geldi. Neyse yatakhaneye gidiyoruz. Burası 4 Euro.
Duşlar sıcak.
Yeniden giyindikten sonra alışverişe çıkıyoruz. Burası lüks elbiseler makinada yıkanıyor ve kurutuluyor. 2 Euroya.
Birlikte Tavuk, Pilav ve patates püresi yiyoruz. Giovanni bugün yine aşcımız. Everde mısırlı salata yapıyor. Yanınada gazoz var.
Macar kadında yemek yapmış karnımız aç. Onun yemeğinide yiyoruz.

Yemekte Mayorkalı ile konuşuyorum. Karısından ayrılmış. İşini bırakmış kendine bir yol bulmaya çalışıyor. Bu yoldaki ve buralardaki çoğu insan gibi. Herkes yolda kendine birşeyler bulmaya çalışıyor. Hacılar için gelenekler olmadığı için ve kiliselerdede bunlara yol gösterecek kimseler yok. Kilise para peşinde. Herkes yavaş yavaş umudunuda kaybediyor.

Akşam yine yağmur yağıyor. Biz bugün yağmur görmedik.

Yemek sonrası yatarken misafirhane yöneticisi bana sarılıyor ve Selamün Aleyküm diyor. Bende Aleyküm Selam diyorum ve yatmaya gidiyorum. Şaşırdım ama. Gece Hollandalı 7 kişilik bir grup geliyor. Bunlar herzaman olduğu gibi gürültülü.

24 Mayis 2007 Nihayet Leon. 300 Km kaldi. + 100 Km

2007-05-25T00:02:00.008-07:00

Bu sabah Reliegos kasabasından yola çıktık. 3 günden beri durmadan yağmur yağıyor, Bu sabah Allahtan yağmur yok. Misafirhaneden en son ben ve Brezilyalı Giovanni çıkıyoruz. Sabah birlikte güzel fotograflar çekiyoruz. Mansilla de las Mulas köyünde mola veriyoruz. Standart olmaya başlayan Cafe con Lecche (Sütlü kahve) içiyoruz. Kahvehanenin yanında olan kilise küçük ama şirin. Hemen heryerde olduğu gibi buradada leylekler var. Her yer leyleklerle dolu.

Cafe de Alman iki bayanla karşılaşıyoruz, diğer Almanlar gibi onlarda Almanların çokluğundan şikayetci.

Yol asfalt üzerinden devam ediyor. Son günlerin yağmurundan İspanyayı sel bastı. Patika yollar çamurlu. 1,5 saat ve 5,5 km sonra Villamoros da yeniden kahve molası veriyoruz. Burada başka bir alman Thomas ile muhabbet ediyoruz. Burada kahve ve barlarda tüm çöpler yerlere atılıyor. Sigara külleride neredeyse heryerde kültablası olmasına rağmen yerlerde. Çöplerin resmini çekiyoruz. Brezilyalı bizim orada böyle yapsalar adamı öldürürler diyor. Burada normal bizde ortama uyup çöpleri yere atıyoruz.

Puente de la Villarente köyünü durmadan geçiyoruz. Güzel fotoğraf çekilecek yerlerde duruyoruz. Giovanni profesyonel fotoğrafçı bende ondan feyizlenip iyi fotoğraflar çekmeye çalışıyorum.

Arcahueja kasabası girişinde İspanyol Miguel e denk geliyoruz. Ayaklarını yalak içine uzatmış dinleniyor. Bizde hemen botlarımızı çıkarıp soğuk suya ayaklarımızı sokup dinleniyoruz.

Su buz gibi ayaklarımız soğuktan ağrıyor. Ama aynı zamandada çok iyi geliyor. Çeşme başı bir anda hareketleniyor. Dün akşam yemek yediğimiz grup geliyor. Cezayir doğumlu Fransız aşcı, İspanyol Rosa, İspanyol ve Barsenolalı Andreu ayrıca yolda karşılaştığımız Alman bayanlar.

Anna ile burada tanışıyoruz. Bonn dan geliyormuş. Fotoğrafımızı çek diyoruz ama o portakalını yiyinceye kadar biz fotoğraflarımızı çekmiş oluyoruz. Anna ilede grup fotoğrafları çekiyoruz. Sonradan görme ihtimalin zayıf olan insanlar yol üzerinde dostun oluyor. Adresler alıp veriyorsun. Kaçı acaba arayacak, kaçı acaba fotoğraf yollayacak. Yada kaçını biz arayıp fotoğraf yollayacağız. Allah bilir.

Fotoğraf ve muhabbetten sonra ben yola çıkıyorum.

Yolda Hollandadan İsa ve İlhan abi arıyorlar. Mutlu oluyorum. Giovannide bu arada bana yetişiyor. Yeniden beraber yürüyoruz. Sol ayağım yeniden ağrıyor. Uzaktan Leon gözüküyor. Ankarayı andırıyor. Burada çok tehlikeli bir otoyolu geçmek zorundayız. Arabalar vızır vızır geçiyor. Yolun karşısında düşüyorum. Ayağım yağmur yalağında kalıyor.

Yoldan misafirhaneyi görüyoruz. Çok eski bir bina ve kötü gözüküyor. Binanın diğer bölümü polis karakolu.

Binanın içi çok bakımlı burada kalmaya karar veriyoruz. Ücret 3 Euro. Burada biraz dinlenip şehre ineceğiz. İlk önce El corte Ingles isimli alışveriş merkezine gidiyoruz. Çıkışta hava hareketleniyor. Ben yangın var zannediyorum. Giovanni bulutlar diyor ve haklı çıkıyor. 5 dakika içinde yağmur yağmaya başlıyor. Fırtına var. Şehre inmekten vazgeçiyoruz. Burada üst katta kahve içiyoruz. Biraz birşeyler yiyip misafirhaneye dönüyoruz. Miguelde pizza ısmarlamış onuda yiyip yatıyoruz. Pizza kişi başı 6 Euro. Miguel şaraba para istemiyor.

İspanyollarda bizim gibi yerinde bonkör olabilmeyi biliyorlar.

23 Mayis 2007 Sahagun - Reliegos

2007-05-25T00:02:00.007-07:00

22 Mayis 2007 Calzadilla de la Cueza - Sahagun

2007-05-25T00:02:00.006-07:00

21 Mayis 2007 Poblication de Campos - Calzadilla de la Cueza

2007-05-25T00:02:00.005-07:00

21 Mayis 2007 Poblication de Campos - Calzadilla de la CuezaBugünkü güzergahımız Villarmentero de Campos, Villarcazar de Sirga, Carrion de los Condes ve son durak Calzadilla de la Cueza. Gece yaşlı İspanyollardan biri rahatsızlandı. Arkadaki uyku salonundan benim bulunduğum ön odaya geldi. Öskürükler ve nefes kıtlığı içinde ölüyor zannettim. Habire benimle ispanyolca konuşuyor. Arada öksürüyor. Birde bunlar yetmezmiş gibi sigara tüttürdü. Bende kalkmışkan hemen önümde bulunan bilgisayardan elimdeki fotoğrafları internet aracılığıyla Hollandaya yolladım. Yaşlı İspanyol ölmesin diyede dua ediyorum. Sabaha kadar adam öksürüyor ama bende horladığımdan pek sorun yapmıyorum. Tüm gece yağmur yağmaya devam etti. Hiç ara vermeden yağan yağmur beni tedirgin etti ertesi gün için. Arada yattığım koltuk pireli gibi bir hisse kapılıyorum veya tahtakuruları var diyorum. Uyku tulumunun içine giriyorum ve başlık tarafını iyice kafamın üstüne çekiyorum. Ne olur ne olmaz burada bitlenmeyelim. Sabah erken o kadar öksürmeye rağmen yaşlı ispanyol ve arkadaşları çok erken yola çıkıyorlar. Erken kalkanlar gürültülü bende uyanıyorum ama bitli kotlukta biraz daha sabah keyfi yapıyorum. Hemde dışarda yağmur yağıyor. Yağmurun dinmesini bekliyorum. Dün zaten kuru bir yerim kalmamıştı bugün daha az yağmur yağsın Allahım. Bu yolda tabiiki dua etmek kadar doğal birşey yok. Katolik hacılar yollarda. Dün tanıştığım Belçikalı Peter, Hollandalı Christine ve Avusturyalı Manfred sabah 5de yola çıktılar. Diğerleride onlardan hemen sonra yola çıktılar. Erken çıkanların hepsi yağmurla yola çıktılar. Ayakkabılarıma bakıyorum nispeten kuru gözüküyor. Ayakkabıların içine gazete doldurmam işe yaramış. Arada gazeteleride değiştirmem ayrıca daha hızlı kurumasını sağladı. Bende eşyalarımı toplayıp yola çıkıyorum. Dualarım kabul olmuş hava nemli ama yağmur yağmıyor. Kapıdan çıktım köy meydanına doğru gittiğimde bir küçük kafe, bakkal karışımı bir yerin açık olduğunu gördüm. Ne olur ne olmaz deyip içeri daldım. Cafe con Leche'mi büyük bir keyifle içiyorum. Normalde belki istemeyeceğin sorun yapacağın kahve burada sanki dünyanın en üst kalite kahvesi altın bardaklarda veriliyormuş gibi lezzetli oluyor. Oruç sonrası iftar masasında ilk lokmayı yemen gibi zevkli bir an. Kahve sonrası ekmek ve peynir alıyorum. Uzun bir dönem yanlız yürüyorum. Villovieco köyünde Katolik hacı heykelinin önünde fotoğraf çekmek için duruyorum. Hollandalı bisikletli hacılara fotoğraf çektiriyorum. Biraz konuşuyoruz. Bu arada Brezilyalı Giovanni geliyor. Yolculuğun güzel yanı ihtiyacın olanları istemen yetiyor. Allah'a inanıyorsan Allah veya yüksek bir güç senin ihtiyacına cevap veriyor. Hayat herşeyi en güzel şekilde dengeliyor. Giovanni ile fotoğraf çekiyoruz. Bu adamın fotoğraf çekme kabiliyeti bana 100 basar. Fotoğrafları çektikten sonra Giovanni ile yola çıkıyoruz. Bir müddet soru sormadan, konuşmadan yürüyoruz. Dün o başka yerde kaldı bende başka yerde. Villacazar de Sirga'da bahçe içinde kahve içiyoruz. Karnımız biraz acıktığından elimizde olan ekmekleri ve peynirleri yiyoruz. Bu arada A Corona'dan gelen Miquel'i görüyoruz. Adam epey hızlı yürüyor ama bizi görünce oda geliyor. Biraz gülüyoruz. Kahve molasından sonra yeniden yola çıkıyoruz. Miquel ve Giovanni epey hızlı yürüyorlar. Ben biraz daha yavaş gitmeyi tercih ediyorum. Acele etmek istemiyorum. Carrion de los Condes'te buluşmak üzere ayrılıyoruz. Hava kararsız yağmur yağdı yağacak. Bizde arada kararsız kalıyoruz ama havanın kararsız olması daha değişik birşey. Evdeyken, işteyken ve herhangi bir araçtayken dikkat etmiyoruz ama yürürken havanın kararsız olması insanın moralini bozuyor.

20 Mayis 2007 Castrojeriz - Poblication de Campos

2007-05-25T00:02:00.004-07:00

19 Mayis 2007 Bugün benim Yaşgünüm Hornillo del Camino - Castrojeriz

2007-05-25T00:02:00.003-07:00

Bugün benim yaşgünüm. Sabah Hornillo del Camino da sabah erken spor salonunda yer yatağında uyanıyorum. Uzun yıllardan beri ilk defa yanlız ve tek başıma yaşgünü kutlayacağım. Spor salonunda kalabalık yavaş yavaş azalmaya başlamış. Yanımdaki yatakta Annemieke yatıyor. Bana dün Burgos da Marjan ile küçük bir hediye almışlar. Teşekkür ediyorum. Yolda insanlar birbirlerine daha bir yakın oluyorlar. Arkadaşlıklar daha hızlı gelişiyor.
Miasfirhanenin yöneticisi ortalıkta yok. Dünde zaten geç geldiğimizden bulamamıştık. Misafirhanede süt var. Kendimize sütlü kahve yapıyoruz. Biraz ilkel ortamlar ama nasıl olsa alıştık. Neredeyse bitleneceğiz. Hollandalı Etty yi pireler ısırmış her tarafı şişmiş kadının. Bende Allhtan henüz yok.
Kahveden sonra yola koyuluyoruz. Annemieke biraz bana eski Hollanda Katoliklerini anlatıyor.
1 saat yürümeden sonra Sanbol denilen bir misafirhaneye geliyoruz. Yürüme yolundan 100 metre kadar içerde. Uzaktan güzel gözüküyor. İçerisi sıcak ve kalabalık.
Herkes daha kahvaltıda. Bende istiyorum taze kızarmış ekmek üstüne kızarmış yumurta. Masada bir Alman var. İrlandalı bir yaşlı bayan.
Burayı işletenler bir Alman ve 2 İtalyan. Alman mutfakta adı Dani. Bana güzel yumurta yapıyor. Bakıyorum Annemiekede istiyor. Benmi yaşgünüm diyorum. İrlandalı kadın bana şarkı söylüyor. Duygulanıyorum. Diğerleride şarkıya katılıyor. İtalyan olan adamda geliyor. Adı Virginio. Nerelisin diye soruyor. Türküm deyince üstündeki kazağını çıkarıyor altında Türk bayraklı Tişörtü var. Adam Türkiye hayranı. İzmirde kalmış. Kıbrısı ve Türkiyeyi anlatıyor. Ne kadar sevdiğini ve beni gördüğüne ne kadar mutlu olduğunu anlatıyor. Oda bana bir şarkı söylüyor. Ballı bisküviyide pasta niyetine veriyorlar. Yaşlı İrlandalı kadın gençliğini biraz anlatıyor İtalyan Virginio ya. İrlandaya gelen İtalyan gemicilere cilve yapıp dondurma ısmarlatıyorlarmış. Dondurma sonrası gemicilerin ne isteyeceğini bildiklerinden kaçıyorlarmış. 60 yıllarda sırt çantası ile epey ülkeyi dolaşmış. Şimdilerde İspanyol kocasıyla İrlandada yaşıyorlarmış. Hoş sohbet ve biraz çatlak bir kadın.

Annem arıyor yaşgünümü kutluyor. Kardeşim Vedat ta yaşgünümü kutluyor.

Yaşlı İrlandalı ve alman adam bizden önce çıkıyorlar.
Bizde çıkıyoruz. Yolda onları yakalıyoruz. Almanla biraz konuşuyoruz. Almanyadan Moesel bölgesinden geliyormuş. Riesling şaraplarının üretildiği bölge. Babasınında küçük bir şaraphanesi varmış.
Karısından 1 yıl önce ayrılmış. Halen onu çok seviyorum diyor. Unutmak için bu yola çıkmış. Kadın bunu başka biri ile aldatmış. Sonrada bunu terkedip sevgilisi ile birlikte yaşamaya başlamış. Şimdilerde birlikte satın aldıkları ve bu adamın kendi elleri ile tamir ettiği çiftlik evinde yaşıyorlarmış. Kendimi çok kötü hissediyorum diyor. Acısını unutup yeni bir yol bulurum inşallah diyor.
Castrojeriz kasabasına gelmeden Alman ve Fransız turist gruplarına denk geliyoruz. Bunları otobüsle düz yürüme parkuruna bırakıyorlar. Sonrada yolun sonunda topluyorlar. Burgos dan öncede epey vardı.
Eski rahiplerin geçmişte hacılara ve yolculara şarap bıraktığı manastırdan sonra 45 dakikada Castrojeriz deyiz. Misafirhaneler, hotelller, pansiyonlar dolu. Yaşlı bir alman kadın ağlıyor. Saat 12 de gelip sırt çantasını sıraya koyup yemek yemeye gitmiş. Saat 15,30 bizimle birlikte yeniden geldiğinde bizim gibi sokakta kaldığını görünce şok oluyor. Kadına ağlama yatacak yer bulunur diyoruz ama nafile.
Kadını bırakıp belediye ve kilisenin işlettiği misafirhaneye gidiyoruz. İspanyol Miguel ve Brezilyalı Giovanni burada.
Genç misafirhane yöneticisi Barbara bize yardımcı oluyor. Yerde yatacak yer varmış. Hayhay sorun yok yerde yatalım diyoruz. Ağlayan Alman kadın geliyor. Onada yerde yatak var. Yaşlı İrlandalı kadın ve karısından ayrılan almanda geliyor. Onada merdivenin altına bir yatak seriyorlar. Herkese yatacak yer var.
Hava kuru. Eşyalarımı yıkıyorum. Tüm çoraplarımıda yıkıyorum. Pis bir adam olmuşum.
Kendimde yıkandıktan sonra biraz alışveriş yapıyorum. Meyve vs alıyorum.
Akşam için Miguel, Giovanni, Annemieke ve ben El Meson isimli restorana gidiyoruz. Hacı menüsü 8 Euro.
Saat 19,50 restorandayız. Restoran bölümü saat 8 de açılıyormuş. 10 dakika dışarda bekliyoruz. İspanyollar garip. Herşey sınırlı. Hizmet kavramı sıfır.
Neyse saat 8de yemek salonuna alınıyoruz.
Yemek güzel. Dördümüz iyi eğleniyoruz. Yeniden yaşgünümü kutluyorlar.
Restoran çıkışı yağmur var. Tüm eşyalarım halen yaş. Daha doğrusu kuruma imkanıda yok. Yarın kötü olacak.
Gurbette bir yaşgünüde böyle geçiyor.
Gece mükemmel uyuyorum.

18 Mayis 2007 Burgos - Hornillos

2007-05-25T00:02:00.002-07:00

17 Mayis 2007 San Juan de Ortega - Burgos

2007-05-25T00:02:00.001-07:00

16 Mayis 2007 Tosantos - San Juan de Ortega

2007-05-25T00:02:00.000-07:00

15 Mayis 2007 - Jose Luis sessizlik odasi gunu

2007-05-24T13:48:00.000-07:00

14 Mayis 2007 Crañon - Antonio nun ve Kizim Ikramin gunu

2007-05-20T12:38:00.000-07:00

Bu sabah Azofra da gunes var. odanin içi sicak. Keks ve çay var kahvaltida.
Ben sirtima merhem suyurorum ve yara banti yapitirmak istiyorum. Ispanyol bayan yardim edeyim diyor. Sirtmi gorunce ooo Madre mio gibi çigliklar atiyor. Bana gore fazla aci yok ama demekki goruntu pek iyi degil.
Juan kapinin onunde yatan 3 Almanida içeri aliyor. Onlarada elimizde olan kekslerden veriyoruz. çayda sicak. kadinlarin ve adamin içi isiniyor. Barbra Turkiyeye motorlar gitmis onu anlatti. Digerleride hippy tarzi yasami olan insanlar. yatacak yer ve yemegi sorun yapmiyorlar. Bizde yapmiyoruz.
Onlari birakip yola çikiyoruz. Benim fleece kazagim ustumde. Cristina kisa sortlu. Juan ise daha tecrubeli, ustunde ceketi var.
Hava inanilmaz soguk ve ruzgarli. Yol az engebeli olsada yorucu. Ruzgar bizi çok yoruyor. Herkes koşuyor. Juan ve ben arkalarda kaliyoruz. Konuşa konuşa geliyoruz.

Yolda kızımı arıyorum. Bugün küçük kızım Sorayanın yaş günü. Hem seviniyor aradığım için hemde üzülüyor yanında olmadığım için.

Santa Domingo de Calzada ya Organize sanayi bolgesinden giriyoruz. Sevimsiz bir sehir.
Santa Domingo de Calzada da festival var. Herkes buralarda misafirhanenin onu yine Almanlarla dolu. Sirt çantalari dizilmis. Biz alis veris yapip yemek yemege karar veriyoruz.
Kilisenin onunden geçiyoruz.
Burasi Horozu ve tavugu ile unlu kilise. Eski zamanlarda burada ogullari ile geçen bir kari koca gece burada kaliyorlar. Gece hancinin kizi çocugu kandirmaya çalisiyor. Çocuk pas vermeyince kizda çocugun çantasina evdeki degerli esyalari koyuyor. sabah tabiiki feryat figan hirsiz var diye bagiriliyor. Degerli esyalar çocugun çantasinda bulununca çocugu asiyorlar. Anne ve bana yollarina devam ediyor. Santiago dçnüşünde oğullarını yaşarken görüyorlar. Melekler çocuğu o kadar dönemde hayatta tutmuşlar. Çevredeki insanlar hemen gidip papaza haber veriyorlar. Papazda o anda yemekteymis. Bu olamaz diyor. O çocuk yasiyorsa benim tabağımdaki tavukla horozda uçar diyor. O anda tavuk ve horoz canlanıp uçuyorlar.
O günden bugüne kilisenin içinde tavuk ve horoz bulunuyor. Horoz kiliseye gelenin üzerine öterse olumlu oluyormuş. Biz girince ne tavuk nede horoz ötüyor. Zaten Katolik kiliseside herseyi paraya tahvil etmiş. Kilise girişi 3 Euro. Elektronik mum 1 Euro. Isanın ışığının açilmasi 0,50 Euro. İlahilerin otomatik söylenmesi 1 Euro. İlahi seçimi yok, şansına ne gelirse. Yol ekin tarlalarının arasından geçiyor. Cranon kilisesinde yer varmı bilemiyoruz. Allaha emanet yoldayız. Cranon çok güzel bir köy. Kilisede çok güzel. Kilisenin üst katı misafirhane. Yerlerde minderler var. Minderlerin üzerinde uyanacak. Misafirhane yöneticisi bardaymış. Bekliyoruz. Geliyor. Adı Antonioymuş. Nereden diye standart sorusuna Türkiye deyince adamın yüzü gülüyor. Gemiciymiş. Türkiyede epey limanları dolaşmış. Addana, İzmir, Mersin, Trabzon, epey bir sayıyor. Misafirhane bağış şeklinde gönlünden ne koparsa onu veriyorsun ama gizli olarak ve sonradan. Zorunlu değil. Para kutusu açık. Üstünde verebileceğin kadar ver, ihtiyacın kadar al yazısı var.

Kızım İkram arıyor yanıma gelecekmiş. Mutlu oluyorum. Seviniyorum. Benim hayatımın güzelliklerinden biri olan kızım geliyor.

Antonio ya söylüyorum sorun değil diyor. Yeteri kadar yemek var diyor. Ben domuz yemiyorum diye anlatacam. Antonio bana senin için ayrı yemek yaptım diyor. Etsiz yemek yapmış.

Adamı ilk gördüğümde sevmiştim şimdi dahada seviyorum.

Bizim minderler Hollandalı iki bayanın yanına düşüyor. Annemieke Berkhout ve Marjan Kersten. Norbert karşımızda. Odada 25 kişi kadar var. Üst kattada bir o kadar. Geç gelenler kilisenin içinde yatacaklar.

İkram gelinceye kadar Juan ve Hollandalılarla muhabbet ediyoruz. Juan hep Kuran okumak istermiş ama hiç İspanyolcasını bulamamış. Benim yanımda var diyorum. Şaşırıyor. Bu kadar tesadüf olamaz diyor.

Kendince bunun mucize olması gerekir diye birşeyler çıkarıyor. Kuran a bakıyor. Bana epey sorular soruyor. Bildiğim kadar cevap veriyorum. İkram geldiğinde oda biraz tercüme ediyor.

İnsanların bizlerdede olduğu gibi diğer dinler hakkında ne kadar az bildiklerini bu yolda daha net görebiliyorsun. Bizdede öyle değilmi.

Yıllarca yanımızda oturmuş olan Rum, Musevi, Ermeni, Süryani ve diğer dinlere mensup olan arkadaşlarımız hakkında bile doğru dürüst birşey bilmiyoruz.

Daha doğrusu öğrenmekte pek işimize gelmiyor zannedersem. Öğrenirsek ne kadar az farkımız olduğunu ve ne kadarda birbirimize benzediğimizi göreceğiz. Farkımız olmadığını görmek bizi korkutuyor zannedersem.

Juan Kurandan bazı ayetleri İspanyolca okuyor. Sonra yemek vakti geldiği için üst kata yemeğe çıkıyoruz. Yemek 3 büyük masada hepberaber yeniyor. Antonio yemek öncesi burasının bir kilise olduğunu ve yemek öncesi dua edileceğini belirtiyor. Dua sonrası yemek başlıyor. Yolcular, Antonio ve yardımcısı tarafından yapılan sade ve lezzetli yemek yorucu bir günden sonra ilaç gibi geliyor. Salata ve meyveli yoğurtta menüyü tamamlıyor.

Yemek sonrası yolcular masaları topluyor ve bulaşık yıkanıyor.

Bulaşık sonrası akşam ayini için isteyenler kilise bölümüne gidiyorlar. Ben gitmiyorum, Juanda inanan biri ama o'da kilise ayinlerini kilisenin ikiyüzlülüğünden dolayı sevmiyormuş o'da ondan dolayı gitmiyor.

Küçükken kilisede ayinlere katılıyormuş. Zangoçluk yapıyormuş. Ayinlerde şarap ve ekmek dağıtıyorlarmış. Sonradan kilisenin ikiyüzlülüğünü görüp kiliseye sırtını dönmüş. Şimdi Allah'a inanan ama kiliseye gitmeyen biri olarak hayatını sürdürüyormuş.

13 Mayis 2007 Azofra - Maria nin gunu

2007-05-19T07:28:00.000-07:00

Sabah erkenden kalkiyoruz. Kahvaltmizi bizim grup ve 3 ispanyol bayanla yapiyoruz. Sotes arkamizda kaliyor. Asfalt yol Vendosa ya gidiyor. Dun aksam gozumuze çok uzak gozuken yer ancak 15 dk suruyor.
Vendosa da kahve ve damga laiyoruz. Kitabimizda yurumemizi belgemek uzere damgalarin olmnasi gerek. Misafirhanede Uruguayli gonullu çalisiyor. Vendosa dan sonra yolumuzu ve gozumuzu Najeera kentine çeviriyoruz.
Uzakta Najeera gozukuyor. Oglen vakti Najeera ya giriyoruz. Kopruden geçip sola donunce Hollandali Eti yi ve diger Almanlari goruyoruz. Ne çabukta buraya gelmisler.
Najeera da misafirhane nehrin yaninda. Tum sirt çantalari sira olmus bekliyorlar. Cristina da burada o diger kadinlarla kahve içmeye gidiyor. Biz nehir kenarinda dinlenip yola devam etme karari aliyoruz. 1 saat kadar burada agaçlarin altinda dinleniyoruz. Onumuzde sira buyuyor. Herkes panik olmus gibi acaba yer bulamayiz diye dusunuyorlar. Biz rahatiz geçen gece bizi daha degisik dusunmeye sevketti. Yolculukta Allaha guvenmek gerekiyor. Yatacak yer bulunur. Biz Azofra ya gidecegiz. Brezilyali bir adam geliyor. Ayaklar kan içinde. Tirnaklari kaniyor. Fotografini çekiyorum. This is the Camino diyor.

Benimde sol ayagim agriyor. Ayaklarimdaki kemikleri varligini hissediyorum. Dizlerimin agrisida devam ediyor.

Najeeranin arka tarafinda çam agaçlari ile kapli tepe var. Çamli tepeye dogru yuruyup kasabayi çikiyoruz. Garip bir duygu gruptan biz ikimiz kaldik. Tepeden sonra bir vadiye giriyoruz. her yer tablo gibi. sanki bir ressam ozene bezene buralari çizmis. Yol çok guzel ve keyifli. Juan ve ben yolun keyfini çikariyoruz. Azofra da misafirhanede yer yok. Yeni misafirhanede ikiser kisilik odalar varmis. Bize eski misafirhanede yer buluyorlar. Eski misafirhane daha az konforlu ama daha otantik. Benim hosuma gidiyor. Eski misafirhane kilisenin hemen bitisiginde. Dun aksamki 3 Ispanyol bayanda bizim odada. Italyan Cristina da geldi. Dus soguk. Ben burada dusa giriyorum. Elbiselerimide soguk suyla yikiyorum. Kiliseye bakmaya gidiyorum. Eski kilisede Isa peygamberin maket olusu var. Korkuyorum. yasli bir bayan geliyor. Rahibe. Adi Maria ymis. Bana Isa peygamberi anlatiyor. Turkum diyorum o hala devam ediyor. Bidi bidi bidi. bana her heykeli gosteriyor bununda fotografini çek diye. Birde onun fotografini çekiyorum. kadin yari belime gelmiyor.
Odada Ispanyol kadinlar bizim horladigimizi soyluyorlar. Juan benim melek gibi uyudugumu soyluyor. Biran gece oldum diye korkmus horlamadigimdan.
Aksam yemegini Juan, Cristina, daha once tanistigimiz sisman ispanyol bayan Margareta ve ben misafirhanede yiyoruz. Ekmek, Domates, Sogan, Peynir, Balik konserve ve su.
Yemek sonrasi Cristina ile uzun felsefi konusmamiz oluyor eski yollarin ruhu uzerine.
Oda 5 Euro. Yemegede 5 Euro harcamisiz.

12 Mayis 2007 - Felisanin gunu

2007-05-13T09:37:00.000-07:00

Sabah erken Viana dan ayriliyoruz. Kahvalti yapmiyoruz. Bir tek kahve içiyoruz.
Viana nin çikisinda guzel bir mezarlik var. 5 adam yuruyoruz. Brezilyali Giovanni, Juan, Norbert, Everr ve ben. Yol guzel uzum baglarinin arasindan geçiyor. Tek tuk ekin tarlasi var. La Rioja sarap bolgesine giriyoruz. Bugun ilk ugrayacagimiz sehir Logrono. Burada kalmamayi tercih edecegiz. Buyuk bir sehir 120.000 nufusu var. Sehre girmeden eski evlere denk geliyoruz. Juan duruyor. Burasi Felisa nin eviymis. Felise 2002 yilinda olmus olan yasli bir bayan evi çok eski ve ayni zamanda çok guzel. Felisa buraya gelen yolculara sorgusuz kahve ve yiyecek veriyormus. Bazilarininda ayaklarini yikiyormus. Kadincagiz 2002 yilinda olunce kiz kardesi ve kizi bu gelenegi surduyorlar. Bizde oturyoruz. Kahve var. Kizarmis kuçuk ekmekler var. Recel ve çokopasta var. Ben sutlu kahve aliyorum. Ekmekler nefis. Saat 10.30. Ben acikmisim. 2-3 adet yedikten sonra bakiyorumki Juan bana bakiyor.
Meger burada 1 adet ekmek yedikten sonra kalkilirmis. Benim karnim aç. 1 tane daha aliyorum. Isteyen sepete para atiyor. Kendine kalmis. Biz biraz para atip çikiyoruz. Norbert biraz daha kaliyor. Biz yuruyoruz.
Logrono bizim yolumuzda su ana kadar en buyuk sehir. Sehre girerken selvi agaclarini goruyorum. Bizde mezarlikta olur diyorum.
Burasida mezarlik. Koskoca mezarlik selvi agaçlari ile dolu.
Nehir uzerinden kopruden geçip sehre giriyoruz.
Fotograf makinasi için bir çanta bakacagim.
Katedralin orada vardir diye katedralin bulundugu meydana gidiyoruz. Katedralin yaninda Donerci var. Doner Kebap SADA. Açik degil.
Katedral muhtesem. Juan in dedigi gibi SPECTACULAR.
Her yer altin ve altin heykeller. Guney amerikalilar bizim altinlarimiz diyorlar. Hirsiz Ispanyollar diye dert yaniyorlar. Ispanyollarin ve kilisenin epey altin çaldigini soyluyorlar. Gemiler dolusu. Sasaali altinli bir katedral. Içerde dua eden Ispanyollar var.
Biz yeniden çanta aramak için çikiyoruz. Robin isimli Alman çocuk bize katiliyor, yeniden 5 kisiyiz.
Çanta bulamadigimizdan yeniden yola devam ediyoruz. Burada epey vakit harcadik.
Epey bir zaman sehir içinde gidiyoruz. 1 saat kadar.
Sonra sehir parki gozukuyor. Burada golgede mola veriyoruz. Mese agacinin golgesinde.
5 yolcu burada dinlenirken epey bir haci adayini geçtigini goruyoruz. Elma ve portakal yiyorum. Karnim nedense pek aç degil. Sirtim biraz aciyor. Sabah yara bandi yapistirdim. Sirt çantasinin ayarini biraz degistirdim. Biraz daha rahatladim. Park epey uzun havada sicak. Terliyoruz. Park devam ediyor. Bitmek bilmiyor. Sehir parki. Sehirliler gocebelere pek iyi bakmiyorlar. Haci maci dinlemeyiz gibi havalari var. Benim sirt çantamin okul çantasi gibi olduguna karar veriyoruz.
Parkta Alman Suzanneye denk geliyoruz. Sirt çantasinin kayisi bozulmus. Giovanni çantanin kayisini dikiyor. Parkta jogging yapanlar var. Piknik yapanlar, mangal yakanlar. Tam Turkiye. Bakiyorum Turk varmi diye ama hiç Turkçe konusan yok.
Golette park bitiyor diye seviniyorum ama nafile halen devam ediyor. 1,5 saat parkta yuruyoruz. Sehirlilerin cumartesi eglencesi olarak. Onlarda bizim. Bol bol fotograf çekiniyoruz. Bizimde fotografimizi çekenler var.
Park bitiminden sonra kereste fabrikalarinin alani basliyor. Kereste fabrikalari ile otoyol arasinda olan tel orgulerde 1 kilometre kadar atik tahtalardan yapilmis haclar var. Binlerce. her boy ve çesitte.
Juan son yuruyuslerinde hac yapmis. Kendininkilere bakiniyor. Bulamayinca bir tane daha yapiyor.
Ana yoldan karsiya geçiyoruz.
Yolu bulmamiz zaman aliyor. Sari ok isaretleri burada pek belirgin degil.
Baglarin arasindan Navaretta gozukuyor. Her yer tablo gibi. Yol gozukmediginden sanki heryer uzum bagi gibi geliyor.
Navaretta buradan daha 1 saat yol. Hepimiz yorgunuz. Misafirhaneye geldik diye seviniyoruz.
Navaretta sirin bir kasaba.
Misafirhanenin onunde kahvehane var. Burada daha once gordugumuz kadin yer kalmadi diyor.
Kapiyi çaliyoruz. Evet misafirhanede yer yok. Pansiyon ve kuçuk otellere bakiyoruz hiç bir yerde yer yok.
Çesme basinda oturuyoruz. Ekmek alip açik havada uyuyalim diye karar aliyoruz. Dukkanlar saat 5 de normalde açilacak. Koylulere soruyoruz. Bugun cumartesi o kadar erken açmazlar diyorlar. Bizde sonraki koye gitmek için yola çikiyoruz. Sonraki koy Vendosa. Koylulere gore 10 km, kitaba gore 6, digerlerine gore 8 km. Herkesten ayri bir rakam çikiyor. Vamos. Haydi yola diyoruz.
Yolda uzum baglarinda çalisan koylulere yeniden soruyoruz. Saat 7 oldu halen yoldayiz. Açiz.
Yolculuk planlanamiyor. Hayatin kendisi gibi. Ne zaman ne olacagi belli degil.
Allaha emanet gidiyoruz.
Yol uzun ve biz yuruyoruz.
Yolda sakalasiyoruz. Santiago ile ilgili kitap yazan Alman´a lanet ediyoruz. Onun yuzunden her yer Alman dolu. Adamlar tatil yorelerinde oldugu gibi buradada çok hizlilar. Tatil yorelerinde sabah erken havuz basina havlulari seriyorlar, buradada en erken misafirhaneye onlar geliyorlar. Navarreta ya saat 12.30 da gelip sirt çantalari ile siraya girmisler. Bizim gibi gelenler disarda kaliyor.
Juan Allal Allah diyor. Bende ona ezan okuyorum. Juan Insallah demesini ogrendi. Insallah diyor.
Nikaraguali çocuk lahmacun olsada yesek diyor. Bol soslu olacakmis. Tabii hemen diyorum.
Felisanin ekmekleri, elma ve portakal disinda yemek yemedim.
Vendosa dada yer yok. Koyluler Sotes koyunde yer vardir diyorlar.
Koye yuruyecek halimiz yok. Tepeye çikmamiz gerek. Zor bela çikiyoruz. Insallah yer vardir.
Bara girip soruyoruz.
Bir kadini çagiriyorlar. Kadin halimize bakiyor. Bize aciyorda galiba. Allahtan yer varmis.
Bir sarap evi. Adam Allah rizasi için buranin bir kismini misafirhane yapmis. Kisi basi 12 Euro. Kahvalti dahil. Pazarlik yapiyoruz. 10 Euroya. Yataklar temiz. Mis gibi. Çok guzel bir yer.
Juan Gracias Allah diyor.
Odada bizim disimizda 3 Ispanyol kadin var.

11 Mayis 2007 - Belimin yaralari gunu

2007-05-11T05:35:00.000-07:00

Bugun erken uyaniyoruz. Saat 05.45 herkes hareketli. Biraz daha yatak keyfi yapiyorum. Sabah muhabbetleri ve dis firçalama faslindan sonra Juan, Norbert ve ben Nescafe yapiyoruz. Makina kahvesinden daha iyi olacak umidiyle. Ayni tat. Ama kafeinli olmasi bizi mutlu ediyor.
Bu misafirhanede kahvalti yok. Onun için yola çikiyoruz. Yol sabah guzel. Hemen koyun disina çikiyoruz. Biraz yollarda muahbbet ediyoruz. Sabah bize Avusturyadan Heidi katiliyor, birde Giovanni, Brezilyali.
Fotograf çekiyoruz. Yol tamamen ekin tarlalari ile dolu. Arada uzum baglari, badem ve zeytin bahçeleri var. 10 kilometre boyunca yol boyle devam ediyor. bahçelerin kenarlarinda gelincikler var. Kirmizi kirmizi bize bakiyorlar.
Duz stabilize yol. Pek fazla zorlanmiyorum. Sansol koyunde biraz dinleniyoruz. Koy çikisinda Italyan Luigi ye denk geliyoruz. Patlak ayaklarinin fotografini çekmistim 2 defa. Dun esyalarini yikarken dusmus. Bu kadar yurudukten sonra simdi Logrona ya hastaneye gitmek için araba bekliyordu. Burada hastaneler haci adaylari için bedava.

Logrono da bulusmak uzere vadalasiyor. Adam neredeyse aglayacak. Burada kaç gun birbirimizi taniyoruzki. Akrabasini kaybetmis gibi duygulandi adam.
Adres verdik. Yazismak uzere. Yola çiktigimizda sabahtan beri yanimda tasidigim armutlari unuttugumun farkina vardim.
Baska bir yuruyen haci adayina yarar diye konustuk.
Burada yuruyenlerin buyuk bir bolumu dini nedenlerden dolayi yurumuyor.
Ayaginda yara olan Nikaraguali çocukla yolda konusuyoruz. Katolik degilmis. Saman inancina sahipmis. herseyin bir ruhu olduguna inaniyor.
Adamin gayretine hayran kaliyorum. Ayaginin altinda en azinda 23 cm çapinda yara var.

Sansol kasabasindan vadiye inip karsiya geçiyoruz.
Torres del Rio koyune geldik.
Koy meydaninda oturuyoruz. saat 9.30 karnimiz acikti. kahvalti yapacagiz.
Juanda ekmek ve domates varmis. Bende zeytin ve biraz peynir var. Norbert yanliz kendine içecek getirmis. Bakkaldan biraz daha peynir aliyoruz. Bendeki kekikle sandoviç hazirliyoruz. Koyun kopekleride kuyuruk sallayarak birseyler bekliyorlar.
ekmek atiyoruz yeniyorlar.
Guney Afrikali bayan salam atiyor hemen ona gidiyorlar.
Kahvalti muhtesem. Karnimiz doyuyor. Kahve yok. Bakkal kahve satmiyormus.
Sirt çantasini yuklenip koyun kilisesini gormeye gidiyoruz. Çantayi yuklemesek daha iyiymis. Kilise hemen kosede.
Kilise 2 yuzyilda yapilmis. Içinde hiç resim yok. Bir tek bizde minberin oldugu yerde çarmiha gerilmis ISa peygamber var.
Kubbesi arap camilerini andiriyor. Zannedersem Araplar tarafinda cami olarak insa edilmis. Çok guzel kuçuk bir kilise.
Torres del Rio dan sonra yol inisli çikisli devam ediyor. Dizlerim yeniden agrimaya basladi. Sirt çantasida sirtimi vuruyor. Belimin alt kisminda 2 yara olustu. Sirt çantasinin iki demirinin belime vurdugu yerde. Uretim hatasi zannedersem.
Yapacak bir sey yok.
Erken misafirhaneye geldik. Burasi 5 Euro.
Ranzalar 3 kat. Bana en ust kat denk geldi.

Ogleden sonra Arno (Arneaux) la tanisiyoruz. 6000 kilometre yol yurumus. Kendini ariyor. Bana islamiyetle ilgili bazi sorular soruyor. Bizdede mantralar olup olmadigini merak ediyor. Bende ona Elhamdulillah, Insallah ve Bismillah kelimelerini yaziyorum. Allahin hikmetine bak diyor. Nerede nelerle karsilasiyorum.
Kendisi gibi yolcularin buralardada artik pek iyi karsilanmadigini belirtiyor. Herkesin tuketim kulturu içinde yogruldugunu ve bunun misafirhane gorevlilerinede yansidigini anlatiyor. Bazi yerlerde kabul edilmedigini soyluyor. Arno yaninda bir tek uzerindeki giysiler ve yaninda iç çamasiri ile dolasiyor. Kendisi ogretmenmis. Resim çekilmesini istemiyor. Saygi duyuyorum.
Bahçede biraz din birazda tuketim toplumu uzerine konusuyoruz. Yemek vakti geliyor.

Aksam hep beraber yemek yiyoruz. Brezilyali Giovanni Roz con Pollo yapiyor. Tavuklu pilav yanindada tavuk çorbasi. Yemek keyifli. Avusturyadan Heidi var, Norbert, Giovanni, Juan, Nikaraguali Everr. Yemek çok neseli geçiyor. Masada oturan 2 kari koca ingiliz yemek bittigindede bizimle oturuyor. Yarin nereye gideceksiniz bizde oraya gelelim diyorlar. Ispanyol 4 yolcuyada yemek veriyoruz. Dahada yemek artiyor. Artanlari buzdolabinin ust katina koyuyoruz. Ilk 2 katta olanlar bir sonraki yolculara birakilanlar. Isteyenler oradan yemek alip yiyobiliyorlar.

10 Mayis 2007 Muy Calor ve Sarap Çesmesi gunu

2007-05-10T08:13:00.000-07:00

Bu sabah erken kalktik. Dus ve tuvalet sirasi var. Yikamis oldugum esyalarimi topluyorum.
Bu misafirhanede kahvalti gecelik yatak ucretine dahil.
Salonda herkes toplanmis kahvalti yapiyor. Buldugun yere oturuyorsun. Ben brezilyali Giovaninin yanina oturuyorum. Nicaraguali çocukta geliyor karsima oturuyor. Oturur oturmaz sikayet etmeye basliyor. Gece herkes horladi, tam bir orkestradi diye. Yanimdaki kadinda herkes neysede sen hiç durmadan horladin dedi. Digerleri arada susuyorlarmis ben hiç durmadan devam etmisim.

Kahvaltidan sonra yola koyuluyoruz. Burada herkes Ispanyolca konusuyor. Ama Ispanyol yok gibi. Ortak dil Ispanyolca. Muy calor diyorlar.

Dun çok sicak oldugundan bugunde çok sicak olacak dikkat edin diye ikaz ediyorlar.

Yol sehir içinden geçiyor. Sehrin yeni bolgeleri ile Irache koyu birlesmis. Irache de Birinden su digerinde Sarap akan çesme var. Herkes burada duruyor ve fotograf çekiyor. Arada sarap içenlerde var.Santa Maria de Real manastiri 1051 yilinda Navarra Krali Garcia II Sanchez El De Najera tarafindan yaptirilmis.
Bundan sonraki duragimiz Villamayor du Monjardin. Buraya varmadan biraz zorlu bir yuruyus yapmamiz gerekti. Dizlerimin agrisi devam ediyor ama azaldi. Uzakta kilise gozukuyor. Yukari tepede bir kale var. Koye girmeden once çok guzel bir su sarnici var. Sarnicin içinde su var ve bir ariktan su akiyor. Yolda konustugum Japonlar oturup dinlendiler. Kadinlarida meditasyon yapar gibi oturdular. Kadinlar yolda benim için Budist yol duasi yaptilar. Dua epey uzun surdu. Yarisinda keske sormasaydim diye dusundum ama mecburen beklemek zorundada kaldim.

Yolun bir kismi ormanin içinden geçti. Orman çok sakindi. Agaçlardaki ve yollardaki sari oklari takip ederek ormani terkettik. Yolun diger kisminda agirlikli uzum baglari var. Arada tek tuk zeytin agacida goruyoruz.

Villamayor du Monjardin çok guzel kuçuk bir koy. Kilise çok sade, kuçuk ve guzel. Kilisenin içi kiliseye benzemiyor. Hemen hiç bir dekorasyon yok. Huzurlu bir hava var. Norbert, Juan ve ben bir muddet oturuyoruz. Burada yasli bir Alman kadinla konusuyorum. Alman kadin 70 yasinda gibi ve çok zor yuruyor. Bizim 5 gunde geldigimiz yolu 2 haftada gelmis. Haci olmak için emek sarfetmek gerekiyor.

Kiliseden çiktiktan sonra yemek yemeye karar veriyoruz. Golgede oturup elma ve portakal yiyoruz.
Suyumuzuda içtikten sonra yola koyuluyoruz.

Buradan itibaren Los Arcos kasabasina kadar 11 kilometre su ve yiyecek yok. Yol bundan sonra stabilize patika yok ve epey duz gidiyor. Dizlerimdeki sorunda azaldi. Uzum baglari yerini ekin tarlalarina birakti. Tarlalarin içinden akarak gidiyoruz. Havada yakici sicak olmadigindan sorunsuz gidiyoruz.

Yolda ezan okuyorum. Iyi oluyor banada iyi bir ruh hali kazandiriyor. Rahatliyorum.

Yolda epey guluyoruz. Alman ve ben ispanyolca bilmiyoruz. Juan da ispanyolca disinda dil bilmiyor ama çok iyi anlasiyoruz.

Los Arcos a gelmeden daha oncede konustugumuz Fransiz aileye denk geliyoruz. Ogullari otastik zannedersem. Benim adimi hemen hatirliyor. Sedat nasilsin diye soruyor. Gel sende bizimle yuru diyorum hemen ikiletmeden bize katiliyor. Babasida yanimizda yurumeye basliyor. Çocuk 16-17 yaslarinda.
2003 yilindan beri her yil 1-2 hafta yuruyorlarmis Fransadan biryerlerde baslamislar ve 2 yil sonrada Santiago ya ulasmayi hedefliyorlarmis. Burgos dan Fransaya geriye donecekler.
Çocuk habire konusuyor. Ben çocugu Nornert e satiyorum babasi yanima geliyor. Dizlerim agriyor kaçamiyorumda.
Bunlar gibi parça parça yuruyenler çok.

Sonunda uzakta Los Arcos gozukuyor. Iki evden olusan bir yer gibi. Bakiyorum kuçuk bir sokaga giriyoruz. Sokak epey uzun. Siesta zamani sokaklar bombos. 2 dukkan açik. Baksan Ispanyol degildirler.
Misafirhaneye geliyoruz. Burayi isletenler Belçikalilar. Isletenler dediysem para kazanmak amaçli yapilmiyor. Roncesvalles dede oldugu gibi gonulluler Allah rizasi için yapiyorlar. Alinan parada ancak giderlerini karsiliyordur. Bizde yanliz para için çalisan tarikat ve dernekler oldugu surece bu guzellikleri yasamamiz çok zor.
Burasi 4 Euro.
Dus aliyoruz ve elbiselerimizi yikiyoruz. Biraz koye indim. Kilise bizim camilerimize benziyor. Biraz fotograf çektim. Meydanda Alman bir kadin Suzanne ve Fransiz Rene ile biraz felsefe yaptik. Yol ile ilgili biraz konustuk. Hos bir konusma oldu.
Aksam bakalim nerede yemek yiyecegiz.
Yemegi kilisenin yanindaki meydanda yiyoruz. 2 ekmek arasi yumurta ve peynir.
Sonra kilisedeki ayine katilmak uzere kiliseye gidiyorum. Hacilar icin ayri ayin yapiyorlar.
Kilise içten çok altinli. Sanki Hindu tapinagi gibi. her yer altin kapli ve heykeller var. Ayin uzun suruyor. Nerdeyse uyuyacagim. Sonra Allahtan bitiyor. para toplamalarindan anliyorum.
Ayinden sonra herkese kuçuk bir dua yapragi veriyorlar.
Kilise disdan çok guzel ama içi çok sasaali.

Mijn ervaring

2007-05-10T05:36:00.000-07:00

De reis
Na 4 jaar was het dan weer zover, op reis naar de omgeving waar ik altijd langs rij als ik naar Marokko ga met de familie. Los van het feit dat de reis in het teken stond van een goed doel had het ook een persoonlijke lading. Het was voor mij dan ook heel erg leuk als spannend want hoe ziet alles eruit na 4 lange jaren. Op 4 mei was het dan zover en gingen wij richting Spanje, het was onderweg heel erg gezellig samen met Sedat, Dilaver en Fatih. We zijn een paar keer gestopt om ff wat te drinken en de benen te strekken, Dilaver en ik hadden leuke gesprekken op de achterbank over alles en nog wat.

Wij hebben tot aan ons bestemming aan één stuk door gereden. Nadat Fatih vanaf Nederland had gereden nam Dilaver het van hem over zodat hij ook ff kon slapen. In de vroege uren van de ochtend naderde wij ons bestemming na een paar uur te hebben geslapen was het mijn beurt om te gaan rijden. Hoe langer ik reed hoe bekender de omgeving voor mij werd en ook weer niet omdat er erg veel veranderd is langs de snelweg. Er zijn bijvoorbeeld heel veel bomen verdwenen en die hebben plaats gemaakt voor vele kleine hotels en tankstations.Na 300 meter neem de afslag is wat ons TomTom riep, nog maar een klein uurtje rijden en dan waren we bij ons bestemming St JEAN PIED DE PORT. Het was voor mij heel apart om de route te rijden die ik 4 jaar geleden voor het laatst heb gereden. Toen ik een paar scherpe bochten nam werd iedereen plots wakker zij vonden dat ik te hard reed. Misschien kwam het door het enthousiasme en gezonde spanning, het leek ook alsof de weg je toejuicht om hard te rijden hahaha.Wij zijn bij een brug gaan stoppen om wat foto`s te maken want het was een ontzettend mooie locatie. Hoog in de bergen zag je een klein huisje met een schattig hekje omheen het was echt mooi om te zien. Ik denk dat wij ongeveer zo een 100 foto`s daar hebben gemaakt en wij zeiden tegen elkaar als het nu al zo mooi is hoe zal de rest zijn. Nou dat was het dan ook echt hoe dichter wij kwamen hoe mooier de omgeving werd overal in de bergen zag je van die kleine huisjes, wij maakte er nog een paar grappen over van zullen zij last hebben postbezorging en lawaaierige buren.

Toen wij in St Jean Pied de Port aankwamen leek het alsof de stad ons welkom heette, het was echt mooier dan ik in mijn gedacht voorstelde dat het zou zijn. Wij zijn toen direct aan de slag gegaan en gingen opzoek naar ons eerste checkpoint. Sedat had zich ingeschreven en kreeg de nodige aanwijzingen voor het te lopen route van die dag. Tegenover de incheck post was een Nederlandse gasthuis genaamd L´Esprit de Chemin die vrijwillig werd gerund door een paar liefdevolle mensen waaronder Huberta & Arno en nog vele anderen kijk maar bij hun op de site: www.espritduchemin.org. Zij hebben ons met open armen ontvangen en we hebben daar nog wel even gezeten om elkaar allemaal beter te leren kennen. Ik kwam erachter dat zij ook in Marokko zijn geweest op plekken waar ik zelf niet eens ben geweest, ook zijn ze geweest in Ourzazate waar ik vandaan kom.

De loop begint dan echt, het weer laat zich gelijk van haar verassende kwant zien en groet ons met regen hahaha. Sedat en Dilaver beginnen dan echt met de loop naarmate ze langer lopen regent het alleen maar erger, gelukkig heeft Dilaver van Huberta en Arno een lange regenjas te leen gekregen die wij later op de dag zouden terug brengen.Fatih en ik zijn ff met de auto achter Sedat en Dilaver gereden waar na wij vervolgens terug gingen naar het dorp om ontbijt te kopen. Toen wij terug reden naar hun bleken zij sneller te lopen dan wij dachten, het duurde ook dan even voor wij ze weer hadden ingehaald. Fatih en ik dachten nog even dat wij verkeerd waren gereden omdat wij ze niet snel tegenkwamen. Na een paar km zijn wij even gestopt om echt te ontbijten.

Mijn beurt.
Nadat wij klaar waren vond Dilaver het wel genoeg ook omdat hij erg nat was geworden. Ik heb eigenlijk niet lang hoeven nadenken om te zeggen dat ik ook wil gaan meelopen met Sedat. Ik trok mijn schoenen uit en trok de slippers aan pakte de jas over van Dilaver en begon te lopen met Sedat. Het was zowel leuk als zwaar omdat op deze dagetappe de zwaarste stuk was van het hele lopen, er waren namelijk top punten bij van meer dan 1000 m hoog. Wat opvallend was is dat hoe hoger wij liepen hoe mistige het werd op een gegeven moment zaten wij midden in de dikke mist en zagen wij niks meer voor ons. Er waren moment bij dat ik tegen Sedat zei dit is te mooi om waar te zijn de ultieme stilte de rust je hoort letterlijk en figuurlijk je hart kloppen zo stil was het op sommige punten. Op sommige punten weer, kon je in de verte water horen, dat een weg probeert te vinden van de top van de berg naar riviertjes beneden aan de berg. Na een paar minuten verdween de mist zo snel als het kwam en zag je in de verte bij top van de bergen de zon in al haar glorie.
Hoe hoger wij kwamen op de berg hoe enger Fatih het vond om door te rijden, je kon vanuit je stoel zo het ravijn in kijken en das geen prettige uitzicht als je bang bent.Sedat en ik, hadden Fatih daarom ook een paar keer moeten overhalen om verder te rijden bij elke poging werd het steeds erger voor hem. Wij hadden toen maar besloten om de auto achter te laten en te voet verder te gaan. Wij hadden achter elke band stenen geplaatst om te voorkomen dat de auto achteruit zou gaan.Na een paar km kwamen we eindelijk vermoeid aan bij een jeugdherberg wij hebben daar toen wat gedronken. Omdat het niet verstandig was om de auto zolang alleen achter te laten op een berg hadden wij besloten om niet verder te gaan met Sedat.Wij hadden afscheid genomen van Sedat en zouden elkaar weer zien in Spanje 6 uurtjes later.Op ons terug reis naar de auto kwamen wij 2 Nederlandse mensen tegen die ook de route gingen lopen, alleen waren zij al 2 weken bezig.Dilaver, Fatih en ik gingen terug naar het dorp om wat te eten, wij hadden onze zinnen gezet op Pizza maar dat konden wij nergens vinden op dat tijd stip van de dag 12:00 uur in de middag.Wij hadden daarom besloten om gewoon wat broodjes te maken en later in Spanje wat te gaan eten.De route naar Spanje ging langs een zware weg met veel met gevaarlijke bochten en diepe afdalingen, maar dat maakt de Pyreneeën ook zo mooi.

Spanje
Finaly we are in Spain, het was een hele klein dorp met weinig inwoners, die voornamelijk afhankelijk zijn van de pelgrims die langs lopen. Sedat zou aan het eind van de middag daar naar toekomen. Wij gingen daarom alvast opzoek naar een hotel, jammer genoeg was dat niet erg makkelijk. Aangezien wij de honger nog niet hadden gestild besloten wij maar om te gaan eten. Na een uur in het dorp hadden wij dan ook alles gezien en begon het wachten op Sedat. In de middag gingen Fatih en ik het bos in om te kijken of wij Sedat konden tegenkomen, na bijna een uur te hebben gelopen en wij niemand tegenkwamen besloten wij maar om terug te gaan.Achteraf kregen wij van Sedat te horen dat hij een andere route had genomen dus wij zouden elkaar nooit tegenkomen.In de avond hadden wij toch nog een kamer kunnen vinden in het restaurant waar wij hadden gegeten, die hadden namelijk boven hun restaurant een hotel.De volgende ochtend was Sedat al hij vroeg bij ons gekomen, naar ons gevoel hadden wij nog lang niet genoeg geslapen Hahahah.Omdat wij dachten dat het erg warm zou zijn in Spanje hadden wij daarom ook alleen maar korte broekjes en T-shirt meegenomen. Wij kwamen er dan ook snel achter dat niet slim was wij begonnen blauw te worden van de kou. Gelukkig naar mate de dag verstrekt werd het geleidelijk warm. Dilaver ging weer samen Sedat lopen alleen was het vandaag een lekker weer om in te lopen. In het volgende dorp een paar km`s verder gingen wij allemaal ontbijten.
Ik zal proberen om het verhaal nu wat korter te houden want het is aardig lang geworden hahahaha.
Ik besloot om ook vandaag samen met Sedat te lopen, ik ben nog steeds blij dat ik dat heb gedaan want het was echt leuk om te doen. De route was dit keer wel erg glad vanwege de vele keien die er lagen en de modder. Helaas kwam het einde voor mij nabij, wij gingen namelijk terug naar Nederland. Wij hadden afscheid genomen van Sedat en wensten hem heel veel sterkte en gingen weg.

Dit was mijn persoonlijke ervaring van het lopen, ik vond het erg leuk en zal zeker ook terug gaan om een paar dagen mee te lopen.Ik wens iedereen die tot Santiago gaat lopen heel veel succes.

Met vriendelijke groet.
Hassan Hajji

9 Mayis 2007 Mucho Peso ve Inciklerimin agridigi gun

2007-05-09T09:52:00.000-07:00

Bugun sabah erken kalktik. Kargalar bile kahvalti yapmamisti. Saat 05.30 da uyandirdilar. Birlikte guzel bir kahvalti yaptik.

Michael bizden erken kahvalti yapmadan çikti. Ayaklari agridigindan erken yol almak istedi. Norbert ve Cristinada hemen kahvaltidan sonra çiktilar.

Juan bana Mucho Peso diyor. Bende dunden aldigimiz kahvaltiliklari anlatiyor zannediyorum. Sanki çok fazla para harcamissin gibi geldi. Megersem her sey çok agir butun gun yuk altinda ezilecegiz diyormus.

Mucho Peso = Çok Agir

Sonra ben ve Juan yola koyulduk.

Bugun Estella kentine yuruyecegiz. 21 kilometre.
Estella 1090 yilinda Navarra krali tarafindan ekonominin artmasi ve Basklarin oneminin azalmasi amaciyla kurulan bir sehir. Ilk donemlerde yanliz Fransa dan gelen kolonistlerin oturdugu bir yer. Çok daha sonralari Basklarin oturmasina izin verilen bir yerlesim yeri.

Turkiye sartlarinda ancak kasaba olacak bu yer Urbi nehri uzerinde nehrin iki tarafina yayilan bir sehir.

Yola baslangiç noktamiz. Ayni zamandada dun kaldigimiz kasabaya ismini veren unlu Puente de la Reina koprusu. Kopruden sonra yol hemen patika yola çikiyor ve tarlalarin arasindan yurumeye basliyoruz. Kuslar otuyor. Ben hayatimda bu kadar çok kusun ottugunu duymadim. Hepsi ayri ayri otuyorlar. Çok muhtesem bir an yasiyorum. Juan kuslar bize merhaba diyor dedi. Yolculara kuslarda merhamet eder ve hayirli yolculuklar diler dedi zannedersem. Juan yanliz Ispanyolca konusuyor ve benim Ispanyolca berbat.

Yol tepelere dogru yukselmeye basliyor. Dizlerimde agrilar basliyor. 1.30 saat yurudukten sonra Maneru koyune variyoruz. Yol çok inisli ve çikisli. Inislerde dizlerim agriyor.

Rahmetli nenemin bana ve torunlarina hep Inciklerim agriyor kizanim dedigi aklima geldi. 40 yil once inciklerin neden ve nasil agridigini bilmezdik. Bugun ilk defa inciklerim agriyor diye bende tutturdum. Yani dizlerim. Sag dizim epey agriyor. Yolda kuskonmaz tarlalarinda calisan iscileri goruyoruz. Hasir sepetler kuskonmaz dolu. Ikipuklum olmuz çalisiyorlar.

Bizde kan ter içinde yuruyoruz.

2,30 saat sonra Ciraqui koyune variyoruz. Koye giden yol eski romalilar tarafindan yapildigi var sayilan bir yol ve çok guzel bir yol. Yolda epey bir kekik var. Biraz kekik topluyorum. Kekikleri sirt çantamin on kismina koyuyorum. Bizimkiler ne oldugunu bilmiyorlar. Soranlar var.

Lorca kasabasinda meydanda oglen yemegi yiyoruz. Soguk sulari akan çesme var. Ayakkabilarimida çikariyorum. Soguk su ayaklarima iyi geliyor. 20 metre ilerideki misafirhaneden ekmek ve sandoviç aliyoruz. Yanimizdaki kozlenmis biberleride ustune koyduk. Bu yorgunlukta bundan lezzetli bir yemek olamaz. Suda bal gibi. Gelenler var.

Nasil anlastigimiz merak edenler var. Agirliktan kurtulmak için gelenlerede yemek veriyoruz.

Bundan sonraki duragimiz Villatuerta.

Yol epey zor ama manzaralar muhtesem. Herkesin gormesi gerek yerler. Uzum baglari, meyve bahçeleri, Zeytin agaçlari birbirini kovaliyor. Yamaçlar baharin en guzel çicekleri ile dolu. Papatyalar, Gelincikler ve ismini bilmedigim sari ve mor çiçekler.

Mor kekikler tepeleri ve yamaçlari doldurmus. Dizlerim bu kadar agrimasa daha çok zevk alacagim.

Sonra bir sarap fabrikasinin kokusu geliyor. Juan Estella ya geldik diyor. 10 dk sonra misafirhane gozukuyor. Yaninda hemen tepede kilise var.

Ana binada yer yok. Her yer dolmus bizi yan binaya yolluyorlar.

Dus sirasi uzun. Amerikalilar var bugun.

Esyalarimida yikdaiktan sonra Juanla postane aramaya çikiyoruz. Mucho peso (agirlik) dan kurtulmak istiyor. 4 kilo fazlaligini posta ile Santiago ya yolluyor.

Sehri biraz dolasiyorum. Meydan çok guzel kilise ve sehrin Navarra kralligi doneminde baskent oldugu zaman yapilan sarayda guzel. Saat 5 de dukkanlar açiliyor. Sonra birden meydan yasamaya basliyor. Çocuklar ne zaman nereden geldiler. Bu kadar insan neredeydi. Neseli bir kalabalik. Bu aksam Brezilyali Giovanni yemek yapacak. Brezilya ozel yemegi. Etli pilav. Benim taze kekik ile muhtesem bir yemek oluyor. Bahçede yemek yiyoruz. 4 kisilik yemekten 8 kisi yemek yedi.

Sonra biraz muhabbet edip yatmaya ranzalarimiza gidiyoruz.

Bu misafirhane 5,50 Euro ama kahvalti dahil.

8 Mayis 2007 - Ekin Tarlaları ve Rüzgar günü

2007-05-08T08:00:00.000-07:00

Bugün Pamplona dan Puente de la Reina kasabasına yürüyoruz. 23,5 kilometre. Bugüne kadar toplam 93.5 kilometre yol yaptık resmi olarak, ancak ben kendime bir 10 kilometre daha ekliyorum. Dağlarda kaybolduğum ve yürüdüğüm yola sayıyorum. Sabah bizim grup ve bize katılanlarla birlikte kahvaltı yaptık. Saat 6 da uyandirilinca karnin acikmiyorda. Toplu kahvalti çok neseli geçti. Norbert, Michael ve Cristina bizden erken yola çiktilar. Juan birkaç kisiyle konusuyor. Bende esyalarimi topladim ve yola çiktim. Yol sehrin ortasindan gidiyor. Çok garip bir duygu herkes normal sabah isine gidiyor. Bizde sirt çantali grup daglara dogru yuruyoruz.

Ilk kilometrelerde daha sehir icinde bizim grubu yakaliyorum. Ancak Universite binasindada hac için damga veriyorlarmis onun için Pamplona, Navarra universitesi alani içinde damga verecek kisiyi ariyorum. Sonunda buluyorum. Kapinin onunde mor çiçekli bir agaç var. Demek bugun gunum iyi geçecek. 4 kilometre kadar sose ve asfalt yolda gidiyorum. Bir donem Brazilyali bir fotografçi ile yuruyorum. Yolda Nikaraguali Turkçe bilen çocuga denk geliyoruz. Ayaklari patlamis nasil yuruyecem diye dusunuyor. Juan halen ortalikta yok. Bizimkilerde yok. Yol patika yola donusuyor ve yukselmeye basliyor. Hava bugun guzel. Yagmur yok. Sabah henuz sicakta degil.
Burada yavas yavas daglik araziden çikip tarim arazisi olan alanlara geldigimizin farkina variyorum.
Uzakta yel degirmenleri gozukuyor. Taa oraya benimde gitmem gerekecek. Toplam 4 kilometrede 400 metre yukseliyoruz. Puerte del Perdon bogazini geçmemiz gerek.
Yolda çok kilolu insanlara rast geliyorum. Allah kolaylik versin.
Hava dahada isinmaya basliyor. Montumu çikariyorum.

Yolda ezan okuyorum. Tepeler tamamen yel degirmeni dolu. Tum koylere elektrik buradan gidiyor zannedersem.

Tepelere yaklastikca yeldegirmenlerinin ugultusu artiyor. Ruzgar daha fazla esmeye basliyor. Birden aklima Recep enistem geliyor, rahmetli vefat edeli yillar oluyor ben hatirlamamisim. Onunda ruhuna fatiha okuyorum.
Tepede ruzgar var ve hava gunesli. Herkes oturmus gunesleniyor. Bizim grup birseyler yemis bile. Oturuyoruz. Manzara muhtesem. Ben biraz kestiriyorum.
Yol epey yoruyor. Allahtan ayaklarimda sorun yok. Sirtim feci agriyor. Çanta sanki her adimda agirlasiyor. Daha 11 kilometre yolumuz var.

Dagdan inmeye basliyoruz. Yol artik çamurlu degil ama tasli. Taslardan kayiyoruz. Dizlerin agriyor.
Michael epey zorlaniyor.
Muruzabal koyunde mola veriyoruz. Koye girmeden çagla kopariyorum. Çocuklugumun Izmiri aklima geliyor. Biraz daha topluyorum.
Bizimkilerede vereyim diye ceplerime çagla atiyorum. Çaglalar kutur kutur.
Iki gun onceki Hollandali çiftleri goruyorum. Selamlasiyoruz. Biraz yurudukten sonra onlar devam ediyorlar.

Muruzabalda kafe açik. Biz kilisenin avlusuna oturduk. Çikinlar çikti. Herkesde birseyler var. Dun aksam ve bu sabahtan kalanlar. Findikta var. Oh gelme keyfimize.
Yolcu bir Fransiza elma ikram ediyoruz. Adam memnun oluyor.
2 alman kadin geliyor onlarada findik veriyoruz.
Kanadali bir kadinda su istiyor onada su veriyoruz.
Tekrar yola koyuluyoruz.
Tarlalarda ekinler deniz gibi dalgalaniyor. Ruzgar estikce dalgalarin renginde açik yesil koyu yesil oluyor.
Bir sure 4umuz bu doga harikasini sessiz izliyoruz.

Doga insani sasirtiyor. Ameriklilar ekin tarlasina bakiyorlar. Aralarinda konusuyorlar bunlar Misir tarlasimi diye. Ekin diyorum. Adam hayretle bakiyor. Ekin boylemi oluyormus diye. Sehirlisin dimi diye soruyorum evet diyor.

Evet sehir hayati bize ekinle misirin arasindaki farki bile unutturuyor.

Muruzabal bir koca kilise, bir kafe ve 20 evden olusuyor. Burada tum koylerde kiliseler koskoca. Koye tam tezat dusuyor. Her koydeki kiliseye çevre koyleride toplasan dolmaz.

Yollar mor çiçeklerle dolu. Bahar geliyor.

Gunes yakmaya basladi. Kollarim kizariyor. Yuzumde yanmaya basladi.
Norbert kendimi anlatmaya basliyor. Neden yurudugunu. 10 yil onceye kadar alkolikmis. Alkolu birakmanin 10. yilinda bu yuruyusu yapmaya karar vermis. Alkolun tehlikelerini anlatiyor. Sigara gibi içki siselerindede sagliga zararlidir ibaresinin zaruri oldugunu soyluyor. Alkolden olenlerle ilgili istatiski bilgiler veriyor.
Konusurken Obanas koyune variyoruz. Koy muhtesem ama ben bittim. Fotograf makinasini çikaracak takatim kalmamis. Mutlaka gorulmesi gereken yerlerden biri. Koyde misafirhane var. Bizimkilere kalmayi teklif ediyorum. Michael 30 gunde yuruyusu bitirmesi gerektigini soyluyor. Yurumeye devam ediyoruz.
Çobansiz surumuz yoluna devam ediyor.
Cristina çobansiz surunun Communicator u.
Nihayet yorgun ve bitik bir sekilde misafirhaneye variyoruz.
Juan bizden sonra geliyor.
Pamplonada beni aramis. Kayboldugumu dusunmus.
Bu aksam yeniden Italyanlar yemek yapacaklar. Donatella spagetti yapacakmis. Arada bana dovmelerini anlatiyor. Kadinin her yer dovme.
Bahçede patlamis ayaklarin fotograflarini çekiyorum.
Dus ve kirlileri yikama toreninden sonra koye gidip alis veris yapiyoruz. Unlu koprunun fotograflarini çekiyorum.
Misafirhane ucreti: 5 euro.

TaXici FATIH

2007-05-07T15:40:00.000-07:00

Sedat abiyle yuruyuse Hollandadan Fransaya beraber giden ve destek verenlerden biriyim.

sizlere yuruyusun baslangicindan birkac fotograf

Burada St JEAN PIED DE PORT gelmis bulunuyoruz

Burada bayan Huberta Sedat ve Dilaver abiye biraz bilgi veriyor Yurumeye burada basliyoruz
Yagmur bize biraz supriz yapti
Yagmur ne kadar kotu olsada biz tirmanmaya devam ediyoruz
Komfortour'da bulusma
Sedat abi Turk medyasinin sorularini cevapliyor
Sponsorlarla foto
Sicak bir kahve Fransa yolunda
St JEAN PIED DE PORT ' a yaklastik

Ileriki gunlerde daha fazla fotograflarla bu yuruyusu bizimle sizde yapabilirsiniz....

Selam,

Fatih

7 mayis 2007 - Puente de la Rabia nehir gunu

2007-05-07T12:44:00.000-07:00

Bu sabah erken kalktik. Gun boyunca nehir kenarinda devam edecek yolculugumuza Rabianin koprusu uzerinden basladik. Bugun Allahtan yagmur yagmiyor. Yolculuk nehir boyunda ve her yer pinarlarla dolu. Susadikça pinarlardan sular içiyoruz. Berrak ve lezzetli sular insanin istahini açiyor.

Bugun Juan ile çok sohbet ediyoruz. Communicatorumuz Cristina tercume etmekle kalmiyor ayni zamanda konuyada katiliyor.
Hac yapmanin onemi uzerine felsefe yapiyoruz. Juan neden her yil musluman hacilarin oldugunu merak ediyor. Ona bizim ancak yilda bir defa hacca gidebildigimizi ve bizim kafamiza estiginde hacca gidemedigimizi anlatiyorum. Suudilerin vizesi gerektigini anlatiyorum.

Birden aklima Suudilerin tum hac hakkini gasp ettikleri geliyor. Biz aklimiza estiginde o gun yola çikamiyoruz.
Suudi vizesi beklememiz gerek.

Neden yuruyerek Mekke ye gitmedigimi soruyorlar. Bugun yurumeye karar versek acaba Suudiler ne zaman izin verirler. Arada Suriye ve Urdun vizeside cabasi. Ayrica bizimde kendi isguzarlarimiz var. Hacci bir all inclusive tatil haline getirenler. Hacdan buyuk rant sagliyanlar.
Fakir insanlarin paralarini dernek ve vakif kasalarina pompalayanlar. Her yil yasanan tablo. Normalde 1000 Euroya fazlasiyla bitecek olan bir yolculuk 3000 euroya patliyor

Onlara bizim hac giysimizin ayni zamanda kefende oldugunu anlatiyorum. Ilginç buluyorlar.

Yolda Arrabia kasabasinda duruyoruz. Meydanda birlikte dunden olusan grubumuzla yemek yiyoruz. Bize Brezilyali bir arkadas ve Avusturyali biri katiliyor. Arrabiadan sonra yeni buyuyen grubumuzla yola devam ediyoruz. Misafirhanedede ayni kogustayiz. Bizim disimizda Japon bir aile var, Guney Afrikali bir kari koca ve bir Amerikali bayan.
Bugun yuruyus epey zorlu geçti.
Misafirhane Pamplonanin orta yerinde eski tarihi sehrin içinde.
Misafirhane 5 Euro. Yemegi bu aksam misafirhanede yiyoruz. Ekmek arasi peynir. Portakal, elma ve muz. Elma suyuda yaninda bedava.

DILAVER

2007-05-07T12:16:00.000-07:00

Dilaver Cecen

Sedat in Yuruyusune destek verenlerden biri olup sadece soz de degil ozdede desdek vererek cuma gunu sedat la birlikte Fransaya kadar oradanda siniri gecerek ispanyaya yuruyerek girmis bulunmatayim.

Gerek Hollandada iken gerekse yolculuk esnasinda hersey bana biraz zor gelmisti sedat in yuruyecegi yol mesafesi acisindan.

Fransa Ispanya sinirboyu yuruyusu esnasinda yaklasik olarak bir 10 km sedatla birlikte yurudum ve bu yuruyus esnasinda hem duygulu hemde hayatimda unutamayacagim birkac animda olmustur.
Bunlari siz sevgili okuyucularla paylasmak istedim.

Hollandadan saat 15.00 gibi Hollandadan arabayla yola ciktik uzun bir yolculuktan sonra Fransaya bagli olan (bask bolgesi) Sint Jean Pied de Poort Kasabasina sabah saat 8.30 gibi vardik.

Gelmemizle birlikte giyinimleri ayri olan insanlarla karsilastik kendilerini fransiz olrak gormeyen bu insanlar gayet cana yakin ve hepside yardim sever insanlar olsa gerekki burada calisanlarin cogu gonullu olan insanlardan olusmakta.
Hatta bir baskli gencin birinden edindigim bilgilere gore bu Santiago ya kadar olan barinma yerleri veya gerekse yeme icme yerlerinin kiliseye ait oldugunu ve kendilerininde gonullu olrak calistiklarini ve bunun yaninda gonullu olrak calismanin aileden gelen bir gelenek oldugunu soyledi.

Sonun da Sedat tum hac kayit islemlerini bir eski binada tamamlatti ve ilk once islemi yapan kisi mesafeli idi.
Sedat turk oldugunu soyleyince bu insan cok yakinlik gosterdi resime karsi olan bu papaz sedatla birlikte resimlere poz vermekten bile cekinmedi hollandadan geldigimizi soyleyince hemen karsida bir hollandalilara ait olan merkeze gonderdi oradada sicak bir karsilama oldu kahve ictik dogrusu kiymetli hollandali hemserilerimizin vermis oldugu kahve beni uyandirdi desem hic de fena olmaz cunku tum gece uymamistim yolculuk esnasinda.

Burada yine Amerikali, Ispanyol, Alman insanlarla tanistik ve ne enteresanki bazilari turkce selamlasiyordu. Cunku turk oldugumuzu biliyorlardi bazilari

Sonunda yola koyulduk ve yuruyus e hic beklemeden basladik. Baslangicta sedat la birlikte beraber yuruduk hava cok soguk ve yagmurlu.

Hatta sanki bana yurume dercesine, sonunda yurume karari aldim ilk 10 km yuruduk bol resimler cekildi bu yuruyus esnasinda yani ogun birbakima olumsuzlesmis oldu.

Ayaklarim islandi cunku sedat gibi hazirlikli gitmemistim ve yavas yavas usumeye basladim son 10 kilometreden geri donmek zorunda kaldim hava cok sisli aynizamanda yagmur ruzgar var. Ayaklarimdan su cikiyor her adimda cunku icerisi su dolu.

Ben durdum sedat yurumeye devam ediyordu cunku o hedefe ulasmak istiyordu sedat yururken arkasindan uzun uzun baktim ve az da olsa bir seyler anlamaya idrak etmeye calisiyordum.
Aklima cok sorular geliyor ve bunlari cevaplamakta zorlaniyordum bir sure yalniz kalmayi tercih ettim ama bu arada sedat yavas yavas sislerin icin de kayboluyor ve hedefe dogru ilerliyordu 15 dakika sonra gozden kayboldu.

Burda da benim aklima biz muslumanlarinda yuruyerek hac yapmalari geldi.
belki de boyle bir hac yolculugunun daha hayirli olacagi kaçinilmaz diyede dusundum.

Umarim gelecektede boyle bir açilim ve atilim muslumanlar tarafindadan da yapilmis olur çunku heyecani buyuk olur bunu ben bu yuruyusu yapan katolikler de kendi gozlerimle gordum.

Bundan sonrakileri isterseniz sedat in gunlugunden okuyun!!

slm

dilaver

6 Mayis 2007- Juan ve Cristina günü * Roncevalles -

2007-05-07T08:48:00.000-07:00

Sabah uyandıktan sonra aç karnına bizimkileri uyandırmaya gittim. Oda numarası yok. Dilaverin cep telefonunu çaldırıp kapıları dinliyorum. Beni sapık diye yakalayacaklar.

Sonunda onları uyandırıyorum. Dilaver ve ben yola çıkıyoruz. Cidden çok mutlu oluyorum. Dilaverde çamurlardan payini aliyor. ilk koye ulastigimizda kahve içiyoruz ve birseyler yiyoruz. Kahve molasi sonrasi Hollandali 2 kari kocaya denk geliyoruz. Bir sure birlikte yuruyoruz. Arada bu yolu yuruyorlarmis.
Biri Almereden digeri Alkmaardan geliyor. Biskarret kasabasinda yollarimiz ayriliyor. Kahvede birşeyler içiyoruz. Bizimkiler ve dönecekler. Louise Fatih e kendisini Zubiri kasabasına kadar götürmesini istiyor. Yorulanlar Fatihin etrafina ususuyor. Taxi Fatih. Dolnus tarifesi ile Zubiri kasabasina herkesi goturuyor. Burada vedalasiyoruz. Yolda tanistigimiz Arjantinli haci adayi bizi 2 ispanyolla tanistiriyor. Kari koca Santiago de Composteladan Kuduse yuruyorlarmis. Bizden Turkiye ile ilgili bilgi istediler. Bilgi ve telefon numarami verdim. Fotograf çektirdik. Eylulde Istanbulda olmayi planliyorlar.

Bir yil içinde bu yolu tamamlayacaklarmis.

Bugun çok yorgun basladim. Ayaklarim tutmuyor. Dizlerim agriyor. Yolda ezan okuyorum. Çesmeden su içiyorum. Yalakada solucanlar var ama su enfes. Içmeye devam ediyorum.

Bugun pazar heryer kapali. Ispanyollar garip insanlar her yer kapali. Bizde olsa yol boyunca su satanlar olur. Bufeler açariz.

Insan kendini hac haline kaptiriyor. Aliminyum bastonlar iyi. tepelerde ve yamaçlarda faydali. Yolcunun arkadasi. Çamurlara çika bata devam ediyorum.

Dusunceler beni sariyor. Bu yolda olan savaslari anlamaya çalisiyorum. Bu yol hac yolu oldugu kadar bir savas yoluda.

Nede guzel yerler buralari. Çesmeler, pinarlar, dereler her taraftan su fiskiriyor. Patikalar ve yollar tertemiz. Pislik yok. Çop yok.

Derken yolda sabah gordugum ve fotografini çektigim bir adama rastliyorum Yaninda bir kadin var. Yavas yuruyorlar. Hiç konusasim yok. Hola diyorum. Çamurda yanlarinda geçemedigimden bir miktar arkalarinda gidiyorum. Patika yol dar ve çamurlu. Arada konusuyoruz. Adamin adi Juan Arajantinden geliyormus. Kadin Cristina Italyadan geliyor.

Benim Turkiyeden geldigimi soyleyince her ikiside heyecanlaniyor. Ilk defa bir Turkun bu yolu yurudugunu soyluyorlar. Ben bundan pek emin olmasamda oyledir diyorum. Konu konuyu açiyor. Neden bu yolu yurudugumu merak ediyorlar. Dini konular uzerinde biraz konusuyoruz.

Juan 3. defa bu yolu yuruyormus. Cristina ilk defasinda son 150 kilometreyi yurumus. Bu ikinci yuruyusu. Tum yolu yuruyecek. Hepimiz ayni yerde baslamisiz ama ancak burada bulustuk.
Her ikiside Katolik olarak dini amaçli yuruyorlar. Sabahki Hollandalilar gibi sportif amaçli degil.
Juan ilk iki yuruyusunde kendi çapinda mucizeler yasamis. Bu mucizelerin tesadufumu yoksa Allahin bir lutfumu oldugunu bulmak için yeniden yola çikmis. Arkamizdan 2 Alman geliyor. Fotograf çekiliyoruz.

Yolda kisa bir yemek ve su molasi veriyoruz. Juan in asasi gozume çarpiyor, nereden aldigini soruyorum. Roncesvalles den almis. Hac için aldigi asalarini anlatiyor. Bir asanin onu sevmesi ve onunda asayi sevmesi gerektigini anlatiyor. Yolda baska yerde nereden alabilirim diye soruyorum.

Bu yolculuk sizin ikinizle guzel olacak diyor ve asayi bana hediye ediyor.
Hayatimda ilk defa biri bana asa hediye ediyor. Duygulaniyorum. Henuz daha Zubiri kasabasina varmadigimizdan onun yol sonuna kadar yurumesini rica ediyorum. Beni kirmiyor.

Zubiri (eski adı muhtemelen Zubeyri olması gerek.) Köyün girişinde olan köprünün adı. Puente de la Rabia. Yani Rabianın köprüsü. Arapların varlığı çok azda olsa hissediliyor.

Misafirhaneye geldik. Esyalarımızı çıkardık. Dusa girdik. Ve tabiiki yine kirlileri yikama ritueli var. Kapida merdivenlere oturduk. Misafirhane yoneticisinin gelmesini bekliyoruz. Oturan çocuk nereden oldugumu soruyor. Turkum deyince Valla Turcomu diye soruyor. Kendisi Nikaragualiymis.
Almanyada oturdugundan Turk arkadaslari varmis. Valla diye Almanca konusmaya devam ediyor. Turk olmak burada avantajli. Yolun guzelligide burada heryerden insanlari taniyorsun. Herkesin tum malvarligi sirtinda tasidigi. Ve su ana kadar tasidiklarida fazla. Gelecek gunlerde farkina varacaklar. Burada misafirhane eski bir okuldan ibaret.
Yatakhane ucreti burada 6 Euro Aksam yemegi için 10,50 Euro oduyoruz. Yemekler fena degil ama hizmet berbat. Kasik biçak neredeyse masaya atiliyor. Bizde olsa adami doveriz. Burada her yer ayni. Hizmet kalitesi sifir. Bizim lokantalarimiz ve turizmcilerimiz bunlarla gozleri kapali rekabet ederler.

5 Mayis 2007 - Yagmur gunu

2007-05-07T07:40:00.000-07:00

Bu sabah saat 8.30 gibi Saint Jean Pied de Port kasabasina vardik. Kucuk bir aramadan sonra Haci kayit burosunu bulduk. Buroda bulunan Lubnanli memur ilk once fotograf cekilmesini istemesede bizim Turk oldugumuzu ogrenince cok ilgi gosterip fotograf cektirdi. Hollandadan geldigimizi soyleyince bize yolun karsisinda olan Hollanda misafirhanesine gonderdi. L´Esprit de Chemin isimli misafirhanede bay Arno ve bayan Humberta ve gonullu olarak çalisanlar bizi guleryuzle karsiladilar. Kahve verdiler ve ayrintili yol bilgilerini verdiler. Disarda yagmur yagiyor. Uzun zamandan beri yagmurda yola baslayan olmadigini soyluyorlar.

Kapida fotograf çektirirken adamin biride disari çikiyordu. Bizim Turkçe konustugumuzu duyunca bize Turkçe konusmaya basladi. Adim Dean dedi. Kanadadan geliyormus. Istanbulda Turkoloji okumus. Iyiki sizi gordum dedi buralarda hiç Turkçe konusan yok diye dert yandi. Insallah yolda gorusuruz dedi. O bir gun sonra yola çikacakmis. Dilaver benimle ilk kilometreleri yurumek istedi. Arno Dilavere yagmurlugunu verdi. Geri donus yolunda iade etmek sartiyla. Burada insanlar birbirine daha guvenir oluyorlar. Yagmur bardaktan bosanircasina yagiyor. Allahin lutfu. Bugune yagacagi tuttu. Koyun çikisinda hemen yol yukselmeye basliyor. Hemen heryer yemyesil. Dilaverin spor ayakkabilari hemen islanmaya basliyor. Koyun yollari ve dag yolu tertemiz. Yollarda mavi deniz kabugu resimlerini takip ediyoruz. Yol epey rampali. 180 metreden basladik. 1 saat yurumeden sonra yorgunluk basti. 2 saat sonra bir koy evinde durduk. Koylu ile merhabalastik. Çesmeden su içtik. Dilaver usumeye basladigindan arabaya bindi. Hassan benimle yurumeye basladi. Burada manzara muhtesem. Yukselmeye basladigimizdan asagida vadiyi daha iyi gorebiliyoruz. Kan ter içinde kaldik. Yolda baska bir çesmeden su içiyoruz. 4 saat sonra ilk misafirhaneye ulasiyoruz. Kahvemizi yudumlarken ben ustumu degistiriyorum. Sirimsiklak olmusun terden. Kaç kilometre yurudugumuze bakiyoruz. Yanliz 8 kilometre yurumusuz. Ve ben bittim. Daha 18 kilometre yurumem gerekiyor.
Ya Allah deyip yeniden yola koyuluyorum. Bu ara misafirhaneye kadar baska haci adayina denk gelmedik. Saint Jean Pied de Port tan epey geç çiktigimizdan ilk haci adaylarini misafirhanede gorduk. 2 Fransiz kadin. Hassan, Fatih ve Dilaver beni burada birakiyorlar. Arabayla donup yagmurlugu birakacaklar. Sonra Roncesvalles koyune gidip beni bekleyecekler.
Ilk misafirhane 770 metre yukseklikte. Buradan itibaren yanliz gidecem.

1 kilometre sonra uzakta 4 sirt çantali hacilari goruyorum. Arkada olanlar epey yavas gidiyorlar. Onlara yetismem çok fazla zamanimi almiyor.

Merhaba diyoruz. 2 yasli alman kari koca. Hamburgdan geliyorlarmis. Sirt çantalari epey agir geliyor bana. Adam 65 yasinda karisi 55 yasinda. Çok yavas gidiyorlar. Onlari birakip yola devam ediyorum. Aksama zor Roncesvalles e yetisirler. 5 kilometre tek basima gidiyorum. Daglar sisli.

Yagmur yeniden yagmaya basliyor. Ruzgarda bastirdi. Ileride 2 sirt çantali kadin goruyorum. Yollarda dere ve pinarlara dolu.

Burada olan savaslari dusunuyorum. Moralilarin burayi fethettigini. Buyuk Charles in inançsiz Basklara karsi yaptigi savaslari. ve Daha oncesini Romalilarin buralari fethettigini. Emir Abdurrahman Al Gafikinin buralarda bu derelerden abdest aldigini ve namaz kildigini hayal ediyorum. Halk kahramani Rolandin savas sonrasi kanli ellerini yikayip Papaya Bask ulkesininde katolik dunyasina katildigini dusunuyorum. Birden kendi Anneannem aklima geliyor. Babaannem aklima geliyor. Olmus olan akrabalarima dua ediyorum. Ezan okuyorum daglara karsi. Bundan sonra her gun yol boyunca ezan okuyacagima soz veriyorum.

18 kilometre sonra yol asfalt yol parçasindan çamurlu yola donusuyor. Yol ayriminda buyuk bir Haç var. 2 kadin orada mola vermisler. Onlarda Almanlar. Çamurlu dag yoluna girer girmez koyun surulerine denk geliyorum. Koyunlarin ve diger surulerin çanlari muzik gibi geliyor.

Bundan sonra yol çok kotu olmaya basliyor. Yanimda pek fazla su yok, ekmekte yok. Çamura bata çika gidiyorum. Sis basti. Onumu goremiyorum. Arada sis yok olunca onume bakiyorum. Çamurda zor yuruyen birini goruyorum. Kadinin adi Lousieymis. Houstan, Texastan geliyorum diyor. 3. kez yuruyormus. Çok kilolu biri buda zor aksama varir diye dusunuyorum.
Her taraf çamur. Ayakkabilar pantalon çamur oldu. Yolda mola veriyorum. Biraz su içiyorum. Her taraf bana Karadenizi hatirlatiyor. Mor sumbuller açmis. En çok sevdigim renk diye dusunuyorum. Karnim açikiyor. Haritaya bakiyorum. 4 kilometre kalmis. 1 saatte giderim diye dusunuyorum. Çamurlu yoldan çiktigimda 3.6 kilometre var. Ormandan geçmem gerekiyor. Yol haritasina bakiyorum. Orman yerine sose yolu tercih edin diyor. Nerdeyse ormana girecem.
Geriye donuyorum. Ana yola çikip yurumeye basliyorum. Yolda kimseler yok. 2 saat sonra yine kimseler yok ve yol devamli yukseliyor. Roncesvalles e inmesi gerekiyor. Sisten onumu goremiyorum. Havada kararmaya basliyor. Saat alti olmus. Yolun sonuna geliyorum. Dagda kar var ve çok soguk. Kayboldugumu anliyorum. Ilk gun ve ben kayboldum.
Su ana kadar misafirhanede olup kahve içmem gerekirdi. Ne yapacagimi bilemiyorum. Esim ariyor kayboldum diyorum. Guluyorum ama endiseliyim. Sonunda Saint Jean Pied de Port ta bulunan misafirhaneyi ariyorum. Hemen asagiya in ve orada kalma diyorlar. Kurtlarin ulumasini isitiyorum. Bu daglarda ayilarda var. Ayi veya kurtlara denk gelirsen ne yapacagimi dusunuyorum. 1 Saat yurudukten sonra GR 65 yol levhasini yeniden goruyorum. Arada bir kaç defa Dilaver ile telefonlastik. Onlarda panik olmuslar. Çok yorgun olmama ragmen inanilmaz sekilde hizli yuruyorum. Sonunda Roncesvalles koyunu goruyorum. Ne kadar mutlu oldugumu yazamam.

Daglar ve inis yolu 2. dunya savasindan kalan siginaklarla dolu. Savas buradada izlerini birakmis.

Dilaver park yerinde beni bekliyor. Hassan ve Fatih yok. Beni aramaya çikmislar.

Misafirhaneye gidip kayit yaptiriyorum. Dus alip kirli çamasirlari yikiyorum.

Hepimiz yemek yemek icin karsi tarafta olan restorana gidiyoruz. 3u için hotelde yer ayirtiyoruz. Yemekten sonra usudugumden gidip yatiyorum. Isiklar tam saat 10da kapaniyor.
Hemen uyuyorum. Her tarafim agriyor. Yarin yuruyemem gibi geliyor.

Misafirhane 150 yataktan olusan tek bir oda. Ranzalarda yatiyoruz.

Gece uyaniyorum. Birisi çok horluyor. Allahtan horlayan ben degilim.

Sabah saat 6da uyandiriyorlar. Ilahiler çaliyor. Biraz yatak keyfi yapiyorum. Lavabo ve tuvaletlerde simdi sira vardir. Ustumu giyinip misafirhaneyi isleten Hollandali gonullulere tesekkur edip Yola çikiyorum.
Misafirhane kilisenin mali. Isletenler Hollandalilar. Gecelik ucret 5 Euro. Restoranda haci yemegi 8 Euro.

4 mayis 2007

2007-05-05T12:35:00.000-07:00

Bugun Cuam namazindan sonra Sponsorlarimiz AGIS Zorgverzekeringen, Mylene van Koeveringe ve Komfortours, Osman Celik tarafindan ugurlandik. Mevlana programi ve UETD genel yonetim kurulu baskani Veyis Gungor Ispanyolca Kurani Kerimi Santiago de Compsotela Piskoposuna verilmek uzere teslim etti. Detaylarini daha sonra anlatacagim uzun suren bir yolculuktan sonra Saint Jean Pied de Port kasabasina sabah saat 08.30 da geldik.

28 Nisan 2007 İlk damga

2007-04-30T01:12:00.000-07:00

Bu sabah erken kalktım. Haftalardan beri geçe geç saatlere kadar çalışıyorum. 2007 rehberinin bitmesi gerekiyor. Bütün işlerim son güne kalıyor. İşlerin gecikmesi stres oranınıda artırıyor.

Bugün ilk tam gün yürüyüş yapıp ilk resmi yürüyüş damgasını alacağım. Fransada başlayacak olan kesintisiz yürüyüşüm 5 mayısta başlayacak olmasına rağmen.

Sabah yorgun ama huzurluyum. Canım tost istiyor. Tost ve meyve suyundan sonra yola koyuluyorum. İlk 11 km'lik etap başlıyor. Zandvoort - Haarlem. Haarlem Hagestraat'ta bulunan Sint Jan Godshuis ilk durağım. 1437 yılında bayan Jan Bette Heinricxzoon tarafından fakirler için kurulan bu Aziz Yakup Allah'ın evi isimli binalar. Kurulduğu yıllarda Katolik hacıların uğrak yeri olmuştur. Hacılarla birlikte aynı zamanda Haçlı seferlerine katılanlarında dinlendikleri bir yer olmuştur. Hacılar ve askerler burada istirahat edip yollarına devam etmişler. 18. yüzyılda bina yetimhane olarak işlevine devam edip daha sonralarında yaşlılar ve kimsesizler evi olarak işlev görmüş. 1960'larda yeni modern düşünce tarzının etkisi ve artık günün ihtiyaçlarına yetmediği düşüncesiyle Haarlem, Heemstede sınırında yeni bir bina yapılmıştır.

Bina Kilise tarafından yıkılmak istendiysede tarihi eser olması sebebiyle yıkılamamıştır.

1972 yılında bina 4 aile tarafından alınaran Rosenstock Huessy evi olarak isim değiştirmiştir.

Binada bu aileler tarafından binlerce fakir kişiye yardım edilmiştir. Binanın yönetimini kurulan vakıf adına halen daha Wim Leenman yapmaktadır. 36 yıldan beri bu binada oturan bay Leenman aynı zamanda Haarlem'de başlangıç damgasını veren kişi.

Bay Leenman geçmişte rahip olmasına rağmen şimdilerde kendini Hümanist olarak tanımlıyor. Bilge bir kişiliğe sahip olan Leenman gelenin hemen rahat olmasını sağlayan ve kendi evindeymiş gibi hissettiren biri. Burasıda aynı zamanda bir huzur yayıyor. Hizmet veren ve yardım eden kurumlara özgür bir huzur var burada.

Wim Leenman binanın ve Rosenstock Hüessy evi tarihini anlatırken MTNL televizyonundan çekimler için ekip geldi. Konuşmamız normal süreçten çıktığından Santiago dünüşünde yeniden buluşup felsefi konularda konuşmaya karar verdik.

Binanın içinde bulunan küçük şapelde İsa ve Meryem ana heykellerinin önünde ilk resmi damgayı aldıktan sonra yeniden yola koyuldum. Bu sefer MTNL televizyonundan Özgür hanım ve çekim ekibi eşliğinde. Eve dönüş 11 kilometresi gidişten daha zor oldu. Hava sıcak. Özgür hanımın soruları zor.

Çoğu nedenini kendiminde düşünmediği sorular. Neden Katolik haç yürüyüşü? Katolikler bu olaya nasıl bakıyorlar? Müslümanlar nasıl bakıyorlar? Tebrik edenler varmı? Olumsuz bakanlar varmı?
O anda cevaplar veriyorum ama doğrumu bilmiyorum. Çünkü bende o ana kadar düşünmemiştim.
Ben kendimle baş başa kalacağımdan mutlu olacağımı tahmin ediyorum. Gerisini bilemiyorum. Yolculuğun bana yeni yolculukların kapısını açacağını biliyorum. Bugünkü tanışmada yeni hayat yolculuğunun getirisi.
Şu ana kadar bilmediğim şeyleri öğreniyorum. 35 yıldır oturduğum yöreyi öğreniyorum.
hayat boyu birlikte yaşadığımı farzettiğim insanları tanımadığımı anlıyorum. Ben Hollanda'yı, Hollandalıları ve Hristiyanları tanımıyormuşum.

Yürüyüş benim hayatıma yeni bir pencere açıyor. Bizdede Hacca gidenlerin eğer mümkünse yürüyerek gitmelerini tavsiye ederim. Yürümek başlıca bir meditasyon aracı. Hem kolay hemde hiçbir aracı kuruma ihtiyaç olmadan yapılabilen bir meditasyon. Hiç bir öncünü peşinde gitmene gerek yok. Hiç bir Hintli ile arkadaş olmanda gerekmiyor.

MTNL ekibi yürüyüşü 5-6 km takip ettikten sonra vedalaşıp ayrılıyoruz. Özgür hanım ve ekibine bana bu ilk uzun yürüyüşte eşlik ettikleri için teşekkür ederim.

Yürüyüşün güzelliği daha başlamadan geliyor. Bakalım gelecek haftalar neler getirecek.

17 Nisan 2007 salı günü

2007-04-18T13:29:00.000-07:00

Dün ve bugün yürüme imkanı olmadı. Bugün öğleden sonra Agis Sağlık sigortaı şirketinin Amersfoort'ta olan genel merkezinde Brunchlu bir küçük basın toplantısı yaptık. Değerli basınımızdan Anadolu Ajansı Hollanda temsilcisi Yusuf Bakırcı, Zaman Hollanda muhabirlerinden Basri Doğan ve Kuzeyyıldızı dergisi genel yayın yönetmeni Yılmaz Kayhan basın toplantısına katıldılar.

Agis Türkiye genel müdürü hayrısever insan Savaş Avcı hem Mevlana yürüyüşü ile bilgi hemde Agis Sağlık sigortasının Türkiye faaliyetleri hakkında geniş bilgiler verdiler.

Agis sağlık sigortası Türkiye hizmet yelpazesini değişik alanlar artırıyor. Hastane hizmetlerinden eczane ve ilaç hizmetine kadar herşey mevcut.

Agis sağlık sigortası Amasya İşitme özürlü okulunda okuyan çocuklara işitme cihazı yardımının yanısıra edğişik maddi yardımlarında yapılacağını açıkladı.

Savaş Avcı 6 Haziranda Santiago de Compostelaya gelip destek vereceği sözünü verdi. Agis Hollanda müşteri temsilcisi Dilaver Çeçende 5 Mayısta gidişte destek verecek.

Sponsorluk yapan Agis sigorta şirketine ve duyuruları yapan basından arkadaşlarımıza teşekkür ediyorum.

Toplantıda olamayan ama her zaman yanımızda olan Dünya gazetesi Benelüks genel yayın koordinatörü İlhan abiyede pozitif enerjisi ve yardımları için çok teşekkür ediyorum.

Bugün İstanbuldayım. Yine deneme yapamayacağım. Günler çok yoğun ama yarın yürüyeceğim.

Yoksa yol zor geçer...

15 Nisan pazar

2007-04-16T00:56:00.000-07:00

Bugün yılın ilk yaz yünü 25-28 derece sıcaklık var.

Sabah erken kalktım. Yılın ilk plaj gününde baldız ev taşıyor. Sıcakta ev taşıyoruz. Hayret ediyorum. 2 yıllık evlilikte insan bu kadar eşyayı nasıl biriktirir. Eskiler eski değil. Yeniyle eski arasındaki fark çok az. Eve gidince bende bakacam acaba bizdede öylemi. Mutlaka öyledir.

Düşünmeden alışveriş yaptığımızdan. İhtiyaçlarımız bizi artık yönlendirmiyor. Reklam ve çevremiz bizi tamamen yeni şeyler almaya veya yenilikleri denemeye zorluyor.

Ufak tefek sakarlıklar dışında bir kaza olmadan evi taşıyoruz. Saat 15.00 da duş alıp 25 km'lik bisiklet turuma başlıyorum. Bugün Bollenstreek olarak adlandırılan Hollandanın çiçek bahçelerinin olduğu bölge bizim köyün yanı başı sayılır. Güney doğu istikametine doğru 9-10 km. Haarlem ve bu bölge 1610 - 1637 yılları arasında Cornelius van Baerle Siyah Lalenin peşinde büyük maceralar yaşamışlardır. Siyah Lale bu bölgede bir efsane olarak halen daha devam etmektedir. Bugüne kadar siyah lale üreten birisi olmadı. Siyaha yakın lale üretenler var.

Bu dönem aynı zamanda Lale üzerine spekülasyonların çok olduğu bir dönem. Lale fiyatlarının tek bir lale için o dönem ev fiyatına denk gelebildiği bir dönem.

Vogelenzang eski günlerin asaleti ile gelenlere hoş geldin diyor. Vogelenzang aynı zamanda Tımarhanesi ilede meşhur. Bizde nasıl Bakırköye yollarlarsa buradada Vogelenzanga yollanıyorsun.

Ruhsal dinlenimin için çok elverişli olan bu yer aynı zamanda Lale devrinde önemli yer almıştır.

Yolculuk Bennebroek, Hillegom ve de Zilk olarak devam ediyor. Bu bölgenin en güzel ziyaret edileceği ay Nisan ayı. Diğer aylar bu kadar renkli değil. Ziyaret edecekseniz acele edin. 2 hafta vaktiniz kaldı.

Bennebroek aynı zamanda çocuklu aileler içinde çok uygun. Köyün içinde Avrupanın en büyük çocuk oyun parkı var. 12 yaşına kadar çocuklar için çok mükemmel bir yer.

Dönüş yolu bisiklet için çok güzel. Arabaları ile kuyruk oluşturmuş insanları görüyorum. 7 km yolu en az 2 saatte alırlar.

Hava sıcak olunca Zandvoort'a arabayla gelmemek gerekir. Tren veya bisiklet en güzel olanı.

14 Nisan 2007 Akşam yürüyüşü

2007-04-16T00:32:00.000-07:00

Bugün rehberin çalışmaları yine son hızla devam etti. Georgios, yunanlı tasarımcımız, akşam geç vakte kadar bizleri çalıştırdı. Bugün havada aksine çok güzel hiçte çalışılacak hava değil.

Akşam standartlaşmış olan Bloemendaal aan Zee, 7,2 km'lik yürüyüş için evden çıktım. Sokaklar hareketli. Bahar bereketi.

Sahilde Bloemendaal'dan gelip istasyona gidenler çok. Yürüyüşlerimden son yıllarda Hollandalı Türklerinde akşamları sahile daha geldiklerini sevinerek gördüm.

Her akşam mutlaka bir kaç kişiye denk geliyorum. Akşam üstüne hafif bir battaniye gibi güzel sıcak bir duygu veriyor. Üstü açık arabalar, camları açık arabalar ve arabalardan yükselen her çeşit müzik. Cıstak cıstak her arabandan ayrı bir çümbüş.

Amsterdam'dan Türkler denize karşı biraları açmışlar. Ferdi Tayfur çalıyor. Hollandalılar anlamadan bakıp geçiyorlar.

500 metre sonra bakıyorum, Bloemendaal aan Zee'de Republiek restoranın açılışı var. Sahilde kurulan restoranların popüler olanlarından olan Republiek genç ve genç kalanları lounge bar ve koltuklarda kucaklıyor. Bloemendaal aan Zee'ye gelirseniz mutlaka Bloomingdale restoranla birlikte burayada uğramayı ihmal etmeyin. Akşam vakti büyük bir zevkle güneşin batışını izlersiniz.

Dönüş yolunda Müslüm baba çalıyordu.

Omnia mea, mecum porto. - Cicero

2007-04-14T09:05:00.000-07:00

Omnia mea, mecum porto. - Cicero All that is mine, I carry with me.

Ancak taşıyabildiklerin senindir. Filosof ve devlet adamı Cicero milattan önce bu cümleyi söylemiştir. Bizde de Kefenin cebi yok şeklindede söylenen bu sözler hayatın kısalığını ve hayat mücadelesinin anlamı kadar anlamsızlığınıda ifade eder.

Yürüdükçe ve yolun uzun olunca yanına alacaklarını düşünüyorsun. Yolda nelere ihtiyacın olacağının hesabını yapıyorsun.

Liste ilk önce uzuyor. Alışkanlıklarımız yürüme üzerine olmadığından araba kilometreleri ile düşünüp valizleri hazırlıyorsun.

Sonra sırt çantanı alıp sırtında okkalıyorsun. Hmm... Ben neymişim, bunları haydi haydi taşırım diyorsun. Gönlümüz halen onsekizinde.

Sırt çantanı sırtına vurup deneme yürüyüşleri yapıyorsun. İlk kilometreler hoş geçsede ağırlık omuzlarına çökmeye başlıyor. Yolda düşünmeye başlıyorsun. İlk aklından geçenlerin yarısına bile gelmemişsin, sırt çantana girmesi gereken daha binlerce eşya var.

Yolda nelere ihtiyacın olduğunu düşünüyorsun. Sırtının ağrısı aklına geliyor. Düşündüklerinin yarısını düşüncelerinden ve listenden siliyorsun. Rahatlıyorsun.

Uzun yıllar çamaşırların nasıl temizlenir pek düşünmemişsin, bir anda kaç adet külot götürmen gerekir, ne kadar ağırlık yapar onları düşünmeye başlıyorsun.

35 külottan 4 külota düşüyorsun. Yolda yıkarsın. Nasıl yıkayacağının planlarını yapıyorsun. sabunun gramını ölçüyorsun.

Atletlerin hesabını yapıyorsun. Havlunun gramını ölçüp en hafifini alıyorsun. Arada 350 gram farkediyor. Rahatlıyorsun.

Sonuçta hayatının vazgeçilmezleri 4 külot, 4 çorap, 2 t-shirt, diş fırçası, dişmacunu, yara bandı olmaya başlıyor. Büyük ekran LCD televizyon artık önemli değil. Bu hayatta ve bu yürüyüşte yoklar.

Yanında seni sevenlerin sevgilerini taşıyabileceğinin farkına varıyorsun. Yürüdükçe sevdiklerini neden sevdiğini anlıyorsun.

Geçmişte seni sevenleri ve sevdiklerini yolda bir kere daha seviyorsun. Çünkü sevgiyi taşıyabiliyorsun.

Taşımaktan yorulmadığın bu sevgi yükü aynı zamanda sırtında taşığın yüküde hafifletiyor.

Sizde bugün evinizden çıkmadan sırt çantanıza bakınız. Taşıdıklarınız taşımaya değermi?

Perşembe akşam yürüyüşü

2007-04-12T14:30:00.000-07:00

Bu akşam kızımı futbol antremanından alıp Mc Donald'da yemek yedik. Senede 2-3 defa buna izin verildiğinden çok mutluydu. Ismarladıklarımızın hepsini yedi. Futbol antremanları çocukların iştahını açıyor. Bende onunla birlikte farkına varmadan karnımı doyurdum.

Yemekten sonra süpermarketten kiloluk çikolatalı dondurma aldık, evde keyif yapmak için. Eve geldiğimizde onun uyku saati gelmişti. Duş, diş fırçalama ve yatak güreşinden sonra kızım kitabını okuyup duasını ettikten sonra uyudu.

Bende yürüyüş için eşortmanı giydikten sonra yola koyuldum. Hava kararmaya başlamıştı ama bu akşam Bloemendaal aan Zee'ye standart olan 7,2 km'lik yürüyüş için yola çıktım. 2 günden beri sağ ayakkabı ayağımın iç tarafını acıtıyor. Belirli bir neden bulamadım. Bu akşam yola çıkmadan ayaklarımı Gehwohl ayak kremi ile kremlediğimden daha az rahatsızlık hissettim.

Ayakkabıların bağcıkları devamlı çözülüyor. Gelecek günlerde bir çözüm bulmam gerekecek. Önemsiz ve zararsız bir şey ama vakit kaybı olduğundan irrite ediyor.

Bu akşam deniz çok sakin çarşaf gibi serilmiş. Sahilde ve bulvarda epey akşam yürüyüşüne çıkmış olanlar var.

Yanlız bir karides teknesi sahile yakın taraflarda ışıklarını açmış denizin dibini tarıyor. Blomendaal aan Zee yaza tam gaz hazırlıklar içinde Piramit restoran ve deniz kenarındaki Bloomingdale restoranlar tıklım tıklım dolu. Köşedeki motorcuların park yeri her boyda ve hacimde rengarenk motorlarla dolmuş yine.

Geri dönüş yolunda motorcuların deniz dönüşünde Zeeweg üzerinde epey hız yaptıkları aklıma geldi. Yol motorcular için çok cazip virajlara sahip. Direksiyon hakimiyetin iyiyse hayatının en güzel 10 dakikasını geçirebileceğin bir yol. Motor kullandığım yıllardan bilirim. Motorcuların kazasız belasız eve dönemleri için dua ettim.

Eski motorculuk günlerin hayaliyle farkına varmadan eve gelmişim. Mucize eseri ayaklarımla ağrımadı gibi. Yoksa eski günlerin hayalimi yaradı..

Mgr. dr. J.M. Punt Bisschop van Haarlem Görüşme

2007-04-11T14:29:00.000-07:00

Haarlem Katolik kilisesi ve cemaati

10 Nisan 2007 Çarşamba günü saat 12.00de Haarlem piskoposu Mgr. dr. J.M. Punt ile Santiago yürüyüşü ile ilgili görüşmemiz oldu.

Kendisi bir müslüman Türkün bu yürüyüşü yapmasından duyduğu memnuniyeti belirtti. Uzun yıllardan beri kendisinin Hollanda'da Yerel Hristiyan halkla Müslüman Türk halkının kaynaşması ve huzur ve barış içinde yaşamaları için gayretlerini anlattı. Aziz Yakup'un tarihini ve bu azizin İspanyollar tarafından amaç dışı kullanıldığı anlattı.

Mgr. Punt hayırlı yolculuk için dua ettikten sonra 3 hafta sonra Türk kamuoyuna açıklamak üzere bildiri verdi.

Mgr. bu yolculuğun tüm inananlara faydalı olmasını diledi. Bu yürüyüş ile birlikte yapılacak olan 2 hayır işi içinde cemaat tarafindan destek vereceğini sözünü verdi.

Türkiyede İşitme özürlü çocuklara 50 adet işitme cihazı. Bu cihazlar Agis sağlık sigortası sponsorluğunda karşılanacaktır.

Türkiyede Şizofren çocuklarımız için kurulacak olan bir rehabilitasyom merkezine kilometre başı bir para toplanacak. Her kilometre için 100 euro bedelinde bir sponsorluk bedeli alınacaktır. Mgr. Punt 1kilometre satın alarak başlangış startı verdi. Yakında şizofrenler derneği tarafından açılacak olan banla hesap numarasına havale yapılacaktır.

Haarlem Katolik Cemaati tarihi:

1559 Haarlem Piskoposluğunun kuruluşu. İlk Piskopos Nicolaas van Nieuwland.

1566 Heykel yıkımları. Bu yıllarda Haarlem kiliselerinde bulunan heykel ve resimler yerel yönetimlerce yıkılıp alçılar arkasına saklanmıştır.

1568 Kral 2. Philip'e karşı ayaklanma. Alkmaar kentinde yükselen slogan Katolik olmakdansa Türk oluruz. Bu ayaklanmalar Yüzbaşı Dirk Snoey (Sonoy) van Kalkar, luitenant van Willem van Oranje tarafından kanlı bir şekilde bastırılıyor.

1572 5 şehitler. Bu yıl Sonoy tarafından beş kardeş şehit ediliyor. (Kilise tarihindeki beyanat)

1578 Amsterdam şehri yönetim olarak Katolik kilisesini benimsiyorlar.

1568-1795 Katolikler dini inançlarını gizli saklı yapmak zorundalar. Kilise ve katolik inancına sahip olan kişiler yerel yönetimlere haraç ödemek zorundalar. Katolikler vatandaş olarak kabul edilmiyorlar.

1798 Bataafse republiek (Bataafse Cumhuriyeti) 1795 yılında cumhuriyetin kurulmasıyla birlikte Katoliklere anayasal haklar veriliyor ve daha önce kısıtlanan haklarda yeniden iade ediliyor. Daha sonra 1806 da Oranj Monarşisinin yeniden kurulmasıyla verilen hakların büyük bölümü yeniden kısıtlanıyor.

1853 Haarlem yeniden Piskoposluk haklarına sahip oluyor. Yeni dönemim ilk, başlangıçtan itibaren 3. piskopos mgr. F.J. van Vree oluyor.

1898 Sint Bavo katedrali kullanıma açılıyor. Avrupada yapılan son büyük kadetrallerden biri olan kadetral o dönem şehir dışında kalıyor. Piskoposun residanzıda Nieuwe Gracht'ta ve o dönem şehir sınırları dışında kalıyor.

1850 - 1950 yılları arasında Haarlem piskoposluğuna bağlı bölgelerden binlerce kişi misyonerlik faaliyetleri için dünya genelinde çalışmalar yapıyorlar.

Bisiklet turu 35 km

2007-04-09T12:11:00.000-07:00

Bugün yürüyüş yapmadım ama 35 km'lik bisiklet turu yaptım. Arka arkaya olan aktiviteler benim gibi normalde ancak arabaya kadar yürüyen insanlar için yorucu oluyor.

35 km mola vermeden olmaz tabii. İlk önce Heemstede üzerinden Cruquius kasabasına gittik. Paskalya tatilinin 2. günü genelde her yer kapalı olur ama mobilyacılar ve büyük alışveriş merkezleri açık oluyor. Bizde Cruquiusde olan spor mağazasından sırt çantası almak için yola koyulduk.

Cruquius 1849 ve 1852 yılları arasında bugünkü Amsterdam Schiphol havalanının bulunduğu bölgenin denizden kazanılarak işlenebilir arazi haline gelmesinde büyük rol oynamış 3 su değirmeninden en önemlisi. Burada dünyanın en büyük buharlı makinası bulunmaktadır. Buharlı makinanın her pompa devir daiminden 65000 litre suyu pompaladığı bilimektedir. 1934 yılında diğer iki pompanın modernleşmesiyle ıstakaya çıkan Cruquius pompası bu tarihten itibaren müze olarak kullanılmaktadır. Hollandanın su ile mücadelesinin anlatıldığı yerlerden biri olarak ziyaret edilmeye değer yerler arasında yer almaktadır.

Dönüş yolunda kızkardeşimde çay molası verdik.

Sonra yolumuz Haarlem Sint Bavo kadetralinin yanından Bloemendaal ve deniz kenarı olarak devam etti. Bloemendaal aan Zee'de kendimizi mükafatlandırdık. Dondurma çok güzel geldi. Havada soğumaya başladığından fazla beklemeden eve doğru hızlandık. Akşam serin olacak gibi.

Great Atlantic Wall

2007-04-08T12:47:00.000-07:00

Bugün sırt çantasıyla 15 km yürüdüm. sabah saat 10 da yürümeye başladım. Güney bulvarından sonra doğu istikametine yürüdüm.
Yürürken özellikle patika yolları takip ettim. Patikalar hem düz değil hemde kumlu olduğundan yollarda önüme çıkacak şartlara daha hazırlıklı olmamı sağlayacak.

Güneyde Noorwıjkerhout'a giden bisiklet yolu üzerinde ve doğuda bugünkü güzergah üzerinde Büyük Atlantik duvarını kalıntıları var.

Nazi Almanyası tarafından ikinci dünya savaşı yıllarında denizden gelecek saldırılara karşi yapılmış olan bu duvar kuzeyde Norveçte başlayıp güneyde İspanyanın kuzeyinde biten sahile paralel olarak giden çelikle kuvvetlendirilmiş betondandır. Müttefik güçlerin olası deniz saldırılarına karşı yapılmış olan bu duvar savaş sonrası yıkılmasına rağmen büyük bölümleri halen daha durmaktadır. Zandvoort'ta kalan sığınaklar bizim ve hemen her zaman köy çocuklarının oyun alanı olmuştur. Bizim çocukluğumuzda savaştan kalan mermi bulduğumuz olurdu. Bazı köylüler zaman zaman ağır silah, mayın vs. bulduklarını gazetelerden okurduk. Sahilin büyük bölümleri o dönemde mayın tarlaları ile döşenmiş olduğundan savaştan sonraki yıllardada hayatını kaybedenler olmuş. Son olarak 2 yıl önce deniz kenarındaki en eski sabit restoranlardan Riche restoranın önü 6 ay kadar kapalı kalarak mayın ve askeri mühimmattan temizlendi.

Zandvoort o dönemlerde halen daha balıkçı köyü. Almanlarla işbirliği yapan yerel halk ve yerel esnaf savaşı sorunsuz ve hatta karlı geçirmiştir. Hollandanın heryerinde olduğu gibi buradanda yerleşik yahudiler yerel halk tarafından Nazilere gammazlanıp konsantrasyon kamplarına gönderilip imha edilmiştir. Zandvoort Hollanda NSB oranının en yüksek olduğu yerleşim birimi. NSB Nazi sempatizanı kişileri.

Büyük Atlantik duvarı köyümüz sınırlarına kuzeyden şu anda hobi bahçeleri ve Atlı kulubün olduğu yerden itibaren doğudan sararak güney bulvarın başladığı yerden itibarende denize paralel olarak güneye doğru uzanmaktadır.

Yürüyüş boyunca sırt çantası zaman uzadıkça ağırlaşmaya başladı. zannedersem çanta hafif sola çektiğinden sol omuzum biraz daha yanık gibi geldi. Balans ayarı gerekiyor sırt çantasına.

Fotoğraf makinasının hafızasını evde unutmuşum. Çektiğim fotoğraflar çekemeğim fotoğraflar oluverdi.
Yarın bugün öğlen yaptığım gibi bisikletle dolaşacağım.

Cuma ve Cumartesi gece yürüyüşleri

2007-04-07T15:35:00.000-07:00

Paskalya öncesi heryerde muammalı bir çalışma var. Bu yıl paskalya alışverişi noel alışverişine yetişmiş. Noelde olduğu gibi paskalyadada Hollandalılar neden bu dini günleri kutladıkları konusunda bir fikirleri yok. Ama ticari olarak iyi kullanıldığından dükkanlar ve işyerleri iyi iş yapıyorlar.

Paskalya araba yarışları vesilesiyle köy epey kalabalık. Tüm otel ve pansiyonlar dolu. Köy esnafının yüzü gülüyor. Bu akşam yine dün akşam olduğu gibi güney sahilinden yürüyeceğim. Tren istasyonunun önünden Zandvoort'un ilk 5 yıldızlı oteli önünden sahile ineceğim. Otel Formula 1 yarışlarının köyümüzde olmaya başladığı yıllarda yapıldı. Formula 1 pistte olan yanlış eğilimlerden kaynaklanan ölümlü kazalardan sonra köyümüzden ayrılınca otelde 5 yıldızdan 4 yıldıza düştü. Eski günlerin şaşaalı havası kalmadı.

Otelin arka tarafındaki merdivenlerden çıkarak köyümüzün simgelerinde biri olan denize bakan yaşlı adam heykelinin yanından sahile Mango restoran tarafından inmeye başladım.
Mango restoranda her yıl olduğu gibi bu yılda Küba bayrakları göndere çekilmiş. Bayraklar denize doğru dalgalanarak sanki okyanusun öbür ucunda olan Castroya selam gönderiyorlar.

Denize yakın yerde iki sevgili el ele denize bakıyorlar. Yakamozlar sekiyor. Bu gece paskalyadan olsa gerek Amsterdam limanına gemi dizileri daha az. Güney istikametinde sahilde kimse yok ıssız. Restoranların ışıkları vursada sahikde yanlızlık insanı ürpertiyor. Hayatımızda pekde sessiz anların olmadığının farkına varıyorum. Sessizlik günümüz çağı insanına göre değil zannedersem. Hayatımızda her zaman bir arka plan sesinin olmasını arzu ediyoruz.

Evde, arabada çalan radyo gibi. Eve gelince hemen açılan televizyon gibi. Alışkanlıklar işte.
Deniz kabukları ayaklarımın altında gıcırdarken gölgemde bana eşlik ediyor.
Hava bulutsuz ve gökyüzü bol yıldızlı. Yarın hava iyi olacak zannedersem.
Kumda ve deniz kabuklarının üstünde yürümek huzur verici olduğu kadarda yorucu. 3-4 kilometrelik yürüyüşten sonra sahil güvenlik binası ve sörf okulunun yanından yeniden bulvara çıkıyorum.

Cumartesi ve paskalya. Bulvarda hemen farkına varıyorsun. Bulvar son günlerin aksine kalabalık. Yaz kalabalığı olmasa bile çok güzel.

Yürümede hep ayakkabının çok önemli olduğunu düşünürdüm, ama çoraplar ayakkabılaar kadar önemli. Bence dahada doğrusu çoraplar ayakkabılardan önemli. İyi b,r çorapla kötü bir ayakkabının ayıbını örtebilirsin. Kötü bir çorap iyi bir ayakkabıyı bile kötü hale getirir. Pahalı olmasına rağmen yürüyecekseniz çoraba yatırım yapın.

Denemeler iyi gidiyor. Benimle alıştırma yürümelerine gelmek isteyen arkadaşlar var. Onların deneyimlerinide daha sonra aktaracağım.

Gece deneme yürüyüşlerine devam

2007-04-05T15:31:00.000-07:00

Normal insanların yürüdüğü normal saatlerde vaktin olmayınca böyle gece alıştırmaları yaparmışım diyen arkadaşlar var. Haklılarda.

Ben olsam daha fazlasını söylerdim gibime geliyor.

Bu defada gece oldu. hafta sonu itibarıyla gündüz denemelerine dönerim.

Bu hafta sonu sırt çantası ve komple yükle tam gün deneme yapacağım. Pazar günü 1.paskalya.
Havada güzel olacak. Pazarteside tatil.

Kas ağrısı olsada sorun olmaz. Şu anda kısa metrajlı deneme yürüyüşlerinde sorun yok.

Yürüyüş güzergahı

2007-04-04T15:23:00.000-07:00

5 Mayıs 2007 de başlayacak olan yürüyüş aşağıdaki güzergah üzerinden Santiago de Compostelya'ya ulaşacak.

This camino day-by-day

Starting in Saint Jean Pied de Port
30 days to Santiago - Saint Jean Pied de Port
29 days to Santiago – Roncesvalles
28 days to Santiago – Larrasoaña
27 days to Santiago – Pamplona
26 days to Santiago – Puente La Reina
25 days to Santiago – Estella
24 days to Santiago – Los Arcos
23 days to Santiago – Logroño
22 days to Santiago – Nájera
21 days to Santiago – Santo Domingo de la Calzada
20 days to Santiago – Belorado
19 days to Santiago – San Juan de Ortega
18 days to Santiago – Burgos
17 days to Santiago – Hontanas
16 days to Santiago – Frómista
15 days to Santiago – Carrión de los Condes
14 days to Santiago – Terradillos de Templarios
13 days to Santiago – El Burgo Ranero
12 days to Santiago – León
11 days to Santiago – Villadangos de Páramo
10 days to Santiago – Astorga
9 days to Santiago – Rabanal del Camino
8 days to Santiago – Ponferrada
7 days to Santiago – Villafranca del Bierzo
6 days to Santiago – O Cebreiro
5 days to Santiago – Triacastela
4 days to Santiago – Sarria
3 days to Santiago – Portomarin
2 days to Santiago – Melide
1 days to Santiago – Pedrouzo
(Varış)0 days to Santiago – Santiago de Compostela

Santiago'dan sonra Finisterra 93 km. 3 veya 4 gün daha yürüyüş.

Bu plana göre yürüyüş gününü, tarihini belirleyebilirsiniz. Bunlar ortalama 25 km/günlük bir yürüyüşe göre planlandığından varılacak şehirler değişebilir. Bu şehirler güzergah üzerinde olduğundan her halukarda uğrayacağım belirli şehirler.

Gece Yürüyüşü 6 km

2007-04-03T15:20:00.000-07:00

Bugün işlerin yoğun olması ve akşamda Mevlana yılı organize komitesi toplantısı olması nedeniyle epey geç eve geldim.

Eve geldiğimde Nederlandse Genootschap van Sint Jacob derneğinden yürüyüş karne ve belgelerin geldiğini görüp sevindim. Ayrıca ısmarlamış olduğum kitap ve cd'lerde gelmişti. CD'lerde eski zamanların kilise ilahileri var. Bakalım bizim ilahilerden farkı varmı.

Hayatımda değişiklik yapıp gece vakti yürümeye karar verdim. Evden çıkıp tren istasyonunun önünden geçerek bu sefer güney sahili istikametine yürümeye karar verdim. Bu taraf daha köye yakın ve kuzey sahili kadar akşam ve geceleri ıssız değil.

Turist sezonu henüz başlamadığından akşamın geç vakti ve geceleyin köyde yaşadığının farkına varıyorsun. Sokaklar boş ve sukunetli. The Grand Prix restauranta uğrayıp kuzenim Osman'a merhaba diyorum. Restoran boşalmış temizlik yapıyorlar. Yoluma Holland Casino önünden geçerek devam ediyorum. Deniz kenarındaki güney bulvarına gelmeden köşede tamirat halindeki Birbey restoranı görüyorum. Açılışa az kaldı zannedersem. Amsterdam'dan sonra sevgili dostumuz Sami beyin enfes yemeklerini köyümüzdede yiyebileceğiz. Amsterdam Bir Bey restoran yazlık mekanını köyümüze açması köyümüz yemek kültürü için büyük bir atılım.

Deniz gecenin bu vakti hafif dalgalı havada soğuk sayılır. Hafiften üşüyorum. Denizde ağır yük gemileri tesbih gibi dizilmişler. Ijmuiden kasabası üzerinden Kuzeydenizi kanalı ile Amsterdam limanına ulaşacak olan gemiler kilometrelerce dizilerek limana giriş sırası bekliyorlar. Fenerleri denizi bu akşam olan dolunayla birlikte aydınlatıyor. Yakamozlar ışıl ışıl etrafa berraklık sağlıyorlar.

Sahile daha yakın bölümde bir iki karides teknesi var. Küçük taneli kuzey denizi karidesini avlıyorlar. Kultive karidesten daha lezzetli olan bu karidesleri bulmak son yıllarda epey zorlaştı. Sahile yolunuz düşerse küçük Hollanda karideslerini özellikle isteyiniz.

Biraz ilerde sahil restoranlarından Take 5 tüm ışıkları açık olarak personeli eğitiyor. Yaza hazırlık sahil esnafı için gece gündüz çalışılarak hazırlanıyor.

Bulvarın sonunda yol sola kıvrılarak yeniden köye doğru dönüyor. Bundan sonra yanlız bisiklet ve yaya patikası var. Noordwijk aan Zee'ye giden. Bende arka yol üzerinden geriye dönüyorum. Dolunayı seyrederek yürürken birde irkiliyorum. Bir köpek, sessiz. Birden elinden olmadan hayal dünyasından dönerek korkuyorsun. Bakıyorum tahtadan oyulmuş köpek maketi. Gece vakti canlı köpeğe benziyor. Kendime gülüyorum. Daha dağlarda yürümeden köyde korkmaya başladım diye.

Şimdi yorgun ve huzurlu bir şekilde uyuyacağım.

Hızlanıyorum galiba

2007-04-03T08:03:00.000-07:00

Dün akşam 7,2 km'yi 1 saat 3 dk'da yürüdüm. Ayakkabılarda artık çarpmıyor. Deniz kenarı ve sahil yaza hazırlık aşamasında hummalı bir çalışma içinde.

Kışa girerken sökülen restoranlar ve kafeler yeniden inşa ediliyor. Her yerde harfiyat çalışmaları var. Bu sonbahar ve kış epey fırtınalı geçtiğinden sahilde kumların yeniden tanzim edilmesi gerekiyor. Akşam güneşi yavaş yavaş denize batarken, o güzel kızıllık yürümek için başlı başına bir neden oluyor.

Bugün eski ve yeni dostlar telefon edip aradılar. Haberlerde okuyan olmuş, internette gören olmuş.

Belçikadan dostum Erkan Çalık aradı. Belçikadan katkıda bulunabileceğini ve yürümeye ilk gün olarak katılabileceğini belirtti. Kendisini ve diğer Belçikadan ilk güne gelecek olanları memnuniyetle kabul edebiliriz.

Türkiyeden hayatta olan en sevdiğim insanlardan biri olan Hilal Öztürk aradı. O kadar duygulandımki anlatamam. Gözlerim doldu. 2 dk daha fazla telefonda kalsa ağlayacaktım. Sevgili dostum güzel duyguların için teşekkür ederim.

Hayat yolculuğunda bana yaşattığın çok güzel anılar için ve varolduğun için.

Pazar sabah yürüyüşü 7.6 km

2007-04-01T01:09:00.000-07:00

Her hayat bir yolculuktur. Hayatın uzunluğu zamanı görmenizi sağlıyor. Yürüyüşlerde bazen zaman içinde bulunduğunuz yeri zaman dilimini görmenizde yardımcı unsur olabiliyor.

Bu sabah güneşli bir Hollanda bahar sabahı. Kısa pantalonumu giyip çıktım, ilk anlar biraz serin gelsede iyi oldu.

Pazar sabahları köyde yaşadığını anlaman için iyi günlerden bir sabah erken kalkıp kiliseye gidenler var. Bende kapıdan çıkıp sağa döndüğümde çocukluğumdan beri tanıdığım Maaike ve kocasını, köpekleriyle sahil yürüyüşünden dönerken ayaküstü yakaladım. Köylülerinin ve tanıdıkları birinin bu kadar uzun yürüyüşü yapacağından duydukları gururu bildirdiler. Eski çocukluk arkadaşlarının senin için mutlu olduklarını görmen hakikatten çok güzel bir duygu.

Denize paralel giden yola çıktığımda hem pazar sabahının tadını çıkaran insanlara rastladım hemde sağımda araba yarış pistinin uzaktan arı fısıltılarını anımsatan yarış arabalarının çıkarttıkları sesleri duymaya başladım. Gelecek hafta sonu geleneksel paskalya yarışları var. Yarış deneme sürüşlerine şimdiden başlamışlar.

Çocukluğumda köyümüzdeki hemen her çocuk gibi bende ünlü bir araba yarışcısı olmayı hayal etmiştim. Arkadaşlarımızda Jan Lammers bir dönem F1'de yarıştı. Ünlü Le Mans 24 saat yarışlarını kazanarak ün yaptı. Şimdilerde Hollanda A1 yarış timi direktörü. Frans Förösz, Macar asıllı, Formula 2 yarışlarında başarılar elde etti. Onların başarılarıyla ben ve köyümüz gurur duyduk.

Deniz ve yarış pisti arasında kalan yola paralel patika yolda yürüyüşüme devam ederken 1979 yılında disco dönüşü bizim köye yakın başka bir köyden gelirken arabayı kullanan arkadaşın sarhoş olmasından dolayı kaza yaparak sakat kalan bir başka çocukluk arkadaşıma denk geldim. Oda 3 tekerlekli arabasıyla geziye çıkmış. Pieter kazada arabada olan 7 gençten sağ kalan tek kişi. Arabanın içinde yer olmadığından başak bir çocukla bagajda yatarak gelen Pieter ambulans ve polis tarafından kazadan 3 saat sonra bulundu ve şans eseri hayatta kaldı.
O 3 tekerli arabasıyla gaz vererek hızla yoluna devam etti bende saatte ortalama 6 km hızla yürümeme devam ettim.

Hayat denilen yolculuk bazen örnek olmanı bazen örnek almanı sana öğretiyor. Yeri geldiğinde içinden gelerek arkadaşların, dostların akrabalarınla gurur duyup mutlu olman gerekiyor, yeri geldiğindede seninle gurur duyabilecekleri işler yapmanı gerektiriyor.

Dönüş yolunda deniz sağımda kaldı. Tuzlu deniz havasını soluyarak. Yaşam denilen yolculuğun bana vermiş olduğu nimetlere şükrederek eve geldim.

Kızım evde beni bekliyordu.

Deneme yürüyüşleri 8 ve 11 km

2007-03-31T08:57:00.000-07:00

Perşembe ve cuma akşamları deneme yürüyüşleri yaptım. 8 km epey kolay gelmeye başladı. 11 kilometrenin ilk 4 kilometresi 30 dakikada bitti. Son 7 km'de sorun olmadan yürüdüm. Ayakkabılar alışmaya başladı.

Tek başına yürümenin sorunlu olabileceği düşünceside oluşmaya başladı ama başka benimle yürüyecek olmadığından çözümde şimdilik yok gibi.

Yol boyunca katolik hacı adayları olacağından zannedersem yanlızlık sorunuda yaşamam.

Perşembe günü Tulpia dergisi için fotoğraf çekimlerimiz oldu. www.tulpia.nl adresinde yazı ve fotoğrafları izleyebilirsiniz. Mayıs 2007 sayısında Tulpia dergisi yürüyüşümüze ayrıntılı yer verecek. Derginin iletişim bilgiler için websitesini ziyaret ediniz.

Dünya gazetesi'nde Usta gazeteci İlhan Karaçay yürüyüşümü düzenli olarak Dünya Benelüks sayfalarında yayınlayacak.

Bugün Zaman ve Türkiye gazeteleri Avrupa baskılarında haberimiz yayınlandı.

Basın toplantısına katılan ve yayın yapan gazeteci dostlarımıza teşekkür ederim.

Basın Toplantısı 30 Mart 2007 (Dünya Gazetesi İlhan Karaçay yazısı)

2007-03-31T08:48:00.000-07:00

İlhan KARAÇAY takip edecek...

Katolik Hac yürüyüşüne ilk kez bir Türk katılıyor...

Mevlana Hoşgörüsü İspanya’da Temsil Edilecek

“Mevlana’nın Doğumunun 800.Yıldönümü” münasebetiyle UNESCO tarafından kabul edilen “2007 Mevlana Yılı” etkinlikleri Hollanda’da hız kazandı.

AMSTERDAM,- Hollanda’da, ‘Web İs Rehberi’ adlı kuruluşun sahibi Sedat Çakır, Hıristiyan dünyasında ‘Katolik Haç Yürüyüşü’ olarak bilinen, İspanya’daki Santiago de Compostela kasabasında bulunan Sint Jacobus’un mezarına yapılan kutsal yürüyüşe katılacak.

Sedat Çakır, Amsterdam’da düzenlediği basın toplantısında, Hıristiyanlarca kutsal kabul edilen bu yürüyüşü, 2007 Mevlana Hoşgörü Yılı etkinlikleri kapsamında gerçekleştireceğini ve amacının, Mevlana’nın hoşgörüsünü Hıristiyan dünyasına göstermek olduğunu belirtti.

Yaşamında bir gün bile Müslüman görmeyen ancak Mevlana ile yaklaşık aynı yüzyılda yaşamış olan Sint Jacobus’un İslam’a karşı katı ve acımasız tutumuyla tanındığını, bir anlamda Müslüman kasabı olarak da bilindiğini anımsatan Sedat Çakır, kendisinin ise bu yürüyüşle bir Müslüman olarak Mevlana’nın hoş görüsünü o topraklara taşımak istediğini anlattı.
Sedat Çakır, yürüyüş kapsamında Haarlem Başpiskoposu’nun bir mesajını Santiago de Compostela’daki Başpiskopos’a ileteceğini, ayrıca, yine Başpiskopos’a Mevlana’nın mesnevisinin İspanyolca baskısı bir kitabı da sunacağını belirtti.
Sedat Çakır, yürüyüş için yaptığı gerekli başvuruların onay aldığını ve yürüyüş sırasında geçeceği kasabalardaki kiliselere uğrayarak belge alacağını da kaydetti.

Sedat Çakır, yürüyüşe, mayıs ayının ilk haftasında Fransa’nın İspanya sınırına yakın Pirene dağlarının güney yakasında bulunan St. Jean Pied de Port kasabasından başlayacağını ve yaklaşık 850 kilometrelik bir güzergâhı 35 günde kat etmeyi planladığını söyledi.
Sedat Çakır, basın toplantısında yaptığı konuşmada, “Uzun bir zamandır böyle bir yürüyüşü düşünüyordum. Bu yıl Mevlana’nın doğumunun 800. yıldönümüne denk gelmesi, bizim o yürüyüşte ‘Mevlana Hoşgörüsünü’ temsil edecek olmamız, çok onur verici olacaktır. İspanya'daki Santiago de Compostela kentinin merkezinde yükselen aynı adlı katedral Hıristiyan hacıların hem benlikleriyle hesaplaştıkları, hem de vardıkları son noktada, İspanyolca ve Fransızca Mesnevi’yi Santiago’nun Başpiskoposuna ulaştıracağız. Bu manada tüm hazırlıklarımız devam ediyor. 5 Mayıs’ta başlayıp, 7 Haziran’da bitmesi tasarlanan parkur yaklaşık 750 km. Bu parkuru yaklaşık 35 günde tamamlamayı planlıyorum” dedi.

Sedat Çakır’ın yapacağı yürüyüşe, Avrupalı Türk Demokratlar Birliği Hollanda Birimi, Komfortours, Komfly ve reiskompas’ın Yönetim Kurulu Başkanı Osman Çelik ve Hollanda sağlık sigortası şirketlerinden AGİS tarafından destek sağlanıyor. Sedat Çakır’ın bu amaçla düzenlediği basın toplantısına, UETD Hollanda Başkanı Veyis Güngör, Komfortours Yönetim Kurulu BaşkanıOsman Çelik ve AGİS temsilcisi Sabine Megens de katıldı. Sigorta şirketi AGİS, yürüyüşe sağlayacağı destek çerçevesinde, Türkiye’de işitme özürlü 50 çocuğa işitme cihazı da vereceğini açıkladı.

Mevlana etkinlikleri
UETD Hollanda Başkanı Veyis Güngör, 2007 yılı içerisinde “2007 Mevlana ve Hoşgörü Yılı” çerçevesinde 18 etkinlik düzenleyeceklerini, bu bağlamda, 5 Mayıs tarihinde gerçekleşecek olan Hıristiyan hacıların bin yıldır Pirene Dağları'nı aşarak, İber Yarımadası'na ulaşmaları etkinliğine bu yıl bir Türk yayıncı Sedat Çakır’ın katılacak olmasından büyük bir memnuniyet duydüklarını belirtti..

Mevlana Etkinliklerine katkı yapmaya devam edeceklerinin altını çizen Komfortours Yönetim Kurulu Başkanı Osman Çelik ise, “Yayıncı Sedat Çakır’ın bu güzel çabasına bir nebze olsun katkıda bulunabilirsek ne mutlu bize” şeklinde konuştu.

Hollanda’nın en büyük sağlık sigorta şirketlerinden olan Agis’in temsilcisi bayan Sabine Megens de Meza, “Kurum olarak özellikle Türk insanına yönelik ciddi çalışmalarımız ve projelerimiz oldu. Bu manada İspanya’da gerçekleşecek olan ve sene içerisinde yaklaşık 100 bin insanın katıldığı yürüyüşte, ilk defa bir Türk’ün katılacak olması çok güzel. Agis olarak bu hoşgörü yürüyüşüne katılacak olan Sedat Çakır’a destek vereceğiz. Sayın Çakır, umarım sağlık problemi olmadan bu parkuru tamamlar. Agis olarak Türkiye’de 50 işitme engelli çocuğa cihaz hediye edeceğiz ” dedi.

Hollanda Mevlana Etkinlikleri Komitesi tarafından yapılan açıklamada, 20 Nisan tarihinde, Amsterdam’da, Workshoplar, Ebru Gösterileri ve birçok etkinliklerin olacağı “Mevlana Hoşgörüsü” etkinlikleri resmi olarak start alacak.

Fotoğraflar:
SEDAT ÇAKIR VE SPONSORLAR: Katolikler’in ‘Hac Yürüyüşü’ olarak andıkları yürüyüşü yapacak olan Sedat Çakır (Polo şörtlü), sponsorları ile birlikte bir basın toplantısı yaptı. Basın toplantısına, Avrupa Türk Demokratlar Birliği (UETD) Hollanda Başkanı Veyis Güngör (solda), Komfortours Yönetim Kurulu Başkanı Osman Çelik , Agis Sağlık Sigortası temsilcisi Sabine Megens de Meza da katıldılar.

MEVLANA ETKİNLİKLERİ SÜRECEK: UETD Hollanda Başkanı Veyis Güngör (solda), Mesnevi’nin İspanyolca ve Fransızca CD’ni, Başpiskoposa ulaştırması için Yürüşe katılacak olan Sedat Çakır’a teslim etti. Sedat Çakır, yürüyüş boyunca misafir olarak kalacağı kiliselerde bu tanıtım CD’sini dağıtacak.

İLK CESUR TÜRK: Fransa’nın İspanya sınırına yakın Pirene dağlarının güney yakasında bulunan St. Jean Pied de Port kasabasından başlayarak, yaklaşık 850 kilometrelik bir güzergâhı 35 günde kat edecek olan Sedat Çakır, bu yola başvuran ilk cesur Türk olacak.

T-shirt tasarimi

2007-03-27T13:55:00.000-07:00

Bugün Ayon Reklam da Tahsin Akdağla birlikte T-shirt tasarımı yaptık. Yarın Rotterdamdan alacağız. 2 T-shirt ve Polo yaptırıyoruz.
Yürüyüşe Türkiye sağırlar derneğine 50 adet işitme cihazı vererek sponsorluk yapan Agis sağlık sigortası şirketi logosu polo ve t-shirt te bulunuyor. Yürüyüşe basın sponsoru olarak katılan UETD logosu ve yürüyüş sonrası kitap sponsoru olarak Komfly logoları bulunuyor. Sponsorlarmızı www.agisweb.nl , www.uetd.nl ve www.komfly.com adreslerinde bulabilirsiniz.
3 şirketede bu yürüyüş vesilesiyle Türkiyedeki işitme özürlü 50 vatandaşımıza yardımları için canı gönülden teşekkür ederim.

25 Mart 2007 15 km yürüyüş

2007-03-25T11:10:00.000-07:00

Bugün 3,5 saatte Zandvoort, Kraantje Lek, Overveen, Bloemendaal Aan Zee ve Zandvoort olarak yürüdüm. Başlangıç engebeli bir yolda olduğundan zor gibi geldi. 45 dakikada kasların ısınmasıyla daha rahat yürümeye başladım. 15 dakika Kraantje lek te kahve molası verdik.
Dönüş yolunda Bloemendaal Piramit restoranı görünce rahatladım 3,6 km kaldı diye ama sağ ayak küçük parmak vurmaya başlayınca sonra yarım saat epey bir rahatsızlık yaşadım.

Yürüyüş zihinsel açıklığıda beraberinde getiriyor. Kendinle birlikte kalabiliyorsun. Felsefi düşüncelerin çoğalıyor.

Deneme Yürüyüşleri 24 Mart 2007

2007-03-24T17:14:00.000-07:00

Geçen haftalarda ayakkabıları denemekten canım çıktı. Yürüyüş ayakkabılarını seçerken epey zorlandım ama sonunda şans yardımcı oldu.
Kayınbiraderimin uzun zaman önce aldığı ama kendisine küçük geldiği için kullanamadığı ayakkabıları bana tam uygun geldi.

Gelecek 32-37 gün onun ayakkabıları ile yürüyeceğim.

Bugün 8,5 km yürüdüm. Sorun olmadı. Ayakkabıların yeni olmasından kaynaklanan vurma vardı ama yarın daha uzun yürüyüşe çıkacağımdan geçeceğini umuyorum.